Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Lieta voce

Kompozytor: Rossini Gioacchino

Opera: Edward i Krystyna

Rola: Cristina (Sopran)

Ścignij darmowe partytury: "Lieta voce" PDF
En proie à la tristesse. La Comtesse. Le comte Ory. RossiniSempre teco ognor contenta. Lisinga. Demetriusz i Polibiusz. RossiniAh che invan su questo. Anna. Mahomet II. RossiniQuant'è grato all' alma mia. Elisabetta. Elżbieta, królowa Anglii. RossiniDi piacer mi balza il cor. Ninetta. Sroka złodziejka. RossiniQual orribile sciagura!. Anaide. Mojżesz w Egipcie. RossiniDeh tu reggi in tal momento. Ninetta. Sroka złodziejka. RossiniIn seno alla tristezza. La Contessa Adele di Formoutiers. Le comte Ory. RossiniQual colpo, ohime... Squallida veste e bruna. Fiorilla. Turek we Włoszech. RossiniUna voce poco fa. Rosina. Cyrulik sewilski. Rossini
Wikipedia
Edward i Krystyna (wł.: Eduardo e Cristina [eduˈardo e kriˈstiːna]) – opera seria Gioacchina Rossiniego – w dwóch aktach, do której libretto napisali Giovanni Frederico Schmidt, Andrea Leone Tottola i Gherardo Bevilacqua Aldobrandini, jej premiera miała miejsce w Wenecji 24 kwietnia 1819 roku.
Niemal nazajutrz po premierze Hermiony (27 marca 1819) Rossini wyjechał z Neapolu do Wenecji, dokąd wzywał go kontrakt na napisanie kolejnej opery, dramatu muzycznego Eduardo e Cristina. Libretto Giovanniego Schmidta było już wykorzystane w 1810 roku przez Pavesiego do opery pod tym samym tytułem. Dla potrzeb Rossiniego opracował je ponownie Andrea Tottola, a ostatecznej redakcji dokonał Gerhardo Bevillacqua Aldobrandini. Rossini nie wysilał się zbytnio nad muzyką do nowej opery z 26 „numerów” 18 przeniósł z trzech poprzednich oper (4 z Ricciarda i Zoraidy, 5 z Hermiony i 9 z Adelajdy z Burgundii); zastosował też w szerokim zakresie recitativo secco. Impresario teatru San Benedetto chciał mieć operę na otwarcie sezonu wiosennego. Rossini zajęty pracą nad Hermioną, zwrócił mu lojalnie uwagę, że w zakreślonym terminie nie będzie w stanie napisać i przygotować całkiem nowej opery. Uzgodniono więc, że kompozytor może włączyć do utworu fragmenty swoich wcześniejszych oper, nieznanych w Wenecji, byle tylko nadawały się do sytuacji scenicznych nowego libretta.
Opera przyniosła Rossiniemu jeden z największych sukcesów w karierze. Premiera miała miejsce 24 kwietnia 1819 roku. Przedstawwienie rozpoczęło się o ósmej wieczorem, a zakończyło o drugiej w nocy, gdyż prawie wszystkie numery musiały być bisowane. Wśród śpiewaków największe laury zbierała występująca w roli Krystyny, Rosa Morandi, ta sama, która 9 lat wcześniej przyczyniła się do sukcesu Weksla małżeńskiego. Według Stendhala pewien kupiec neapolitański, obecny na premierze, zaczął dopytywać swego sąsiada o powody, dla którego zmieniono libretto do znanej mu z Neapolu opery. Wiadomość rozeszła się błyskawicznie po teatrze w czasie antraktu. Wywołała jednak tylko rozbawienie publiczności, która poczytała librecistom za złe, że nie potrafili stworzyć tekstu lepiej odpowiadającego talentowi Rossiniego. Wskutek powodzenia utworu kompozytor pozostał w Wenecji dłużej, mniej więcej do 20 maja. Poza Wenecją Edward i Krystyna doczekał się niewielu wystawień i za każdym razem był znacznie przerabiany. W 1821 roku w Turynie w roli Edwarda wystąpiła Giuditta Pasta.
Akcja opery rozgrywa się w Szwecji, za panowania któregoś z trzynastu szwedzkich Karolów. Dowódca wojsk szwedzkich, Edward poślubia potajemnie córkę króla Szwecji. Ojciec chce ją wydać za księcia Szkocji Jakuba. Edward i Krystyna postanawiają uciec wraz z synem Gustawem, który się w międzyczasie urodził. Król odkrywa istnienie potomka, a Edward przyznaje się do ojcostwa. Oboje: Edward i Krystyna trafiają do lochu. Tymczasem na Sztokholm uderzają wojska rosyjskie. Uwolniony z więzienia przez przyjaciela Edward dokonuje cudów męstwa w obronie ojczyzny, czym zasługuje sobie na wdzięczność teścia. Król uznaje małżeństwo córki.