Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: La brise est douce

Kompozytor: Gounod Charles

Opera: Mireille

Rola: Mireille (Sopran)

Ścignij darmowe partytury: "La brise est douce" PDF

MIREILLE
Puisque Vincent le veut, amis, faites silence, 
Nous allons chanter, tour à tour!

Chanson de Magali

La brise est douce et parfumée,
L'oiseau s'endort sous la ramée
Au fond du bois silencieux!
La nuit sur nous étend son voile;
Et dans les cieux
Je vois une amoureuse étoile
Luire à mes yeux!

VINCENT
O Magali, ma bien-aimée,
Fuyons tous deux sous la ramée, 
Au fond du bois silencieux!
La nuit sur nous étend ses voiles
Et tes beaux yeux 
Vont faire pâlir les étoiles
Au sein des cieux!

MIREILLE
Non, non, je me fais hirondelle,
Et je m'envole à tire-d'aile!
Tu peux aller au bois seulet.

VINCENT
Adieu donc! fuis à perdre haleine,
Pauvre oiselet!
L'oiseleur te prendra sans peine
En son filet.

MIREILLE
C'est en vain que tu me crois prise;
Je suis nuage!

VINCENT
Et moi, la brise,
Je t'emporte dans un rayon!

MIREILLE
Je suis le bluet qui sommeille
Dans le sillon…

VINCENT
Pour t'avoir, je me fais abeille
Ou papillon.

MIREILLE
Le cloître enfin m'ouvre ses portes.

VINCENT
Je suis le missel que tue portes
C'est moi qui te consolerai.

MIREILLE
Si tu me suis au monastère,
Là je mourrai!

VINCENT
Alors je me ferai la terre;
Et je t'aurai!

MIREILLE
Maintenant je me crois aimée!
Fuyons tous deux sous la ramée,
Au fond du bois silencieux!
La nuit sur nous étend son voile;
Et dans les cieux
Je vois une amoureuse étoile,
Luire à mes yeux!

VINCENT ET MIREILLE
La nuit sur nous étend son voile;
Et dans les cieux
Je vois une amoureuse étoile,
Luire à mes yeux!

LES ARLÉSIENNES et LES JOUVENCEAUX
Comme le jour au sein des cieux,
Comme une étoile,
Dans l'air sans voile,
L'amour rayonne dans leurs yeux!

Fanfares joyeuses.
Rires et cris confus au-dehors. Mireille et Vincent sont séparés par la foule qui envahit le théâtre.


DES ARLÉSIENS
Place, place aux coureurs! … sur l'arène brûlante
Au signal il vont s'élancer!
Landry va disputer le prix à Lagalante!
Qu'ils se donnent la main et l'on peut commencer!

Les coureurs se donnent solennellement la main. On entend un roulement de tambourins. À ce signal la foule se précipite vers les portes du cirque.

VOIX DIVERSES
C'est le signal! … courons! … vite! Il faut se presser!

Les coureurs s'élancent hors du cirque, suivis par toute la foule des curieux. Taven et Mireille se rencontrent au fond du théâtre.

