Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Les pauvres gens peurent-ils être heureux?

Kompozytor: Charpentier Gustave

Opera: Luiza

Rola: Le Père (Bas)

Ścignij darmowe partytury: "Les pauvres gens peurent-ils être heureux?" PDF
Après vingt jours de paresse,
j'ai dû faire un effort pour m'y remettre:
mais maintenant, c'est fini et je suis d'aplomb...
Le coffre est encore solide et peut lutter longtemps!
La fatigue me fait du bien...
et j'ai pris l'habitude du chagrin...
La mère fait un geste de pitié et de tendresse.

Les pauvres gens peuvent-ils être heureux?
A qui le bon Dieu donnerait-il son ciel
s'il n'y avait sur la terre que des gens heureux?
Bête de somme que je suis,
que tous nous sommes,
sous le joug pesant de la Fatalité!
Tristes serfs d'une besogne qui ne cesse jamais!
Piteux jouets aux mains de l'injustice
dans un monde où tout n'est que misère et déception!...
où choses et gens sont nos ennemis;
où les enfants même, dans l'égoïsme de l'amour,
nous martyrisent, et nous disent:
``Vous avez assez vécu! place! place!
nous n'avons plus besoin de vous!
nous ne voulons plus de maîtres!''
Et, si l'on veut lutter contre leur folie,
ces êtres d'orgueil, narguant notre tendresse,
ajoutent leur haine à  toutes nos détresses,
et, silencieux, implacables, impatients,
ils attendent que la mort les délivre
de ceux qui voudraient mourir pour eux!!
Vieni! la mia vendetta. Alfonso d'Este. Lucrezia Borgia. DonizettiLasst mich euch fragen (Chi mi dira). Plunkett. Marta albo jarmark w Richmondzie. FlotowIn diesen heil'gen Hallen. Sarastro. Czarodziejski flet. MozartPensa a chi geme d'amor piagata. Melisso. Alcina. HändelIl lacerato spirito. Jacopo Fiesco. Simon Boccanegra. VerdiQuand on veut conclure. Don Procopio. Don Procopio. BizetOmbre di mia prosapia. Gioconda. PonchielliVi ravviso, o luoghi ameni. Count Rodolfo. Lunatyczka. BelliniLes amoureux. Maître Jean. La colombe. GounodO Isis und Osiris. Sarastro. Czarodziejski flet. Mozart
Wikipedia
Luiza ((fr.) Louise) - czteroaktowa opera (powieść muzyczna) Gustave’a Charpentiera do własnego libretta kompozytora. Prapremiera utworu odbyła się 2 lutego 1900 w Opéra-Comique w Paryżu.
Miejsce i czas akcji: Paryż roku 1900.
Luiza zakochuje się w swoim sąsiedzie, poecie Julianie. Matka jest przeciwna jest ich związkowi, podczas gdy sprzyja mu ciężko pracujący Ojciec.
Paryż budzi się do życia. Julian zjawia się w szwalni, w której pracuje Luiza i namawia ją, by porzuciła rodziców i przeniosła się do niego. Ostatecznie dziewczyna przystaje na jego propozycję. W pracy staje się przedmiotem kpin ze strony innych szwaczek, zwłaszcza gdy dobiegają odgłosy śpiewanej przez Juliana serenady. Po pracy dziewczyna udaje się do domu swego ukochanego.
Para zamieszkuje na Montmartrze, którego królową ogłoszona zostaje Luiza. Z tej okazji odbywa się biesiada tamtejszej cyganerii. W jej trakcie przychodzi Matka z wiadomością o ciężkiej chorobie Ojca. Julian zgadza się, by Luiza na jakiś czas zamieszkała z rodzicami.
Po powrocie Luizy Ojciec szybko wyzdrowiał. Ona jednak dusi się w ciasnej atmosferze, jaka panuje w domu rodziców. W końcu postanawia odejść na zawsze do Juliana. Bezsilny Ojciec wygraża bezdusznemu miastu, że zabrało mu jedyne dziecko.
Opera Gustave’a Charpentiera łączy pierwiastki naturalistyczne (odgłosy wielkiego miasta, maszyn do szycia w szwalni) z symbolistycznymi (alegoryczny charakter postaci poza parą głównych bohaterów). Kontynuację losów Juliana stanowi druga opera tego kompozytora – „Julian lub życia poety’’.