Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Je vais mourir

Kompozytor: Berlioz Hector

Opera: Les Troyens

Rola: Didon (Mezzo)

Ścignij darmowe partytury: "Je vais mourir" PDF
Ah! Je vais mourir...
Dans ma douleur immense submergée...
Et mourir non vengée!
Mourons, pourtant!
Oui, puisse-t-il frémir
A la lucur lointaine de la flamme de mon bûcher.
S'il reste dans son âme quelque chose d'humain,
Peut-être il pleurera sur mon affreux destin!
Lui, me pleurer!
Enée! Enée! Oh! mon âme te suit,
A son amour enchaînée,
Esclave elle l'emporte en l'eternelle nuit.
Vénus, rends-moi ton fils!
Inutile prière
D'un coeur qui se déchire...
A la mort tout entrière,
Diodon n'attend plus rien que de la mort.

Adieu fière cité, qu'un généreux effort
Si promptement éleva florissante!
Ma tendre soeur qui me suivis, errante;
Adieu, mon peuple, adieu!
Adieu, rivage vénéré,
Toi qui jadis m'accueillis suppliante;
Adieu, beau ciel d'Afrique, astres que j'admirais
Aux nuits d'ivresse et d'extase infinie;
Je ne vous verrai plus, ma carrière est finie.
Mais qu'ai-je donc. Ascanio. Benvenuto Cellini. BerliozIl m'en souvient. Béatrice. Béatrice et Bénédict. BerliozChers Tyriens. Didon. Les Troyens. BerliozErrante sur les mers. Didon. Les Troyens. BerliozMio cor, che mi sai dir?. Goffredo. Rinaldo. HändelTak vot beda prishla otkuda. Princess Yevpraksiya Romanovna. The Enchantress. CzajkowskiVenti, turbini, prestate le vostre ali. Rinaldo. Rinaldo. HändelVoi che sapete che cosa è amor. Cherubino. Wesele Figara. MozartSpererò, poichè mel dice. Narciso. Agrippina. HändelMargaret's Narrative. Margaret. William Ratcliff. Cui
Wikipedia
Louis Hector Berlioz (ur. 11 grudnia 1803 w La Côte-Saint-André k. Grenoble, zm. 8 marca 1869 w Paryżu) – francuski kompozytor, twórca symfonii romantycznej, prekursor nowoczesnej kolorystyki, którego twórczość nadała kierunek rozwoju XIX-wiecznej symfonice; pisarz i krytyk muzyczny.
Ojciec Berlioza, doktor medycyny, przeznaczył syna do zawodu lekarskiego i początkowo nie przeszkadzał rozwijaniu wyraźnych zdolności muzycznych chłopca. 12-letni Berlioz śpiewał, grał na flecie, gitarze, uczył się harmonii, zaczynał nawet komponować. W 1821 został wysłany do Paryża do Szkoły Medycznej; dwa lata później rozpoczął systematyczne studia kompozytorskie u J.F. Lesueura, decydując się na porzucenie medycyny. Kontynuował naukę (1826–1828) w konserwatorium: harmonię i kontrapunkt u A. Reichy, kompozycję nadal u Lesueura. W 1829 powstała kantata oparta na scenach z Fausta, którą następnie kompozytor przerobił (1846) na „operę koncertową” Potępienie Fausta (La Damnation de Faust). W 1830 Berlioz napisał jedno ze swych największych dzieł, programową Symfonię fantastyczną. Za symfonię Harold w Italii (1834) Paganini przesłał Berliozowi podarunek w postaci 20 000 franków.
Obok twórczości Berlioz zajmował się także działalnością publicystyczną (od 1835 był stałym krytykiem muzycznym „Journal des Debats”). Walczył o swobodę i tolerancję dla nowej sztuki. Pierwsza jego opera, Benvenuto Cellini, wystawiona w 1838, nie zdobyła powodzenia, a życzliwe przyjęcie dramatycznej symfonii Romeo i Julia (1839) nie zmieniło nieufności do kompozytora. Także Potępienie Fausta, wykonane w Paryżu (1846), spotkało się z obojętnością słuchaczy – dopiero podróż koncertowa po Niemczech przyniosła Berliozowi sukcesy. Oratorium Dzieciństwo Chrystusa (L'Enfance du Christ) zdobyło wreszcie (1854) publiczność Paryża. Następnego roku Liszt, serdeczny przyjaciel Berlioza, zorganizował Festiwal Berliozowski w Weimarze. W listopadzie 1863 wystawiona została w Theatre Lyrique w Paryżu opera-dramat liryczny Trojanie (do libretta wg Eneidy Wergiliusza), ale jedynie we fragmentach (inscenizacja składała się z aktów 3-5, pod zastępczym tytułem Trojanie w Kartaginie). Sukcesom kompozytorskim towarzyszyły ciężkie przeżycia osobiste Berlioza: zmarła druga żona kompozytora, niedługo potem jedyny syn. Na rok przed śmiercią Berlioz odbył triumfalną podróż koncertową po Rosji. Prócz wymienionych dzieł ważne miejsce w twórczości Berlioza zajmują uwertury: Król Lear (1831) i Karnawał rzymski (1844), opera komiczna Beatrycze i Benedykt (1862), Requiem (1837), pisał też utwory na chór z orkiestrą, kantaty, pieśni na głos z fortepianem, kompozycje religijne. Hector Berlioz napisał także studium na temat instrumentów muzycznych pt. Grand traité d'instrumentation et d'orchestration modernes, zwane też w skrócie Traite d'instrumentation.
Pochowany został na Cmentarzu Montmartre w Paryżu. Autorem pomnika na grobie Berlioza był polski rzeźbiarz – Cyprian Godebski.
Jego pierwszą żoną była Harriet Smithson (1800–1854). Miał z nią syna Louisa (1834–1867).