Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Otkuda eti slezy, zachem one?

Kompozytor: Czajkowski Piotr

Opera: Dama pikowa

Rola: Lisa (Sopran)

Ścignij darmowe partytury: "Otkuda eti slezy, zachem one?" PDF
Vy, sonmy angelov nebesnykh. Joan of Arc. The Maid of Orleans. CzajkowskiUtzh polnoch blizitsya... Ach, istomilas ja gorem (Lisa's Scene and Arioso). Lisa. Dama pikowa. CzajkowskiDa, chas nastal!. Joan of Arc. The Maid of Orleans. CzajkowskiPonu dalis' mne budto golosa i shum shagov. Natalya. The Oprichnik. CzajkowskiPuskai pogibnu (Tatiana's Letter Scene). Tatiana. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKakoy To vlast'yu neponyatnoy. Mariya. Mazepa. CzajkowskiIsh' ty, kakaya V'yuga. Oksana. Trzewiczki. CzajkowskiOtets! kak pered bogom. Natalya. The Oprichnik. CzajkowskiUzhasnaya svershayetsya sud'ba. Agnès Sorel. The Maid of Orleans. CzajkowskiGlyanut' s Nizhnego. Nastasya (Kuma). The Enchantress. Czajkowski
Wikipedia
Dama pikowa (ros. Пиковая дама) – opera Piotra Czajkowskiego w 3 aktach z librettem Modesta Czajkowskiego (brata kompozytora), na podstawie opowiadania Aleksandra Puszkina.
W 1887 r. kierownictwo teatru petersburskiego wystąpiło z prośbą o napisanie opery do Piotra Czajkowskiego. Kompozytor początkowo odmówił, zgadzając się dopiero na początku kolejnego sezonu artystycznego. Pod koniec 1889 r. przedyskutował z dyrektorem teatru szczegóły przyszłego dzieła. Wstępny zarys opery stworzył w ciągu zaledwie 44 dni, jednak przez resztę roku 1890 poprawiał fragmenty libretta, napisał całe teksty dla niektórych numerów i dopracowywał arie. Pracując razem ze śpiewakiem Mikołajem Fignerem, planowanym wykonawcą roli Hermana, sporządzał po kilka wersji niektórych pieśni.
Sukces opery po prapremierze był ogromny, tak samo została przyjęta w czasie kolejnych wystawień w Kijowie i Moskwie. Sam Czajkowski ocenił, iż stworzył arcydzieło.
Miejsce i czas akcji: Petersburg, koniec XVIII wieku.
Akt I
Scena I
W publicznym ogrodzie Surin i Czekaliński rozmawiają o dziwnym zachowaniu swojego przyjaciela Hermana, spędzającego mnóstwo czasu w kasynach, lecz grającego tylko o niskie stawki. Wchodzi Herman w towarzystwie Tomskiego, opowiadając mu o swojej miłości do pięknej, acz nieznanej mu z imienia kobiety. Dołączają do nich kolejni oficerowie, wśród nich książę Jelecki, który mówi o swojej pięknej narzeczonej. Słuchając opisu dziewczyny Herman dochodzi do wniosku, iż mowa o obiekcie jego uczuć.
Wchodzi hrabina z wnuczką. Herman pożera wzrokiem obie kobiety, w czasie gdy Tomski opowiada historię hrabiny: w młodości była wielką miłośniczką hazardu i przegrała w ten sposób cały majątek. Zdołała się odegrać, gdy uwiodła hrabiego Saint-Germain i wydobyła z niego sekret trzech zawsze wygrywających kart. Swój sekret przekazała nieżyjącemu już mężowi, a następnie kochankowi. Niedawno jednak miała sen, z którego wynikało, iż przyczyną jej śmierci będzie człowiek, któremu jako następnemu powie o trzech kartach. Herman z zainteresowaniem słucha opowieści, a jego towarzysze sugerują w żartach, by spróbował stać się ostatnim, któremu hrabina przekaże swoją tajemnicę. Zaczyna się burza, wszyscy oprócz Hermana opuszczają ogród. Bohater zapowiada walkę o swoją ukochaną.
Scena 2
Zachód słońca w pokoju Lizy, smutnej z powodu bliskiego ślubu z niekochanym księciem Jeleckim. Jej przyjaciółki usiłują ją pocieszyć. Po ich odejściu Liza zastanawia się nad swoją miłością do nieznajomego o namiętnym spojrzeniu. Nagle na balkonie pojawia się Herman, który przyszedł zobaczyć raz jeszcze kobietę, w której się zakochał. Liza nie potrafi ukryć swoich uczuć do niego.
Akt 2
Scena 1
Na balu u bogatego dygnitarza książę Jelecki spotyka Lizę, która traktuje go z wyraźną niechęcią. Zapewnia ją o wielkiej miłości, jaką do niej żywi. Czekaliński i Surin, widząc Hermana, pytają go, kiedy zdobędzie sekret trzech kart, wzbudzając jego irytację, ale i chęć wydobycia tajemnicy od hrabiny.
Intermezzo
Herman widzi hrabinę, a Liza potajemnie wręcza mu klucze od swojej sypialni, która łączy się z pokojami jej babki. Herman decyduje się na próbę zdobycia tajemnicy, która ma zapewnić mu bogactwo i rękę ukochanej.
Scena 2
Herman ukrywa się w sypialni hrabiny, która wraca, wspominając melancholijnie czasy swojej młodości. Herman wychodzi z okrycia i błaga kobietę o wyjawienie mu sekretu, po czym, nie słysząc odpowiedzi, grozi jej pistoletem. Staruszka umiera z powodu szoku, zaś Liza wygania Hermana jako sprawcę jej śmierci.
Akt 3
Scena 1
Herman, w koszarach, czyta list, w którym Liza wybacza mu to, co zrobił, i prosi o spotkanie. W wyobraźni bohatera pojawia się wizja pogrzebu hrabiny. Słysząc śpiew żałobników, Herman widzi ducha zmarłej, wołającej, iż trzy wygrywające karty to trójka, siódemka i as - jednak warunkiem ich działania jest poślubienie Lizy i niedopuszczenia do jej nieszczęścia.
Scena 2
Liza, ogarnięta wątpliwościami, czeka na Hermana na bulwarze. Ten zjawia się wreszcie i zapewnia ją o swojej miłości, jednak jest całkowicie owładnięty ideą wzbogacenia się dzięki wygrywającym kartom. Kobieta odmawia pójścia z nim do kasyna, a on odpycha ją wówczas i wybiega. Liza w rozpaczy rzuca się do Newy.
Scena 3
W kasynie trwa gra. Tomski zabawia hazardzistów śpiewem. Wchodzi Herman i stawiając na trójkę i siódemkę wygrywa spore sumy. Decyduje się jeszcze na trzeci zakład, w którym występuje przeciw niemu książę Jelecki, który już wie o tym, co łączyło Hermana i Lizę. Zamiast oczekiwanego asa w ręku Hermana zostaje dama pikowa. Chora wyobraźnia Hermana każe mu widzieć na karcie nie damę, lecz zmarłą hrabinę. Popada ostatecznie w obłęd.