Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: O shto mne mat', shto mne otets'

Kompozytor: Czajkowski Piotr

Opera: Trzewiczki

Rola: Vakula (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "O shto mne mat', shto mne otets'" PDF
Vot' uzhe gode proshel'. Vakula. Trzewiczki. CzajkowskiJa lyublyu vas (Lensky's Arioso). Lensky. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKuda, kuda vï udalilis (Lensky's Aria). Lensky. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiKakoi pre krasnïi etot den (Triquet's Song). Monsieur Triquet. Eugeniusz Oniegin. CzajkowskiNet chary lask krasy myatezhnoy. Count Vaudémont. Jolanta. CzajkowskiKak pered bogom, tak pered toboy dushi ne posty. Andrey Morozov. The Oprichnik. CzajkowskiChto nasha zhisnj. Herman. Dama pikowa. CzajkowskiJa imeni jejo ne znayu (Herman's Arioso). Herman. Dama pikowa. CzajkowskiProsti, nebesnoye sozdane. Herman. Dama pikowa. CzajkowskiPensa che sei mia figlia. Argirio. Tankred. Rossini
Wikipedia
Trzewiczki (Черевички) – czteroaktowa opera Piotra Czajkowskiego do libretta według „Nocy wigilijnej” Nikołaja Gogola. Prapremiera 31 stycznia 1887 w Teatrze „Bolszoj” w Moskwie. Premiera polska w Gdańsku 28 czerwca 1952.
„Trzewiczki” stanowią nową redakcję opery Kowal Wakuła (1876).
Miejsce i czas akcji: Noc wigilijna w Dikańce pod Połtawą oraz w Petersburgu za panowania Katarzyny II.
Do fertycznej wdowy Sołochy zaleca się sam Czart, który postanawia skraść z nieba księżyc. Zapada mrok. Wakuła, mimo śnieżnej zamieci, odwiedza ukochaną Oksanę, która jednak przekomarza się z nim i udaje obojętną. Do chaty wraca jej pijany ojciec i przegania zalotnika.
Czart nadal flirtuje z Sołochą, ale musi ukryć się w worku po węglu, gdy zjawiają się kolejni zalotnicy, również chowani w workach, które, po powrocie do domu, Wakuła wyrzuca na dwór. Natyka się na Oksanę, która jako warunek poślubienia go stawia zdobycie dla niej pantofelków samej Carycy.
Zrozpaczony Wakuła postanawia popełnić samobójstwo, udając się w tym celu nad skuta lodem rzekę. Przybyły Czart oferuje mu swą pomoc w zamian za ofiarowanie duszy. Młodzieniec tymczasem chwyta nic nie spodziewającego się Czarta i ujeżdża go, zmuszając do lotu do Petersburga. W sali audiencjonalnej carskiego pałacu oczekują na przyjęcie deputacja kozaków. Za pośrednictwem Najjaśniejszego Wakuła uzyskuje od Carycy jej pantofelki, z którymi na grzbiecie Czarta udaje się z powrotem do Dikańki.
Sołocha i Oksana rozpaczają, przekonane, iż Wakuła popełnił samobójstwo. Gdy przybywa on sam z carskim prezentem, dziewczyna wyjawia, że i tak najwspanialszym upominkiem dla niej jest jego miłość. Chór kobzarzy wznosi śpiew ku czci odwiecznego ducha Ukrainy.