Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Il balen del suo sorriso... Per me ora fatale

Kompozytor: Verdi Giuseppe

Opera: Trubadur

Rola: Il Conte di Luna (Baryton)

Ścignij darmowe partytury: "Il balen del suo sorriso... Per me ora fatale" PDF
Il balen del suo sorriso
D'una stella vince il raggio!
Il fulgor del suo bel viso
Novo infonde in me coraggio!...
Ah! l'amor, l'amore ond'ardo
Le favelli in mio favor!
Sperda il sole d'un suo sguardo
La tempesta del mio cor.

Odesi il rintocco de' sacri bronzi

Qual suono!... oh ciel...

FERRANDO
La squilla
Vicino il rito annunzia!

CONTE
Ah! pria che giunga
All'altar... si rapisca!...

FERRANDO
Ah bada!

CONTE
Taci!...
Non odo... andate... di quei faggi all'ombra
Celatevi...
Ferrando e gli altri Seguaci si allontanano
Ah! fra poco
Mia diverrà... Tutto m'investe un foco!

Ansioso, guardingo osserva dalla parte donde deve giungere Leonora, mentre Ferrando e i Seguaci dicono sottovoce:

FERRANDO, SEGUACI
Ardire!... Andiam... celiamoci
Fra l'ombre... nel mister!
Ardire!... Andiam!... silenzio!
Si compia il suo voler.
Tremate, o miseri. Francesco. Zbójcy. VerdiPari siamo. Rigoletto. Rigoletto. VerdiAh m'abbraccia d'esultanza. Rolando. Bitwa pod Legnano. VerdiO sommo Carlo. Don Carlo. Ernani. VerdiAlfin questo Corsaro… Cento leggiadre vergini. Seid. Korsarz. VerdiC'est mon jour suprème... Ah, je meurs, l'âme joyeuse. Rodrigo. Don Carlos. VerdiSo che per via dei triboli. Giacomo. Joanna d’Arc. VerdiPerfidi all anglo contro me...Pieta rispetto amore. Macbeth. Makbet. VerdiAu sein de la puissance (In braccio alle dovizie). Guy de Montfort (Guido di Monforte). Nieszpory sycylijskie. VerdiAh scellerate alme d'inferno. Rolando. Bitwa pod Legnano. Verdi
Wikipedia
Trubadur (Il trovatore) – opera Giuseppe Verdiego w czterech aktach na podstawie libretta Leone Emanuele Bardare i Salvadore Cammarano.
Pracę nad librettem rozpoczął Cammarano, wzorując się na dramacie Trubadur Gutiereza, dokończył Bardare po śmierci poprzednika. Efektem końcowym tego wspólnego dzieła stała się bardzo zagmatwana, pełna nieprawdopodobnych wydarzeń historia, często krytykowana, wręcz wyśmiewana przez odbiorców (np.: Cyganka przez roztargnienie wrzuca własne dziecko na stos, będąc przekonaną, że to porwany chłopiec). Jednak pomimo słabej treści opera ta była przez wiele lat po premierze w 1853 r. jedną z najpopularniejszych na świecie, a zawdzięczała to bogactwu melodii. Na uwagę zasługuje pieśń Azuceny (Stride la vampa), sławne Miserere, efektowna stretta trubadura (Di quella pira), a także większy niż we wcześniejszych operach udział chóru.
Akcja toczy się w Hiszpanii (Aragonie i Biscaglii) w XV wieku.
Odsłona 1 Na zamku hrabiego Luny kapitan Ferrando opowiada historię zniknięcia młodszego brata swojego pana. Dworzanie dowiadują się również, że żyje jeszcze córka tej Cyganki, która porwała dziecko, a sama została spalona.
Odsłona 2 W zamkowym ogrodzie. Leonora czeka, jak każdej nocy, na swojego ukochanego trubadura Manrica. Ma nadzieję, że ten znowu zaśpiewa pod jej balkonem miłosną serenadę. Zjawia się jednak hrabia Luna, nierozpoznany w pierwszej chwili przez Leonorę, która sądzi, że to jej Manrico. Dopiero, gdy zjawia się prawdziwy trubadur, sprawa wychodzi na jaw. Kłótnia mężczyzn, kochających tę samą kobietę przekształca się w walkę na miecze, w której Manrico zostaje ranny, jednak udaje mu się zbiec zanim nadbiegną wezwani przez hrabiego ludzie.
Odsłona 1 Obóz Cyganów. Manrico oddał się tutaj pod opiekę swojej matki, cyganki Azuceny. Ta wyznaje mu, że nie jest jego prawdziwą matką, ale nic więcej nie powie. Tymczasem Leonora, która jest przekonana, że jej ukochany nie żyje, ukrywa się przed hrabią i chce wstąpić do klasztoru. Ruiz, przyjaciel Manrica przynosi te wieści do obozu, co skłania trubadura do natychmiastowego działania.
Odsłona 2 Klasztor. Właśnie mają się odbyć obłóczyny Leonory. Luna, który nie chce do tego dopuścić, szykuje się do uprowadzenia kobiety, która wraz z innymi mniszkami chodzi wokół klasztoru śpiewając modlitewne pieśni. Przeszkadza mu w tym Manrico z przyjaciółmi; hrabia Luna musi zrezygnować. Leonora przekonuje się, że była w błędzie, jej ukochany żyje, nie myśli już o klasztorze.
Odsłona 1 Obóz hrabiego Luny. Pojmana Azucena zostaje oskarżona o zabicie młodszego brata hrabiego. Nie chce wyznać swojej tajemnicy, jednak uparcie twierdzi, że jest niewinna. Hrabia wie, że to matka jego rywala, nie waha się wziąć ją na tortury.
Odsłona 2 Manrico dowiaduje się o uwięzieniu przybranej matki i pomimo zbliżającej się ceremonii ślubu z Leonorą, który ma się odbyć w klasztorze, spieszy na ratunek torturowanej Cygance.
Odsłona 1 Manrico zostaje pojmany, skazany przez hrabiego na śmierć i osadzony w lochu, gdzie oczekuje wykonania wyroku. Leonora błaga Lunę o litość, ale ten jest niewzruszony. Ustępuje dopiero, gdy zrezygnowana kobieta obiecuje oddać siebie samą jako zapłatę. Uzyskawszy zgodę, wypija truciznę.
Odsłona 2 W lochu więziennym. Azucena jest umierająca, czuwa przy niej skazaniec Manrico. Do celi wchodzi Leonora prosząc ukochanego by uciekał. Trucizna zaczęła właśnie działać, po chwili kobieta słabnie, wreszcie pada martwa. Wbiega Luna, który widząc śmierć Leonory, czuje się przez nią oszukany. W porywie gniewu rozkazuje zabić trubadura natychmiast. Azucena wyznaje hrabiemu, że zabił własnego brata.