Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Aria: Non più di fiori vaghe catene

Kompozytor: Mozart Wolfgang Amadeus

Opera: Łaskawość Tytusa

Rola: Vitellia (Sopran)

Ścignij darmowe partytury: "Non più di fiori vaghe catene" PDF

Recitative

VITELLIA
Ecco il punto, o Vitellia,
d'esaminar la tua costanza: avrai
valor che basti a riminar esangue
il tuo Sesto fedel? Sesto, che t'ama
piu della vita sua? Che per tua colpa
divenne reo? Che t'ubbidi crudele?
Che ingiusta t'adoro? Che in faccia a morte
si gran fede ti serba, e tu frattanto
non ignota a te stessa, andrai tranquilla
al talamo d'Augusto? Ah mi vedrei
sempre Sesto d'intorno; e ll'aure, e i sassi
ternerei che loquaci
mi scoprissero a Tito. A' piedi suoi
vadasi il tutto a palesar, Si scemi
il delitto di Sesto,
se scursa non si puo,
col fallo mio.
D'impero e d'imenei, speranze, addio.

Aria

VITELLIA
Non piu di fiori
Vaghe catene
Discenda Imene
Ad intrecciar.

Stretta fra barbare
Aspre ritorte
Veggo la morte
Ver me avanzar.

Infelice! qual orrore!
Ah di me che si dira?
Chi vedesse il mio dolore,
Pur avria di me pieta.

(parte)

Deh se piacer mi vuoi. Vitellia. Łaskawość Tytusa. MozartAh! chi mi dice mai. Donna Elvira. Don Giovanni. MozartAh, fuggi il traditor. Donna Elvira. Don Giovanni. MozartAch ich liebte. Konstanze. Uprowadzenie z seraju. MozartNon mi dir. Donna Anna. Don Giovanni. MozartCome scoglio immoto resta. Fiordiligi. Così fan tutte. MozartZum Leiden bin ich auserkoren. The Queen of the Night. Czarodziejski flet. MozartSe il padre perdei. Ilia. Idomeneusz, król Krety. MozartO zitt're nicht...Zum Leiden bin ich auserkoren. The Queen of the Night. Czarodziejski flet. MozartIdol mio, se ritroso. Electra. Idomeneusz, król Krety. Mozart
Wikipedia
Łaskawość Tytusa (La clemenza di Tito, KV 621) – opera w dwóch aktach napisana przez Wolfganga Amadeusa Mozarta po Czarodziejskim flecie w roku 1791, do libretta Caterina Mazzoli według Pietra Metastasia.
Łaskawość Tytusa należy do gatunku opera seria nawiązującego do szkoły neapolitańskiej. Jest jednym z ostatnich dzieł Mozarta, który ukończył je na dwa miesiące przed śmiercią. Przy pisaniu opery Mozartowi towarzyszył pośpiech, gdyż miała ona być gotowa na uroczystości koronacyjne cesarza Leopolda II z dynastii Habsburgów na króla Czech. Prapremiera odbyła się 6 września 1791 r. w Teatrze Narodowym w Pradze, premiera polska zaś 20 marca 1806 roku w Poznaniu, gdzie była grana w języku niemieckim.
Operę Mozarta krytykowano za schematyczność, jednak przesłanie dzieła silnie przemawia do współczesnego odbiorcy i opera coraz częściej znajduje miejsce w repertuarze teatrów operowych na całym świecie.
Opera opowiada historię cesarza rzymskiego – Tytusa. Akcja rozgrywa się w starożytnym Rzymie w latach 79-81 n.e. Jedna z głównych postaci, Vitellia, jest kobietą żądną władzy, prestiżu i sławy, darzy uczuciem cesarza, próbując nawiązać z nim bliższe kontakty, które mają także pomóc jej w zdobyciu zamierzonego celu. Jednak gdy cesarz Tytus odrzuca jej zaloty, Vitellia w odpowiedzi postanawia się zemścić. Pojawia się następna postać, patrycjusz rzymski Sekstus, serdeczny powiernik cesarza Tytusa. Sekstus z namiętnej miłości do Vitellii, nie zważając na względy przyjaźni, decyduje się na zamordowanie cesarza. Annius próbuje jeszcze wszelkimi argumentami odwieść go od tego zamiaru, jednak pomimo mądrych słów Anniusa gorące uczucie do kobiety przeważa nad uczuciem do przyjaciela i Sekstus decyduje się na ostateczny krok. Zamach na życie Tytusa nie powiódł się, niedoszły zabójca zostaje schwytany, postawiony przed sądem i oskarżony o zdradę i zamach stanu. Cesarz Tytus z ciężkim sercem podpisuje wyrok śmierci. Kierowany jednak uczuciem przyjaźni i humanitaryzmem drze wyrok i wrzuca do ognia. Tytus wybacza Sekstusowi zdradę i daruje mu wolność, na koniec dając przesłanie, że woli uchodzić za łaskawego, niż mieć na sumieniu śmierć przyjaciela i człowieka.