Amour, ranime mon courage. Juliet. Romeo i Julia. GounodAh! si je redevenais. Baucis. Philémon et Baucis. GounodIl a perdu ma trace. Baucis. Philémon et Baucis. GounodTu trouves donc que ce n'est pas assez. Hermosa. Le tribut de Zamora. GounodSous le poids de l'âge. Baucis. Philémon et Baucis. GounodQue de rêves charmants. Sylvie. La colombe. GounodAssez! je ne veux pas qu'on chante. Hermosa. Le tribut de Zamora. GounodThe Jewel Song ("Ah, je ris de me voir"). Marguerite. Faust. GounodApaisez blanche colombe. Mazet. La colombe. GounodPhilémon m'aimerait encore. Baucis. Philémon et Baucis. Gounod
Wikipedia
Mireille – opera francuska w 5 aktach, skomponowana przez Charles’a Gounoda do libretta Michela Carrégo, na podstawie prowansalskiego poematu Mirejo Frédérica Mistrala. Prapremiera odbyła się 19 marca 1864 roku w paryskim Théâtre-Lyrique.
Akcja opery rozgrywa się w XIX wieku w Prowansji. Rankiem, w dzień wigilii świętego Jana, dziewczyny zbierają liście jeżyn, którymi karmią jedwabniki (chór: Chantez, chantez). Clémence opowiada wszystkim, że marzy się jej bogaty mąż. Natomiast Mireille, jedyna córka zamożnego gospodarza, oświadcza, że wyjdzie tylko za tego, kogo pokocha, choćby był ubogi. Te słowa budzą powszechną wesołość, gdyż wszyscy wiedzą, że jej wybrankiem jest biedny Vincent, wyplatacz koszyków. Mireille zwierza się ze swojego uczucia guślarce Tavan, która obiecuje dziewczynie pomoc. Wkrótce przybywa Vincent i młodzi po raz kolejny wyznają sobie miłość. Ślubują również, że w wypadku nieszczęścia będą się za siebie modlić w sanktuarium Saintes-Maries-de-la-Mer (duet: Est-elle jeune et belle – O, c’Vincent).
Przed amfiteatrem w Arles młodzi tańczą farandolę i wesoło śpiewają (chór: La farandole joyeuse et folle). Ulegając powszechnym zachętom, Mireille i Vincent wykonują figlarną piosenkę o miłości (La brise est douce). Kiedy rozpoczyna się walka byków, Tavan ostrzega dziewczynę, że o jej rękę będzie się ubiegać trzech zalotników (Voici la saison, mignonne). Jednym z nich jest bogaty Ourrias, który po natrętnych umizgach zostaje chłodno odprawiony (Si les filles d’Arles). Wśród zebranych pojawiają się Ramon, ojciec Mireille, i Ambroise, ojciec Vincenta. Ambroise opowiada, że jego syn pokochał córkę bogacza, a wtedy Ramon doradza, by kijem ostudzić zapały chłopaka. Do rozmowy włącza się Mireille, która wszem wobec wyjawia, że to właśnie ona jest wybranką Vincenta. Rozzłoszczony Ramon ku oburzeniu mieszkańców miasta publicznie karci córkę, nakazuje jej zerwać niegodną znajomość i znieważa rodzinę Ambroise’a (finał: Un père parle en père).
Obraz I. Ourrias wraz z kompanami, pośród strzyg i chochlików, przemierza Piekielną Dolinę w poszukiwaniu Tavan. Chce od niej kupić magiczny napój miłosny, który odmieni uczucia Mireille. Przypadkiem spotyka Vincenta i, nie panując nad gniewem i zazdrością, rani go trójzębem. Tavan rzuca klątwę na napastnika, po czym opatruje rannego chłopca.
Obraz II. Ourrias, ścigany wyrzutami sumienia, próbuje przeprawić się przez Rodan. Echo powtarza jego skargi, którym przysłuchują się wodne duchy. Znajduje wreszcie przewoźnika i prosi go o pomoc, nie zdając sobie sprawy, że to upiór, który już wkrótce wciągnie go w rzeczną kipiel.
Obraz I. W posiadłości Ramona żniwiarze świętują sobótkę, tańcząc do melodii wygrywanych na dudach. Wspólnej zabawy unika Ramon, który wie, że swoją nieprzejednaną postawą złamał córce serce i stracił szansę na pogodną starość. Mireille, przysłuchując się grającemu na piszczałce pasterzowi, zazdrości mu beztroskiego życia i wspomina chwile minionego szczęścia w arii, w której orkiestra naśladuje prowansalskie cykady (Heureux petit berger). O świcie Vincenette, siostra Vincente’a, zakrada się do izby Mireille, by powiedzieć przyjaciółce, że jej wybranek jest ciężko ranny (duet: Ah! parle encore). Dziewczyna postanawia pomodlić się w Saintes-Maries-de-la-Mer o zdrowie dla ukochanego i pomyślną odmianę losu.
