Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Inutiles regrets

Kompozytor: Berlioz Hector

Opera: Les Troyens

Rola: Enée (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "Inutiles regrets" PDF
Inutiles regrets...
Je dois quitter Carthage!
Didon le sait, son effroi, sa stupeur
En l'apprenant, on brisé mon courage...
Mais je le dois... il le faut!
Non, je ne puis oublier la pâleur
Frappant de mort son beau visage;
Son silence obstiné, ses yeux
Fixes et pleins d'un feu sombre...
En vain ai-je parlé des prodiges sans nombre
Me rappelant l'ordre des dieux,
Invoqué la grandeur de ma sainte entreprise.
L'avenir de mon fils et le sort des Troyens,
La triomphale mort par les destins promise
Pour couronner ma gloire, aux champs Ausoniens,
Rien n'a pu la toucher,
Sans vaincre son silence
J'ai fui de son regard la terrible éloquence.

Ah! quand viendra l'instant des suprêmes adieux,
Heure d'angoisse et de larmes baignée,
Comment subir l'aspect affreux de cette douleur indignée?
Lutter contre moi-même et contre toi, Didon!
En déchirant ton coeur, implorer mon pardon!
En serai-je capable?
En un dernier naufrage,
Ah! puissé-je périr,
Si je quittais Carthage,
Sans te revoir pourtant!
Sans la voir? lâcheté!
Mépris des droits sacrés de l'hospitalité!
Non, non, reine adorée,
Ame sublime, et par moi déchirée,
Bienfaitrice des mien;
Non,. je veux te revoir!
Une dernière fois presser tes mains tremblantes,
Arroser tes genoux de mes larmes brûlantes,
Dussé-je être brisé par un tel désespoir!
La gloire était ma seule idole. Benvenuto Cellini. Benvenuto Cellini. BerliozSur les monts les plus sauvages. Benvenuto Cellini. Benvenuto Cellini. BerliozAh! je vais l'aimer. Bénédict. Béatrice et Bénédict. BerliozMerci doux crépuscule. Faust. Potępienie Fausta. BerliozNature, immense, impénétrable. Faust. Potępienie Fausta. BerliozVallon sonore. Hylas. Les Troyens. BerliozO blonde Cérès. Iopas. Les Troyens. BerliozPensa che sei mia figlia. Argirio. Tankred. RossiniGott! welch' Dunkel hier!. Florestan. Fidelio. BeethovenS'io finor, bell'idol mio. Settimio. L'esule di Roma. Donizetti
Wikipedia
Louis Hector Berlioz (ur. 11 grudnia 1803 w La Côte-Saint-André k. Grenoble, zm. 8 marca 1869 w Paryżu) – francuski kompozytor, twórca symfonii romantycznej, prekursor nowoczesnej kolorystyki, którego twórczość nadała kierunek rozwoju XIX-wiecznej symfonice; pisarz i krytyk muzyczny.
Ojciec Berlioza, doktor medycyny, przeznaczył syna do zawodu lekarskiego i początkowo nie przeszkadzał rozwijaniu wyraźnych zdolności muzycznych chłopca. 12-letni Berlioz śpiewał, grał na flecie, gitarze, uczył się harmonii, zaczynał nawet komponować. W 1821 został wysłany do Paryża do Szkoły Medycznej; dwa lata później rozpoczął systematyczne studia kompozytorskie u J.F. Lesueura, decydując się na porzucenie medycyny. Kontynuował naukę (1826–1828) w konserwatorium: harmonię i kontrapunkt u A. Reichy, kompozycję nadal u Lesueura. W 1829 powstała kantata oparta na scenach z Fausta, którą następnie kompozytor przerobił (1846) na „operę koncertową” Potępienie Fausta (La Damnation de Faust). W 1830 Berlioz napisał jedno ze swych największych dzieł, programową Symfonię fantastyczną. Za symfonię Harold w Italii (1834) Paganini przesłał Berliozowi podarunek w postaci 20 000 franków.
Obok twórczości Berlioz zajmował się także działalnością publicystyczną (od 1835 był stałym krytykiem muzycznym „Journal des Debats”). Walczył o swobodę i tolerancję dla nowej sztuki. Pierwsza jego opera, Benvenuto Cellini, wystawiona w 1838, nie zdobyła powodzenia, a życzliwe przyjęcie dramatycznej symfonii Romeo i Julia (1839) nie zmieniło nieufności do kompozytora. Także Potępienie Fausta, wykonane w Paryżu (1846), spotkało się z obojętnością słuchaczy – dopiero podróż koncertowa po Niemczech przyniosła Berliozowi sukcesy. Oratorium Dzieciństwo Chrystusa (L'Enfance du Christ) zdobyło wreszcie (1854) publiczność Paryża. Następnego roku Liszt, serdeczny przyjaciel Berlioza, zorganizował Festiwal Berliozowski w Weimarze. W listopadzie 1863 wystawiona została w Theatre Lyrique w Paryżu opera-dramat liryczny Trojanie (do libretta wg Eneidy Wergiliusza), ale jedynie we fragmentach (inscenizacja składała się z aktów 3-5, pod zastępczym tytułem Trojanie w Kartaginie). Sukcesom kompozytorskim towarzyszyły ciężkie przeżycia osobiste Berlioza: zmarła druga żona kompozytora, niedługo potem jedyny syn. Na rok przed śmiercią Berlioz odbył triumfalną podróż koncertową po Rosji. Prócz wymienionych dzieł ważne miejsce w twórczości Berlioza zajmują uwertury: Król Lear (1831) i Karnawał rzymski (1844), opera komiczna Beatrycze i Benedykt (1862), Requiem (1837), pisał też utwory na chór z orkiestrą, kantaty, pieśni na głos z fortepianem, kompozycje religijne. Hector Berlioz napisał także studium na temat instrumentów muzycznych pt. Grand traité d'instrumentation et d'orchestration modernes, zwane też w skrócie Traite d'instrumentation.
Pochowany został na Cmentarzu Montmartre w Paryżu. Autorem pomnika na grobie Berlioza był polski rzeźbiarz – Cyprian Godebski.
Jego pierwszą żoną była Harriet Smithson (1800–1854). Miał z nią syna Louisa (1834–1867).