Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Dans la cité lointaine

Kompozytor: Charpentier Gustave

Opera: Luiza

Rola: Julien (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "Dans la cité lointaine" PDF
Dans la cité lointaine,
Au bleu pays d'espoir,
Je sais, loin de la peine,
Un joyeux reposoir,
Qui, pour fêter ma reine,
Se fleurit chaque soir.

Les fleurs du beau Domaine
S'avivent chaque soir;
Mais l'insensible reine
Dédaigne leur espoir;
Quand viendras-tu, dis-moi, la belle,
Au reposoir d'ivresse éternelle?
L'Aube t'appelle et te sourit, voici le jour!..
Veux-tu que je te mène en ce riant séjour,
A l'amour!

Jadis tu me contais un magique voyage:
``Tous deux, me disais-tu, dès notre mariage,
Libres, nous partirons au Pays adoré,
Loin de ce monde où nous avons pleuré.''
Voici le jour sacré de tenir ta promesse:
Et l'heure du départ, l'heure d'allégresse,
L'heure sonne et carillonne
et chante à  ton coeur les désirs de mon coeur!..
Quand partons-nous, dis-moi, la belle,
Pour le pays d'ivresse éternelle?
Depuis longtemps j'habitais cette chambre. Julien. Luiza. CharpentierParto, ma tu ben mio. Sextus. Łaskawość Tytusa. MozartCor ingrato ti remembri. Rinaldo. Rinaldo. HändelGrecia tu offendi, Troja difendi. Ulisse. Deidamia. HändelAurora! Ah sorgerai. Giacomo. Dziewica z jeziora. RossiniSe il mio nome saper voi bramate. Count Almaviva. Cyrulik sewilski. RossiniDopo l'orrore d'un Ciel turbato più vago. Ottone. Ottone. HändelDu kennest jenen stillen Ort (O, eile, Freund). Claudio. Zakaz miłości. WagnerLunge da lei. Alfredo Germont. Traviata. VerdiDimmi che vuoi seguirmi. Ruggero. Jaskółka. Puccini
Wikipedia
Luiza ((fr.) Louise) - czteroaktowa opera (powieść muzyczna) Gustave’a Charpentiera do własnego libretta kompozytora. Prapremiera utworu odbyła się 2 lutego 1900 w Opéra-Comique w Paryżu.
Miejsce i czas akcji: Paryż roku 1900.
Luiza zakochuje się w swoim sąsiedzie, poecie Julianie. Matka jest przeciwna jest ich związkowi, podczas gdy sprzyja mu ciężko pracujący Ojciec.
Paryż budzi się do życia. Julian zjawia się w szwalni, w której pracuje Luiza i namawia ją, by porzuciła rodziców i przeniosła się do niego. Ostatecznie dziewczyna przystaje na jego propozycję. W pracy staje się przedmiotem kpin ze strony innych szwaczek, zwłaszcza gdy dobiegają odgłosy śpiewanej przez Juliana serenady. Po pracy dziewczyna udaje się do domu swego ukochanego.
Para zamieszkuje na Montmartrze, którego królową ogłoszona zostaje Luiza. Z tej okazji odbywa się biesiada tamtejszej cyganerii. W jej trakcie przychodzi Matka z wiadomością o ciężkiej chorobie Ojca. Julian zgadza się, by Luiza na jakiś czas zamieszkała z rodzicami.
Po powrocie Luizy Ojciec szybko wyzdrowiał. Ona jednak dusi się w ciasnej atmosferze, jaka panuje w domu rodziców. W końcu postanawia odejść na zawsze do Juliana. Bezsilny Ojciec wygraża bezdusznemu miastu, że zabrało mu jedyne dziecko.
Opera Gustave’a Charpentiera łączy pierwiastki naturalistyczne (odgłosy wielkiego miasta, maszyn do szycia w szwalni) z symbolistycznymi (alegoryczny charakter postaci poza parą głównych bohaterów). Kontynuację losów Juliana stanowi druga opera tego kompozytora – „Julian lub życia poety’’.