Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: O mio piccolo tavolo

Kompozytor: Leoncavallo Ruggero

Opera: Zaza

Rola: Milio Dufresne (Tenor)

Ścignij darmowe partytury: "O mio piccolo tavolo" PDF
Come cangia la sorte. Tommaso Chatterton. Chatterton. LeoncavalloNi' pieghi del sudario. Tommaso Chatterton. Chatterton. LeoncavalloPerchè impresi a narrar. Tommaso Chatterton. Chatterton. LeoncavalloRicomposi l'antica favella. Tommaso Chatterton. Chatterton. LeoncavalloO Columbina, il tenero fido Arlecchin. Beppe (Harlequin). Pajace. LeoncavalloUn tal gioco, credete mi. Canio. Pajace. LeoncavalloVesti la giubba. Canio. Pajace. LeoncavalloNo Pagliaccio non son...Sperai tanto il delirio. Canio. Pajace. LeoncavalloUn grande spettacolo. Canio. Pajace. LeoncavalloLasci, che nel suo viso, pria che da lei diviso. Adelberto. Ottone. Händel
Wikipedia
Ruggero Leoncavallo (ur. 23 kwietnia 1857 w Neapolu, zm. 9 sierpnia 1919 roku w Montecatini) – włoski kompozytor operowy, uważany (podobnie jak Pietro Mascagni) za twórcę weryzmu w operze. Wzbudził sensację pierwszą swą operą Pajace (I Pagliacci), odznaczoną na konkursie Sonzogna wraz z Rycerskością wieśniaczą (Cavalleria rusticana) Mascagniego.
Był synem sędziego. Ukończył konserwatorium Św. Piotra w Neapolu, następnie doskonalił się na uniwersytecie w Bolonii. Pierwsze lata po otrzymaniu dyplomu spędził jako dyrygent i nauczyciel muzyki. Pragnął odnosić sukcesy i zyskać sławę jako kompozytor operowy; jego pierwsze opery (do których – jak zresztą także do wszystkich późniejszych – libretta napisał sam) nie przysporzyły mu jednak triumfów. W 1890 r. obejrzał przedstawienie Rycerskości wieśniaczej Pietro Mascagniego i postanowił zyskać rozgłos, pisząc operę o podobnej tematyce. Powstały wtedy Pajace, których akcję, jak twierdził, oparł na prawdziwej historii – sprawie morderstwa, w której wyrok wydał jego ojciec. Premiera Pajaców (w Mediolanie w 1892 r.) okazała się ogromnym sukcesem – także dzięki śpiewającemu partię głównego bohatera opery, Cania, znakomitemu Enrico Caruso, ulubionemu tenorowi kompozytora. Pragnąc kontynuować dobrą passę, w 1893 r. Leoncavallo wystawił (także w Mediolanie) Medyceuszy, a w 1896 r. – Chattertona. Sławę przywrócił mu na jakiś czas rok 1897 i wystawienie Cyganerii, którą jednak wkrótce przyćmiła oparta na tym samym utworze literackim („czyli na „Scenach z życia cyganerii” Henri Murgera) opera Giacomo Pucciniego. Kolejne dzieła Leoncavalla – Zazà z 1900 r., Roland z Berlina z 1904 r. oraz Cyganie, ukończeni w 1912 r. (przez krótki czas popularni w Wielkiej Brytanii) – też nie przyniosły mu wyczekiwanego triumfu. Dość szybko o nich zapomniano; nieco lepszy los spotkał pojedyncze arie tenorowe z Cyganerii i barytonowe z Zazy – zdołały one przetrwać próbę czasu i niekiedy można je usłyszeć na koncertach. Ciągłe muzyczne niepowodzenia zmuszały Leoncavalla do dorabiania pisaniem librett dla innych kompozytorów. Brał m.in. udział w tworzeniu libretta do Manon Lescaut Giacomo Pucciniego. Uważano go za drugiego – obok Arriga Boita – wielkiego włoskiego librecistę. Jeszcze na dziesięć lat przed śmiercią Leoncavallo usiłował osiągnąć szybki sukces, pisząc operetki. Ostatniej opery seria – Króla Edypa – nie ukończył.
7