Obraz II. Mireille ostatkiem sił wędruje przez pustkowie Crau. Wycieńczona zawrotami głowy i palącym słońcem próbuje za wszelką cenę dostać się do sanktuarium, żeby prosić o wstawiennictwo trzy święte Marie (En marche, ainsi que Maguelonne!). Szukając drogi, kieruje się dźwiękami fujarki pasterza.
W kaplicy Saintes-Maries-de-la-Mer pielgrzymi śpiewają hymn dziękczynny. Do sanktuarium wchodzi Vincent, który spodziewa się zastać tu Mireille (Mon coeur est plein). Półprzytomna dziewczyna rzeczywiście wkrótce się pojawia. Rozpoznaje ukochanego w krótkim przebłysku świadomości i umiera w jego ramionach. W chwili śmierci słyszy niebiańskie głosy, które obiecują jej zbawienie i szczęście na tamtym świecie. Zrozpaczony Ramon poniewczasie żałuje swojego postępowania..
Charles Gounod zainteresował się wieśniaczym poematem Mirejo, gdy jego poprzednia opera, Królowa Saby, została odrzucona przez publiczność. Uzyskał od Frédérica Mistrala zgodę na adaptację i w 1863 roku spędził trzy miesiące w Saint-Rémy, by komponować w scenerii, gdzie rozegrały się opisane wydarzenia. Wstępną wersję partytury entuzjastycznie ocenili Georges Bizet i Camille Saint-Saëns, którzy przy pianinie i fisharmonii towarzyszyli samemu Gounodowi, gdy, wraz z Clémence de Grandval, wykonywał partie solowe. Już wtedy okazało się jednak, że pierwotna wersja wymaga daleko idących przeróbek ze względu na ograniczone możliwości wokalne pary głównych śpiewaków: sopranistki Caroline Miolan-Carvalho (żony dyrektora teatru) i tenora François Moriniego (pierwszego Nadira w Poławiaczach pereł). Zapewne dlatego skrócona partia Vincenta uznawana jest niekiedy za bezbarwną i mało przekonującą. Na premierze 19 marca 1864 roku w paryskim Théâtre-Lyrique Mireille została przyjęta bez entuzjazmu i zeszła z afisza już po 10 przedstawieniach. Obecny na pierwszym spektaklu Iwan Turgieniew w liście do Pauline Viardot z ironią opisywał zwłaszcza akt III. Chociaż Michel Carré dość wiernie oddał treść powszechnie cenionego poematu, zmieniając jedynie chronologię niektórych wydarzeń, to wielu krytyków dla zasady nie chciało zaakceptować w operze dziewczyny z ludu, na domiar złego wykonującej heroiczne arie. Inni z kolei oskarżali kompozytora o wyraźny wagneryzm.
5 lipca 1854 roku Mireille wystawił londyński Her Majesty’s Theatre z Therese Tietjens w roli tytułowej, pod batutą Luigiego Arditi, w przekładzie na włoski (Mirella) i ze szczęśliwym zakończeniem. Podczas wznowienia w Théâtre-Lyrique, 15 grudnia 1864 roku, zaprezentowano uproszczoną wersję trzyaktową z mówionymi dialogami, w której pominięto obrazy w Piekielnej Dolinie i na pustyni Crau. W libretcie ponownie pojawił się optymistyczny finał ze ślubem bohaterów, skreślono drugoplanową postać Vincenette oraz dodano melodyjnego walca O, légère hirondelle. Przyjęcie opery nadal jednak było chłodne. 10 listopada 1874 roku, w sali Favarta przywrócono dwa pominięte wcześniej obrazy, natomiast w inscenizacji Opéra-Comique z roku 1889 nadal prezentowano wariant skrócony. W roku 1901 Albert Carré wystawił kompilację dotychczasowych wersji, uwzględniając zrekonstruowaną instrumentację arii z pustyni Crau i tragiczne zakończenie. Dopiero w roku 1939, z inicjatywy Reynalda Hahna, Henri Büsser spróbował odtworzyć wersję oryginalną w pełnej instrumentacji. Obecnie ta właśnie wersja – choć istnieją też warianty z mówionymi dialogami – najczęściej powraca na sceny. Za granicą Mireille wykonywano głównie we włoskiej wersji językowej (Petersburg 1874 z Adeliną Patti; Wiedeń 1876; Rzym 1880; Mediolan 1886; Nowy Jork 1884). Wersję oryginalną przypomniano w Paryżu w roku 1993 z okazji stulecia śmierci Gounoda. Najczęściej operę tę wznawia się jednak w Prowansji, gdzie bywa niekiedy wystawiana pod gołym niebem, w amfiteatrach Nîmes i Arles.