Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Net chary lask krasy myatezhnoy

Kompozytor: Czajkowski Piotr

Opera: Jolanta

Rola: Count Vaudémont (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "Net chary lask krasy myatezhnoy" PDF

VODEMON
Nyet!
Chary lask krasy mjatezhnoj
mne nichevo ne govorjat,
vo mne ne budit strasti nezhnoj prizyva
k nege tomnyj vzgljad...
Nyet! Pogruzhena v pokoj polnochnyj,
ljubov' vo mne mechtaja spit...
Ej snitsja ang'el neporochnyj,
nebesnyj krotkij, chudnyj vid...
Oblik defstvennaj bagani,
velichavaj krasoty,
s vzoram polnym blagastyni,
heruvimskaj dobroty...
Gost' selen'ja nezemnogo,
snega veshnego svetlej,
chishche landysha lesnogo,
krashe lilii polej
vot chevo ja zhdu i zhazhdu!
O, pridi, svetlyj ang'el,
istochnik ljubvi,
serdca tajnyje struny sogrej,
ozhivi!
Iz-za tajushchikh tuch ozari,
svetlyj luch,
sumrak pylkoj dushi,
o, speshy, o, speshy!
O, pridi, svetlyj prizrak,
zhdu tebja! Ah!
Istomilos' serdce,
zhdu ja, pospeshy!
O, pridi, o, pridi!
Zhdu tebja, svetlyj ang'el, pridi, pridi!

O shto mne mat', shto mne otets'. Vakula. Trzewiczki. CzajkowskiVot' uzhe gode proshel'. Vakula. Trzewiczki. CzajkowskiJa lyublyu vas (Lensky's Arioso). Lensky. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKuda, kuda vï udalilis (Lensky's Aria). Lensky. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKakoi pre krasnïi etot den (Triquet's Song). Monsieur Triquet. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKak pered bogom, tak pered toboy dushi ne posty. Andrey Morozov. The Oprichnik. CzajkowskiChto nasha zhisnj. Herman. Dama pikowa. CzajkowskiJa imeni jejo ne znayu (Herman's Arioso). Herman. Dama pikowa. CzajkowskiProsti, nebesnoye sozdane. Herman. Dama pikowa. CzajkowskiA Vesta portez vos offrandes. Pauline. Polyeucte. Gounod
Wikipedia
Jolanta – opera Piotra Czajkowskiego w jednym akcie z librettem Modesta Czajkowskiego (brata kompozytora), na podstawie dramatu duńskiego poety Henrika Herza Córka króla René.
Akcja toczy się we Francji w XV w.
Jedyna córka króla René, Jolanta od urodzenia jest niewidoma. Aby uchronić ją przed cierpieniem spowodowanym jej kalectwem, król ukrył ją głęboko w głuszy leśnej, na zamku w Wogezach. Otoczona czułą opieką swej piastunki Marty i dwóch przyjaciółek Brygidy i Laury, Jolanta dorasta nieświadoma swego kalectwa. Jednak Jolanta czuje czasem, że czegoś jej brak, lecz sama nie potrafi tego opisać. I tak mija dzień za dniem. Król, by odstraszyć potencjalnych intruzów, postawił tablicę z ostrzeżeniem, że ktokolwiek przekroczy bramę tego zamku, może oczekiwać rychłej śmierci. Nikt więc nie wie o córce króla ani o jej nieszczęściu. Nie wie tego nawet przyszły mąż Jolanty, burgundzki książę Robert, któremu w dzieciństwie została przyrzeczona. Król sprowadza sławnego lekarza mauretańskiego Ibn-Jahia, by ten uleczył jego córkę. Lekarz podejmuje się zadania lecz zastrzega, iż wyleczenie Jolanty będzie możliwe jedynie wtedy, gdy ta dowie się o swym kalectwie i będzie chciała zostać uzdrowiona. Król waha się. Jeśli operacja się nie uda, jego ukochana córka pozostanie w ciemności na zawsze i do tego ze świadomością swej ułomności. Ostatecznie król odmawia lekarzowi.
Lecz oto pewnego dnia do zamku, tak strzeżonego przed światem, pojawia się Robert, książę burgundzki i jego przyjaciel hrabia Vaudémont. Robert dzieli się pewną tajemnicą ze swym przyjacielem. Otóż nie wie, jak ma postąpić. Wiele lat temu został zaręczony z księżniczką Jolantą, córką króla René, lecz serce Roberta należy do hrabiny Matyldy (aria "Któż może równać się z mą Matyldą"). Nagle Robert dostrzega tablicę z ostrzeżeniem. To wzbudza w nim podejrzliwość i podenerwowanie. W tym momencie Vaudémont widzi śpiącą Jolantę i od pierwszego wejrzenia zakochuje się w niej. Robert próbuje odciągnąć przyjaciela, mając złowrogie przeczucia, lecz Vaudémont jest głuchy na nie. Robert oddala się, by sprowadzić pomoc. Jolanta budzi się. Z początku jest zaskoczona obecnością obcego, lecz zaraz potem urzekają ją czułe słowa Vaudémonta. Kiedy hrabia prosi ją o czerwoną różę, która bukietem zdobi pokój Jolanty, ta podaje mu białą. W ten sposób Vaudémont orientuje się, że Jolanta jest niewidoma i mówi jej o tym. Wzruszony jej niewiedzą o własnym kalectwie opowiada jej o pięknie otaczającego ją światła, o słońcu, o kwiatach. Te słowa w sercu Jolanty budzą nowe, nieznane jej dotąd uczucia.
Świadkiem tego zdarzenia jest król René, który przybył wraz z Ibn-Jahia. Zagniewany, iż jego tajemnica wyszła na jaw, skazuje Vaudémonta na śmierć, zgodnie z ostrzeżeniem na tablicy. Oznajmia jednak, że jeśli jego córka odzyska wzrok, nie wykona wyroku. Słysząc to, Jolanta z całej siły pragnie odzyskać wzrok, aby uratować życie ukochanemu i ufnie oddala się wraz z Ibn-Jahia. W oczekiwaniu na wynik operacji król wyjawia Vaudémontowi powód swego okrucieństwa. Chciał wzbudzić w córce pragnienie wyzdrowienia, co było warunkiem jej wyleczenia. Vaudémont prosi króla o rękę Jolanty, lecz ten, mimo że nie jest temu niechętny, odmawia. Lecz o to pojawia się znów książę Robert wraz ze swą świtą, by ratować swego przyjaciela. Poznaje on w osobie króla René, ojca swej narzeczonej. Vaudémont błaga Roberta, by ten wyjawił swą tajemnicę, co ten w końcu czyni. Wyjawia królowi, że nie może poślubić Jolanty, gdyż kocha inną. Tak więc nic nie stoi na przeszkodzie, by Vaudémont poślubił Jolantę. W tym momencie nadchodzi informacja, że operacja się udała. Jolanta odzyskała wzrok i może ujrzeć szczęśliwe oblicze swego wybranka.
"Jolanta", Opera Lwowska, 2016