Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Atchevo eta prezhde ne znala

Kompozytor: Czajkowski Piotr

Opera: Jolanta

Rola: Iolanta (Sopran)

Ścignij darmowe partytury: "Atchevo eta prezhde ne znala" PDF

IOLANTA
Nyet, nichevo ne nado...
V samom dele ustala ja.
Narvite mne cvetov, ja budu ikh perebirat'
I zapakh prohladnykh,
nezhnykh lepestkov byt'
mozhet dast pokoj...
Vsju `etu noch' bez sna ja provela.

(Brigitta, Laura i
prisluzhnicy ukhodiat)

Neuzheli glaza dany za tem,
shtob tolko plakat'?
Skazhi mne, Marta!

Ariozo

(s bol'shim chuvstvom)

Otchego `eto prezhde ne znala
Ni toski ja ni gorja, ni slez,
I vse dni protekali, byvalo,
Sredi zvukov nebesnykh i roz?
Chut' uslyshu ja ptic shchebetan'e,
Chut' teplo ozhivit dalnij bor,
I vezde zazvuchit likovan'e,-
Ja vstupala v torzhestvennyj hor!
A teper' vse mne dnem navevaet
Neponjatnyj, glubokij uprek,
I ukory sud'be posylaet
Ptichek hor i shumiashchij potok.
Otchego `eto nochi molchan'e
I prokhlada mne stali milej?
Otchego ja kak budto rydan'ja
Slyshu tam, gde poet solovej,
Otchego?
Otchego skazhi?
Otchego? Otchego?
Skazhi, Marta?

Otets! kak pered bogom. Natalya. The Oprichnik. CzajkowskiVy, sonmy angelov nebesnykh. Joan of Arc. The Maid of Orleans. CzajkowskiPuskai pogibnu (Tatiana's Letter Scene). Tatiana. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiGde zhe ty, moy zhelannyy. Nastasya (Kuma). The Enchantress. CzajkowskiIsh' ty, kakaya V'yuga. Oksana. Trzewiczki. CzajkowskiDa, chas nastal!. Joan of Arc. The Maid of Orleans. CzajkowskiOtkuda eti slezy, zachem one?. Lisa. Dama pikowa. CzajkowskiUtzh polnoch blizitsya... Ach, istomilas ja gorem (Lisa's Scene and Arioso). Lisa. Dama pikowa. CzajkowskiUzhasnaya svershayetsya sud'ba. Agnès Sorel. The Maid of Orleans. CzajkowskiGlyanut' s Nizhnego. Nastasya (Kuma). The Enchantress. Czajkowski
Wikipedia
Jolanta – opera Piotra Czajkowskiego w jednym akcie z librettem Modesta Czajkowskiego (brata kompozytora), na podstawie dramatu duńskiego poety Henrika Herza Córka króla René.
Akcja toczy się we Francji w XV w.
Jedyna córka króla René, Jolanta od urodzenia jest niewidoma. Aby uchronić ją przed cierpieniem spowodowanym jej kalectwem, król ukrył ją głęboko w głuszy leśnej, na zamku w Wogezach. Otoczona czułą opieką swej piastunki Marty i dwóch przyjaciółek Brygidy i Laury, Jolanta dorasta nieświadoma swego kalectwa. Jednak Jolanta czuje czasem, że czegoś jej brak, lecz sama nie potrafi tego opisać. I tak mija dzień za dniem. Król, by odstraszyć potencjalnych intruzów, postawił tablicę z ostrzeżeniem, że ktokolwiek przekroczy bramę tego zamku, może oczekiwać rychłej śmierci. Nikt więc nie wie o córce króla ani o jej nieszczęściu. Nie wie tego nawet przyszły mąż Jolanty, burgundzki książę Robert, któremu w dzieciństwie została przyrzeczona. Król sprowadza sławnego lekarza mauretańskiego Ibn-Jahia, by ten uleczył jego córkę. Lekarz podejmuje się zadania lecz zastrzega, iż wyleczenie Jolanty będzie możliwe jedynie wtedy, gdy ta dowie się o swym kalectwie i będzie chciała zostać uzdrowiona. Król waha się. Jeśli operacja się nie uda, jego ukochana córka pozostanie w ciemności na zawsze i do tego ze świadomością swej ułomności. Ostatecznie król odmawia lekarzowi.
Lecz oto pewnego dnia do zamku, tak strzeżonego przed światem, pojawia się Robert, książę burgundzki i jego przyjaciel hrabia Vaudémont. Robert dzieli się pewną tajemnicą ze swym przyjacielem. Otóż nie wie, jak ma postąpić. Wiele lat temu został zaręczony z księżniczką Jolantą, córką króla René, lecz serce Roberta należy do hrabiny Matyldy (aria "Któż może równać się z mą Matyldą"). Nagle Robert dostrzega tablicę z ostrzeżeniem. To wzbudza w nim podejrzliwość i podenerwowanie. W tym momencie Vaudémont widzi śpiącą Jolantę i od pierwszego wejrzenia zakochuje się w niej. Robert próbuje odciągnąć przyjaciela, mając złowrogie przeczucia, lecz Vaudémont jest głuchy na nie. Robert oddala się, by sprowadzić pomoc. Jolanta budzi się. Z początku jest zaskoczona obecnością obcego, lecz zaraz potem urzekają ją czułe słowa Vaudémonta. Kiedy hrabia prosi ją o czerwoną różę, która bukietem zdobi pokój Jolanty, ta podaje mu białą. W ten sposób Vaudémont orientuje się, że Jolanta jest niewidoma i mówi jej o tym. Wzruszony jej niewiedzą o własnym kalectwie opowiada jej o pięknie otaczającego ją światła, o słońcu, o kwiatach. Te słowa w sercu Jolanty budzą nowe, nieznane jej dotąd uczucia.
Świadkiem tego zdarzenia jest król René, który przybył wraz z Ibn-Jahia. Zagniewany, iż jego tajemnica wyszła na jaw, skazuje Vaudémonta na śmierć, zgodnie z ostrzeżeniem na tablicy. Oznajmia jednak, że jeśli jego córka odzyska wzrok, nie wykona wyroku. Słysząc to, Jolanta z całej siły pragnie odzyskać wzrok, aby uratować życie ukochanemu i ufnie oddala się wraz z Ibn-Jahia. W oczekiwaniu na wynik operacji król wyjawia Vaudémontowi powód swego okrucieństwa. Chciał wzbudzić w córce pragnienie wyzdrowienia, co było warunkiem jej wyleczenia. Vaudémont prosi króla o rękę Jolanty, lecz ten, mimo że nie jest temu niechętny, odmawia. Lecz o to pojawia się znów książę Robert wraz ze swą świtą, by ratować swego przyjaciela. Poznaje on w osobie króla René, ojca swej narzeczonej. Vaudémont błaga Roberta, by ten wyjawił swą tajemnicę, co ten w końcu czyni. Wyjawia królowi, że nie może poślubić Jolanty, gdyż kocha inną. Tak więc nic nie stoi na przeszkodzie, by Vaudémont poślubił Jolantę. W tym momencie nadchodzi informacja, że operacja się udała. Jolanta odzyskała wzrok i może ujrzeć szczęśliwe oblicze swego wybranka.
"Jolanta", Opera Lwowska, 2016