Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Hymen, viens dissiper (O Amore, vieni a me)

Kompozytor: Cherubini Luigi

Opera: Medea

Rola: Dircé (Glauce) (Sopran)

Ścignij darmowe partytury: "Hymen, viens dissiper (O Amore, vieni a me)" PDF
O amore, vieni a me!
Fa cessar questo duol:
si confida in te sol
la tua Glauce fedele,.
Vien!
Penetra i sensi miei:
Vien, accendi il mio cor
del tuo divino ardore :
amor, tua fiamma accendi,
in me discendi, amore!
E per te, per te sol beata saró!
Scendi in me, sì, per te sol
Lieta un dì io sarò.
Deh, bel foco d'amor.
I sensi miei ravviva :
al tuo calor il reo dubbiar
dileguar io vedrò.
Scendi in me, vieni amor :
Sol per te lieto il cor!

Da me sia lungi ognor
la fatal maga torva,
che a sua malia legò
d'un eroe l'alto cor!
La rabbia sua, la sua presenza
non turbi mai il nostro amor.
A noi l'Imen perga ristor.
Amor, deh, vieni a me,

O amore, vieni a me!
Fa cessar questo duol:
si confida in te sol
la tua Glauce fedele,.
Vien, accendi il mio cor
del tuo divino ardore :
amor, tua fiamma accendi,
in me discendi, amore!

Se tu in me scendi, amor,
ogni dubbio si parte dal cor;
è per te sol ch'io spero ancor,
E tremar più non so!
No, Medea non può
spezzar i dolci nodi :
Forza più su Giason
no, Medea non avrà ;
La virtù sua fatal vinta e già !
Du trouble affreux (Del fiero duol). Médée (Medea). Medea. CherubiniVous voyez de vos fils (Dei tuoi figli la madre). Médée (Medea). Medea. CherubiniAmour, ranime mon courage. Juliet. Romeo i Julia. GounodO mio babbino caro. Lauretta. Gianni Schicchi. PucciniEntre l'amour et le devoir. Teresa. Benvenuto Cellini. BerliozFalsa imagine, m'ingannasti. Teofane. Ottone. HändelJe veux vivre (Juliet's Waltz). Juliet. Romeo i Julia. GounodDi piacer mi balza il cor. Ninetta. Sroka złodziejka. RossiniSon pochi fiori. Susel. L'amico Fritz. MascagniLiebestod (Mild und leise). Isolde. Tristan i Izolda. Wagner
Wikipedia
Medea (fr. Médée) – opera z muzyką Luigiego Cherubiniego i librettem François-Benoît Hoffmanna.
Akcja opery rozgrywa się w Koryncie.
Dirce, mająca poślubić Jazona, obawia się, że przyszły mąż porzuci ją, tak jak porzucił Medeę. Jazon natomiast obawia się, że Medea może odebrać mu synów. W czasie uroczystości ślubnych pojawia się Medea. Chce odzyskać Jazona i błaga go, by do niej powrócił, natomiast Kreonowi grozi. Kreon staje po stronie nowożeńców, zaś Jazon odpycha Medeę, która przysięga mu straszną zemstę.
Medea wzywa Erynie na pomoc. Neris ostrzega ją, że Kreon zamierza wypędzić ją siłą z Koryntu, Medea odmawia jednak ucieczki. Przybywa Kreon i nakazuje Medei opuścić królestwo natychmiast, jednak biorąc pod uwagę jej błagania zgadza się na jeden dzień zwłoki. Jazon odmawia Medei oddania dzieci, czym wzbudza jej furię i żądzę zemsty. Medea przygotowuje dla Dirce dar – wspaniałą szatę ślubną.
Medea z dziećmi i Neris udają się do pałacu Kreona. Dzieci wręczają pannie młodej straszliwy dar Medei i wszyscy wychodzą z pałacu. Wtedy z jego wnętrza dochodzą krzyki Dirce. Nieszczęsna ginie w płomieniach, które powstały po założeniu na ciało darowanej sukni. Pożar rozprzestrzenia się w pałacu. Na tle płonącej siedziby Kreona Medea zabija swoich synów, a sama ginie pochłonięta przez piekło.
Cherubini rozpoczął komponowanie Medei w 1792 roku i pracował nad nią równocześnie pisząc Elizę. Utwór należy do gatunku opéra comique – fragmenty śpiewane przeplatane są dialogami mówionymi, napisanymi aleksandrynem. W premierowej obsadzie w partii tytułowej wystąpiła śpiewaczka i aktorka Julie-Angélique Scio. Po 20 przedstawieniach opera została zdjęta z afisza i w wersji oryginalnej znikła z repertuaru na prawie 200 lat. W 1800 roku wystawiono ją w Berlinie w przekładzie niemieckim. W 1855 we Frankfurcie, wzbogacono ją śpiewanymi recytatywami dokomponowanymi w stylu wagnerowskim przez Franza Paula Lachnera. Nowa wersja, daleka od oryginalnego zamysłu kompozytora, przyjęła się na scenach niemieckojęzycznych (Monachium – 1872, Wiedeń – 1880). W 1865 powstała inna adaptacja utworu – z tekstem włoskim i recytatywami skomponowanymi przez Luigiego Arditiego. W 1909 w mediolańskiej La Scali wystawiono Medeę z tekstem włoskim i muzyką recytatywów pochodzącą od Lachnera. W tej wersji opera wróciła na scenę dzięki Marii Callas, która w 1953 wystąpiła w partii tytułowej we Florencji i w latach 1953–1961 śpiewała ją 31 razy na różnych scenach tworząc jedną z najważniejszych ról swojej kariery. Wersja oryginalna Medei została ponownie wykonana dopiero w 1995 na Festiwalu Martina Franca. Dzieło Cherubiniego nie jest zbyt często wystawiane, przede wszystkim ze względu na niezwykłą trudność partii tytułowej, wymagającej od śpiewaczki nie tylko wyjątkowego głosu i umiejętności wokalnych, a w wersji oryginalnej także zdolności dramatycznych.