Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Deh! Non voler costringere

Kompozytor: Donizetti Gaetano

Opera: Anna Boleyn

Rola: Smeton (Kontralt)

Ścignij darmowe partytury: "Deh! Non voler costringere" PDF
SMETON
(Oh amor, m'inspira.)
siedono tutte. I Cortigiani son collocati qua e là a vari gruppi.
Un'arpa è recata a Smeton. Egli preludia un momento, indi canta la seguente Romanza

Deh! non voler costringere
A finta gioia il viso:
Bella è la tua mestizia
Siccome il tuo sorriso.
Cinta di nubi ancora
Bella è così l'Aurora.
La Luna malinconica
Bella è nel suo pallor.

Anna diviene più pensosa. Smeton prosegue con voce più animata ecc.

Chi pensierosa e tacita
Starti così ti mira.
Ti crede ingenua Vergine
Che il primo amor sospira:
Ed obbliato il serto
Ond'è il tuo crin coperto,
Teco sospira, e sembragli
Esser quel primo amor.

ANNA
sorge commossa
Cessa.., deh! cessa...

SMETON
Regina! oh ciel!

CORO
(Ella è turbata, oppressa.)
Ah! Parea che per incanto. Smeton. Anna Boleyn. DonizettiCari luoghi ov'io passai. Pierotto. Linda di Chamounix. DonizettiIl segreto per esser felici. Maffio Orsini. Lucrezia Borgia. DonizettiNella fatal di Rimini. Maffio Orsini. Lucrezia Borgia. DonizettiPer non istare in ozio. Armando Di Gondi. Maria di Rohan. DonizettiSon leggero, è ver, d'amore. Armando Di Gondi. Maria di Rohan. DonizettiProva mi dai, lo sento. Luigi. Ugo, conte di Parigi. DonizettiVoce di donna o d'angelo. La Cieca. Gioconda. PonchielliAs with rosy steps the morn. Theodora. HändelDolce speme in questo istante. Clarice. La pietra del paragone. Rossini
Wikipedia
Anna Boleyn (wł. Anna Bolena) – opera seria z muzyką Gaetana Donizettiego i librettem Felice Romaniego, skomponowana i wystawiona po raz pierwszy w 1830 r. w Mediolanie. Była 26. utworem scenicznym Donizettiego i przyniosła mu pierwszy wielki sukces.
Akcja opery rozpoczyna się na Zamku Windsor, u schyłku małżeństwa króla Henryka VIII z Anną Boleyn.
Dwór zdaje sobie sprawę z rozkładu królewskiego małżeństwa. Anna Boleyn wspomina swoją pierwszą miłość, a Henryk zabiega o względy jej damy dworu Joanny Seymour. W Windsorze pojawia się dawny kochanek Anny, zesłaniec Ryszard Percy, któremu król pozwolił wrócić na dwór, by stworzyć pretekst do rozwodu z żoną. Za namową brata, Lorda Rocheforta, Anna spotyka się z Percym; spotkanie obserwuje z ukrycia zakochany w królowej paź Smeton. Kiedy do komnat Anny wkracza król, Smeton usiłuje bronić czci królowej, ale król odkrywa przy nim jej portret, który uznaje za dowód zdrady. Anna, Rochefort, Percy i Smeton zostają aresztowani.
Joanna Seymour odwiedza Annę uwięzioną w swoich komnatach i namawia ją do przyznania się do winy dla uratowania życia. Anna przeklina swoją rywalkę, nie wiedząc, że jest nią właśnie Joanna; wstrząśnięta tym Seymour przyznaje się do uczuć łączących ją z królem. Królowa obciąża całą winą Henryka, a jej wspaniałomyślność wprawia Joannę w głęboką rozpacz.
W toczącym się procesie o zdradę stanu Smeton obciąża Annę. Percy próbuje ratować królową, twierdząc, że zawarł z nią potajemne małżeństwo jeszcze przed jej ślubem z królem, lecz pogarsza tym tylko sytuację oskarżonych i królewskiej córki Elżbiety, która traci prawo sukcesji jako bękart. Nie pomagają błagania Joanny Seymour – królowa zostaje skazana na śmierć wraz z Percym, Rochefortem i Smetonem. W Tower Anna wybacza współoskarżonym, którzy przyczynili się do wydania na nią wyroku, przeklinając równocześnie Henryka i Joannę. W czasie gdy dwór świętuje zaręczyny króla, skazańcy zostają odprowadzeni na szafot.
Anna Boleyn została skomponowana na zamówienie mediolańskiego Teatro Carcano w 1830 r. Prapremiera opery miała znakomitą obsadę (w partii Anny wystąpiła Giuditta Pasta, a Percym był Giovanni Battista Rubini) i przyniosła sukces, po którym utwór obiegł inne sceny włoskie, wystawiono go także w Londynie i Paryżu (1831). Annę Boleyn wystawiano we Włoszech do 1881 r., a powróciła na scenę w 1956 r. w Bergamo. Wielkim wydarzeniem, przywracającym operze popularność, było jej wystawienie w 1957 r. w mediolańskiej La Scali w inscenizacji Luchina Viscontiego, z Marią Callas w partii tytułowej. Innymi wybitnymi wykonawczyniami tej roli były Leyla Gencer (1965), Beverly Sills (1973), Katia Ricciarelli (1979), Montserrat Caballé (1982), Cecilia Gasdia (1982), Joan Sutherland (1984), Anna Netrebko (2011), Joanna Woś (2013).