Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Come Paride vezzoso

Kompozytor: Donizetti Gaetano

Opera: Napój miłosny

Rola: Belcore (Baryton)

Ścignij darmowe partytury: "Come Paride vezzoso" PDF

SCENA SECONDA
Suona il tamburo, tutti si alzano. Giunge Belcore
guidando un drappello di Soldati che rimangono
schierati nel fondo. Si appressa ad Adina, la saluta
e le presenta un mazzetto.


BELCORE
Come Paride vezzoso
Porse il pomo alla più bella,
Mia diletta villanella,
Io ti porgo questi fior.
Ma di lui più glorïoso,
Più di lui felice io sono,
Poiché in premio del mio dono
Ne riporto il tuo bel cor.

ADINA
alle donne
(È modesto il signorino!)

GIANNETTA E CORO
(Sì, davvero.)

NEMORINO
(Oh! mio dispetto!)

BELCORE
Veggo chiaro in quel visino
Ch'io fo breccia nel tuo petto.
Non è cosa sorprendente;
Son galante, son sergente.
Non v'ha bella che resista
Alla vista d'un cimiero;
Cede a Marte, Dio guerriero,
Fin la madre dell'Amor.

ADINA
(È modesto!)

GIANNETTA E CORO
(Sì, davvero.)

NEMORINO
(Essa ride ... oh! mio dolor!)
Se di regnar desio. Constantino Il Grande. Fausta. DonizettiTalor nel mio delirio. Enrico. Maria de Rudenz. DonizettiTi vedo, ti bacio, terreno natio. Max. Betly. DonizettiLa pietade in suo favore. Enrico Ashton. Łucja z Lammermooru. DonizettiNon turbarti a questi accenti. Lusignano. Caterina Cornaro. DonizettiOh! Come dolce all'anima. Volmar. Alina, regina di Golconda. DonizettiOdo il suon di chi sprezza i perigli. Israele. Marino Faliero. DonizettiSi, del chiostro penitente. Maria. Maria de Rudenz. DonizettiBella e di sol vestita. Enrico. Maria di Rohan. DonizettiI destini del soldato. Max. Betly. Donizetti
Wikipedia
Napój miłosny (tytuł oryginalny L’elisir d’amore) – opera komiczna w 2 aktach, włoskiego kompozytora Gaetano Donizettiego z librettem Felice Romani.
poza tym: notariusz, wieśniacy i wieśniaczki, żołnierze, orkiestra wojskowa
Enrico Caruso, 1911
Akcja rozgrywa się około roku 1815. Opera przedstawia perypetie miłosne biednego wieśniaka Nemorina, który stara się o względy pięknej Adiny. Ona wyśmiewa jego stałość i tłumaczy mu, że jest zbyt zmienna i kapryśna, żeby kogokolwiek pokochać na całe życie. Gdy do wsi przybywają żołnierze, ich dowódca, zarozumiały sierżant Belcore oświadcza się dziewczynie, doprowadzając tym Nemorina do rozpaczy. Aby zdobyć jej przychylność, kupuje u wędrownego znachora Dulcamary napój miłosny, mający zapewnić mu powodzenie u dziewcząt, w rzeczywistości jest to zwykła butelka wina. Pozorna obojętność Nemorina doprowadza Adinę do przyjęcia oświadczyn sierżanta. Nemorino, aby zdobyć pieniądze na następną butelkę napoju miłosnego, zaciąga się do wojska. Nemorino jeszcze nie wie, że umarł jego bogaty wuj, zostawiając mu spadek. Jednak dowiadują się o tym miejscowe dziewczęta i zaczynają okazywać młodzieńcowi względy. On przypisuje to działaniu magicznego napoju. Kiedy Adina dowiaduje się, że Nemorino zaciągnął się do wojska z miłości do niej, oddaje pieniądze sierżantowi i przestaje ukrywać swoje uczucia. W finale Dulcamara sprzedaje wszystkim swój napój miłosny, który okazał się tak skuteczny.
Prapremiera odbyła się w Mediolanie, w Teatro della Canobbiana, 12 maja 1832. Premiera polska miała miejsce we Lwowie, w Teatrze Miejskim, 10 marca 1838
Sławne arie i melodie: