Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Quanto è bella, quanto è cara

Kompozytor: Donizetti Gaetano

Opera: Napój miłosny

Rola: Nemorino (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "Quanto è bella, quanto è cara" PDF
NEMORINO
osservando Adina che legge
Quanto è bella, quanto è cara!
Più la vedo e più mi piace ...
Ma in quel cor non son capace
Lieve affetto d'inspirar.
Essa legge, studia, impara ...
Non vi ha cosa ad essa ignota ...
Io son sempre un idïota,
Io non so che sospirar.
Chi la mente mi rischiara?
Chi m'insegna a farmi amar?
Fasti? Pompe? Omaggi? Onori?. Gianni. Gianni di Calais. DonizettiE fia ver?. Daniele. Betly. DonizettiOui, ta voix m'inspire (Si, che un tuo solo accento). Fernand (Ferdinand). Faworyta. DonizettiD'un alma troppo fervida. Poliuto. Poliuto. DonizettiDa quel dì che lei perduta… Ah! Cosi nei di ridenti. Percy. Anna Boleyn. DonizettiDunque invan mi lusingai. Seide. Alina, regina di Golconda. DonizettiIo ti veggio, or vegli e tremi... Questa è l'ora. Fernando. Marino Faliero. DonizettiAure di Roma!... Tacqui allor, l'abbandonai… Se ad altri il core. Settimio. L'esule di Roma. DonizettiS'io finor, bell'idol mio. Settimio. L'esule di Roma. DonizettiÈ la voce che primiera. Carlo. Linda di Chamounix. Donizetti
Wikipedia
Napój miłosny (tytuł oryginalny L’elisir d’amore) – opera komiczna w 2 aktach, włoskiego kompozytora Gaetano Donizettiego z librettem Felice Romani.
poza tym: notariusz, wieśniacy i wieśniaczki, żołnierze, orkiestra wojskowa
Enrico Caruso, 1911
Akcja rozgrywa się około roku 1815. Opera przedstawia perypetie miłosne biednego wieśniaka Nemorina, który stara się o względy pięknej Adiny. Ona wyśmiewa jego stałość i tłumaczy mu, że jest zbyt zmienna i kapryśna, żeby kogokolwiek pokochać na całe życie. Gdy do wsi przybywają żołnierze, ich dowódca, zarozumiały sierżant Belcore oświadcza się dziewczynie, doprowadzając tym Nemorina do rozpaczy. Aby zdobyć jej przychylność, kupuje u wędrownego znachora Dulcamary napój miłosny, mający zapewnić mu powodzenie u dziewcząt, w rzeczywistości jest to zwykła butelka wina. Pozorna obojętność Nemorina doprowadza Adinę do przyjęcia oświadczyn sierżanta. Nemorino, aby zdobyć pieniądze na następną butelkę napoju miłosnego, zaciąga się do wojska. Nemorino jeszcze nie wie, że umarł jego bogaty wuj, zostawiając mu spadek. Jednak dowiadują się o tym miejscowe dziewczęta i zaczynają okazywać młodzieńcowi względy. On przypisuje to działaniu magicznego napoju. Kiedy Adina dowiaduje się, że Nemorino zaciągnął się do wojska z miłości do niej, oddaje pieniądze sierżantowi i przestaje ukrywać swoje uczucia. W finale Dulcamara sprzedaje wszystkim swój napój miłosny, który okazał się tak skuteczny.
Prapremiera odbyła się w Mediolanie, w Teatro della Canobbiana, 12 maja 1832. Premiera polska miała miejsce we Lwowie, w Teatrze Miejskim, 10 marca 1838
Sławne arie i melodie: