Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Una furtiva lagrima

Kompozytor: Donizetti Gaetano

Opera: Napój miłosny

Rola: Nemorino (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "Una furtiva lagrima" PDF

SCENA OTTAVA

NEMORINO
solo
Una furtiva lacrima
Negli occhi suoi spuntò ...
Quelle festose giovani
Invidïar sembrò ...
Che più cercando io vo?
M'ama, lo vedo.
Un solo istante i palpiti
Del suo bel cor sentir ...
I miei sospir confondere
Per poco a' suoi sospir! ...
Cielo, si può morir;
Di più non chiedo.
Eccola ... Oh! qual le accresce
Beltà l'amor nascente!
A far l'indifferente
Si seguiti così finché non viene
Ella a spiegarsi.

Io ti veggio, or vegli e tremi... Questa è l'ora. Fernando. Marino Faliero. DonizettiS'io finor, bell'idol mio. Settimio. L'esule di Roma. DonizettiCercherò lontana terra. Ernesto. Don Pasquale. DonizettiA si tremendo annunzio. Alamiro'. Belisario. DonizettiOui, ta voix m'inspire (Si, che un tuo solo accento). Fernand (Ferdinand). Faworyta. DonizettiD'un alma troppo fervida. Poliuto. Poliuto. DonizettiSe ai voti di quest'alma... Affrettati vola momento beato. Fernando. Il furioso all'isola di San Domingo. DonizettiDunque invan mi lusingai. Seide. Alina, regina di Golconda. DonizettiDi mia patria o' bel soggiorno... Un solo conforto. Fernando. Marino Faliero. DonizettiQuanto è bella, quanto è cara. Nemorino. Napój miłosny. Donizetti
Wikipedia
Napój miłosny (tytuł oryginalny L’elisir d’amore) – opera komiczna w 2 aktach, włoskiego kompozytora Gaetano Donizettiego z librettem Felice Romani.
poza tym: notariusz, wieśniacy i wieśniaczki, żołnierze, orkiestra wojskowa
Enrico Caruso, 1911
Akcja rozgrywa się około roku 1815. Opera przedstawia perypetie miłosne biednego wieśniaka Nemorina, który stara się o względy pięknej Adiny. Ona wyśmiewa jego stałość i tłumaczy mu, że jest zbyt zmienna i kapryśna, żeby kogokolwiek pokochać na całe życie. Gdy do wsi przybywają żołnierze, ich dowódca, zarozumiały sierżant Belcore oświadcza się dziewczynie, doprowadzając tym Nemorina do rozpaczy. Aby zdobyć jej przychylność, kupuje u wędrownego znachora Dulcamary napój miłosny, mający zapewnić mu powodzenie u dziewcząt, w rzeczywistości jest to zwykła butelka wina. Pozorna obojętność Nemorina doprowadza Adinę do przyjęcia oświadczyn sierżanta. Nemorino, aby zdobyć pieniądze na następną butelkę napoju miłosnego, zaciąga się do wojska. Nemorino jeszcze nie wie, że umarł jego bogaty wuj, zostawiając mu spadek. Jednak dowiadują się o tym miejscowe dziewczęta i zaczynają okazywać młodzieńcowi względy. On przypisuje to działaniu magicznego napoju. Kiedy Adina dowiaduje się, że Nemorino zaciągnął się do wojska z miłości do niej, oddaje pieniądze sierżantowi i przestaje ukrywać swoje uczucia. W finale Dulcamara sprzedaje wszystkim swój napój miłosny, który okazał się tak skuteczny.
Prapremiera odbyła się w Mediolanie, w Teatro della Canobbiana, 12 maja 1832. Premiera polska miała miejsce we Lwowie, w Teatrze Miejskim, 10 marca 1838
Sławne arie i melodie: