Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Torna ai felici

Kompozytor: Puccini Giacomo

Opera: Wiły

Rola: Roberto (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "Torna ai felici" PDF
Ecco la casa Dio, che orrenda notte!
Strane voci m'inseguon
Le Villi...Evvia! Son fole!
No, delle Villi me non perseguita la vendetta fatal!
Tu sol m'insegui, rimorso!
Vipera infernal!
Tu sol m'insegui, rimorso!
Vipera dal velno infernal!

Torna ai felici dì dolente il mio pensier,
Ridean del maggio i fior, fioria per me l'amor.
Or tutto si coprì di mister...
Ed io non ho nel cor che tristezza e terror,
Forse ella vive! Bussiam!
Qual brivido mi colse!
Invan di quella soglia tentai
Sul limite levar la man!
Pur d'intender parmi davero un canto lugubre!
O sommo Iddio! Del mio cammino,
O sommo Iddio, del mio destin quest'è la meta...
Fa che il perdono, fa che il perdon
La renda lieta un solo istante e poi morrò!
Pregar non posso! Ah, maledetto il dì
Che andai lontan di qui!
Maledetta sia la tua bellezza, o cortigiana vil...
Maledetta in eterno! Maledetta!
O dolci mani. Mario Cavaradossi. Tosca. PucciniTra voi, belle, brune e bionde. Il Cavaliere Renato des Grieux. Manon Lescaut. PucciniAmore o grillo. Benjamin Pinkerton. Madame Butterfly. PucciniAddio fiorito asil. Benjamin Pinkerton. Madame Butterfly. PucciniBella signora il pianto sciupa gli occhi. Edgar. Edgar. PucciniCh'ella mì creda libero. Dick Johnson. Dziewczyna ze Złotego Zachodu. PucciniFirenze è come un albero fiorito. Rinuccio. Gianni Schicchi. PucciniForse, come la rondine. Prunier. Jaskółka. PucciniDonna non vidi mai. Il Cavaliere Renato des Grieux. Manon Lescaut. PucciniMario Cavaradossi?. Mario Cavaradossi. Tosca. Puccini
Wikipedia
Wiły, czasami Willidy (Le Villi) – opera-balet Giacoma Pucciniego w 2 aktach z 1884 roku. Libretto autorstwa Ferdinanda Fontany oparte zostało na podstawie opowiadania Jeana Baptiste'a Alphonse'a Karra o tym samym tytule.
Jest to pierwsze dzieło operowe Giacoma Pucciniego.
Małe miasteczko w Schwarzwaldzie. W domu leśnika Wulfa, świętowane są zaręczyny jego córki, Anny. Radość dwojga młodych nie trwa jednak długo, gdyż narzeczony Anny, Roberto musi jechać do Moguncji, aby objąć pozostawiony mu spadek. Wyjeżdżając, przysięga ukochanej wierność po grób; jednakże w wielkim mieście zapomina o swej miłości i wiąże się z kurtyzaną. W tym samym czasie Anna, przeczuwając, że ją zdradził, umiera ze smutku. Jej dusza łączy się z Willidami - duchami kobiet, które również zmarły ze smutku po utracie ukochanych, niewiernych im mężczyzn.
Do miasteczka powraca dręczony wyrzutami sumienia Roberto, który nie wie nic o tragicznym losie Anny. Wulf, ojciec dziewczyny, pragnąc zemścić się na niedoszłym zięciu, wzywa ducha córki, by ukarał wiarołomcę. Anna zmienia się w wiłę - jedną ze złowieszczych istot, które mszczą się na niewiernych kochankach. W otoczeniu innych podobnych jej duchów ukazuje się Robertowi podczas snu i wraz z towarzyszkami porywa go w śmiertelny, nie kończący się taniec. Wyczerpany nim młodzieniec osuwa się na ziemię - martwy.
Była to pierwsza opera młodego Pucciniego. Skomponował ją na rozpisany przez Eduarda Sonzogna - wydawcę utworów muzycznych, będącego zarazem właścicielem mediolańskiego Teatro Lirico) w Mediolanie - konkurs na jednoaktówkę. Idąc za radą swego wykładowcy i przyjaciela, Amilcare Ponchiellego, Puccini zamówił libretto u poety nazwiskiem Ferdinando Fontana; otrzymał odeń tekst we wrześniu 1883, zaś w cztery miesiące później ukończył partyturę opery. Składała się ona z 7 numerów: wstępu, chóralnej introdukcji, duetu Anny z Robertem, symfonicznego sabatu, wstępu i sceny Wulfa oraz finałowej arii Anny. "Willidy" okazały się konkursową porażką, jurorzy je zignorowali. Wówczas to Ferdinando Fontana zainteresował operą wpływowego dziennikarza i krytyka muzycznego, Marca Salę. W domu tego ostatniego często zbierały się wybitne osobistości świata kultury. Zaproszony na jedno z owych spotkań Puccini poznał tam Arriga Boita (1842 - 1918; poeta, dziennikarz, kompozytor), który, wysłuchawszy fragmentów dzieła, załatwił wykonanie go w mediolańskim Teatro del Verme. Przedstawienie skończyło się triumfem, "Willidy" spotkały się z uznaniem zarówno ze strony krytyków, jak i ze strony publiczności. Wówczas Puccini przerobił utwór na dwuaktowy, by mógł on wypełnić cały wieczór. W "Willidach" znalazły się więc trzy dodatkowe numery: romanca Anny (akt I), nowy fragment symfoniczny oraz wielka scena drammatica Roberta (akt II). Tak przerobione dzieło wystawiono z podobnym sukcesem 26 XII 1884 w turyńskim Teatro Regio, a w styczniu następnego roku - w La Scali, gdzie Pucciniemu zarzucono wówczas nadmierny symfonizm. Także wznowienie neapolitańskie "Willid" zakończyło się fiaskiem, co jednak nie zaszkodziło karierze utworu, grywanego później za granicą.
Prapremiera: Mediolan, Teatro Dal Verme, 31 maja 1884 (Turyn, Teatro Regio, 26 lipca 1885).