Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Dva mira: plotskiy i dukhovnyy

Kompozytor: Czajkowski Piotr

Opera: Jolanta

Rola: Ibn-Hakia (Baryton)

Ścignij darmowe partytury: "Dva mira: plotskiy i dukhovnyy" PDF

EBN-HAKIA
Ty vlasten sdelat' fs'o,
no prezhde daj mne skazat':
reshen'ju moemu ty podchinit'sja
mozhesh ili nyet,
no ja objazan dat' tebe sovet.

Dva mira: plotskij i dukhovnyj
vo vsekh javlen'jakh bytija
zdes' slilis' voleju verkhovnoj,
kak nerazluchnye druz'ja.
Na svete netu fpechatlen'ja,
shto telo znalo by odno,
kak fs'o v prirode, chuvstvo zren'ja
ne tol'ko v nem zakljucheno.
I prezhde,
chem otkryt' dlja sveta plotskie,
smertnye glaza, nam nuzhno,
shtoby chuvstvo `eto
poznala vechnaja dusha.
Kogda pojavitsja soznan'e
velikoj istiny v ume,
togda vozmozhno, vlastitel' moshchnyj,
da, togda vozmozhno, shto zhelan'e
probudit svet v telesnoj t'me.

KAROL'
O, Bozhe moj!
Neuzheli do sikh por ja oshibalsja?
Strashnoe somnen'e...

EBN-HAKIA
Teper' reshaj,
ty znajesh' prigovor,
ja ne mogu nachat' svoe lechen'e,
poka ne budet Iolanta znat' o slepote
i zhazhdat' iscelen'ja.
Do vechera ja budu zhdat'
zdes' v `etom zamke reshen'ja tvoego.

(ukhodit)

KAROL'
O, doch moja! Iolanta!
Nyet, nyet! Ne mozhet byt'!
Vkhod sjuda cenoju zhizni kupit,
kto pozhelaet tajnu ej otkryt'.
Tak resheno, i vrach otcu ustupit!

(ukhodit)

Kogda bï zhizn domashnim krugom (Onegin's Aria). Eugene Onegin. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiUzhel ta samaja Tatiana (Onegin's Arioso). Eugene Onegin. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKto mozhet sravnit'sya s Matil'doy moyey. Robert. Jolanta. CzajkowskiMgnovenno serdtse molodoye gorit i gasnet. Ivan Mazeppa. Mazepa. CzajkowskiO, Maria, Maria!. Ivan Mazeppa. Mazepa. CzajkowskiAkh obraz charodeiki toi. Prince Nikita Kurlyatev. The Enchantress. CzajkowskiOdnazhdy v Versale (Tomsky's Ballad). Count Tomsky. Dama pikowa. CzajkowskiYesli b milyye devitsy (Tomsky's Song). Count Tomsky. Dama pikowa. CzajkowskiJa vas lyublyu (Prince's Aria). Prince Yeletsky. Dama pikowa. CzajkowskiDi Provenza il mar. Giorgio Germont. Traviata. Verdi
Wikipedia
Jolanta – opera Piotra Czajkowskiego w jednym akcie z librettem Modesta Czajkowskiego (brata kompozytora), na podstawie dramatu duńskiego poety Henrika Herza Córka króla René.
Akcja toczy się we Francji w XV w.
Jedyna córka króla René, Jolanta od urodzenia jest niewidoma. Aby uchronić ją przed cierpieniem spowodowanym jej kalectwem, król ukrył ją głęboko w głuszy leśnej, na zamku w Wogezach. Otoczona czułą opieką swej piastunki Marty i dwóch przyjaciółek Brygidy i Laury, Jolanta dorasta nieświadoma swego kalectwa. Jednak Jolanta czuje czasem, że czegoś jej brak, lecz sama nie potrafi tego opisać. I tak mija dzień za dniem. Król, by odstraszyć potencjalnych intruzów, postawił tablicę z ostrzeżeniem, że ktokolwiek przekroczy bramę tego zamku, może oczekiwać rychłej śmierci. Nikt więc nie wie o córce króla ani o jej nieszczęściu. Nie wie tego nawet przyszły mąż Jolanty, burgundzki książę Robert, któremu w dzieciństwie została przyrzeczona. Król sprowadza sławnego lekarza mauretańskiego Ibn-Jahia, by ten uleczył jego córkę. Lekarz podejmuje się zadania lecz zastrzega, iż wyleczenie Jolanty będzie możliwe jedynie wtedy, gdy ta dowie się o swym kalectwie i będzie chciała zostać uzdrowiona. Król waha się. Jeśli operacja się nie uda, jego ukochana córka pozostanie w ciemności na zawsze i do tego ze świadomością swej ułomności. Ostatecznie król odmawia lekarzowi.
Lecz oto pewnego dnia do zamku, tak strzeżonego przed światem, pojawia się Robert, książę burgundzki i jego przyjaciel hrabia Vaudémont. Robert dzieli się pewną tajemnicą ze swym przyjacielem. Otóż nie wie, jak ma postąpić. Wiele lat temu został zaręczony z księżniczką Jolantą, córką króla René, lecz serce Roberta należy do hrabiny Matyldy (aria "Któż może równać się z mą Matyldą"). Nagle Robert dostrzega tablicę z ostrzeżeniem. To wzbudza w nim podejrzliwość i podenerwowanie. W tym momencie Vaudémont widzi śpiącą Jolantę i od pierwszego wejrzenia zakochuje się w niej. Robert próbuje odciągnąć przyjaciela, mając złowrogie przeczucia, lecz Vaudémont jest głuchy na nie. Robert oddala się, by sprowadzić pomoc. Jolanta budzi się. Z początku jest zaskoczona obecnością obcego, lecz zaraz potem urzekają ją czułe słowa Vaudémonta. Kiedy hrabia prosi ją o czerwoną różę, która bukietem zdobi pokój Jolanty, ta podaje mu białą. W ten sposób Vaudémont orientuje się, że Jolanta jest niewidoma i mówi jej o tym. Wzruszony jej niewiedzą o własnym kalectwie opowiada jej o pięknie otaczającego ją światła, o słońcu, o kwiatach. Te słowa w sercu Jolanty budzą nowe, nieznane jej dotąd uczucia.
Świadkiem tego zdarzenia jest król René, który przybył wraz z Ibn-Jahia. Zagniewany, iż jego tajemnica wyszła na jaw, skazuje Vaudémonta na śmierć, zgodnie z ostrzeżeniem na tablicy. Oznajmia jednak, że jeśli jego córka odzyska wzrok, nie wykona wyroku. Słysząc to, Jolanta z całej siły pragnie odzyskać wzrok, aby uratować życie ukochanemu i ufnie oddala się wraz z Ibn-Jahia. W oczekiwaniu na wynik operacji król wyjawia Vaudémontowi powód swego okrucieństwa. Chciał wzbudzić w córce pragnienie wyzdrowienia, co było warunkiem jej wyleczenia. Vaudémont prosi króla o rękę Jolanty, lecz ten, mimo że nie jest temu niechętny, odmawia. Lecz o to pojawia się znów książę Robert wraz ze swą świtą, by ratować swego przyjaciela. Poznaje on w osobie króla René, ojca swej narzeczonej. Vaudémont błaga Roberta, by ten wyjawił swą tajemnicę, co ten w końcu czyni. Wyjawia królowi, że nie może poślubić Jolanty, gdyż kocha inną. Tak więc nic nie stoi na przeszkodzie, by Vaudémont poślubił Jolantę. W tym momencie nadchodzi informacja, że operacja się udała. Jolanta odzyskała wzrok i może ujrzeć szczęśliwe oblicze swego wybranka.
"Jolanta", Opera Lwowska, 2016