Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Gaetano Donizetti

Opery:

AdeliaAlfredo il grandeAlina, regina di GolcondaAnna BoleynBelisarioBetlyBuondelmonteCaterina CornaroCórka pułkuDom SébastienDon PasqualeEmilia di LiverpoolFaustaFaworytaFrancesca di FoixGabriella di VergyGemma di VergyGianni di CalaisGianni di ParigiI pazzi per progettoIl borgomastro di SaardamIl campanelloIl castello di KenilworthIl diluvio universaleIl duca d'AlbaIl fortunato ingannoIl furioso all'isola di San DomingoIl giovedì grassoImelda de' LambertazziLa bella prigioniera, A 15La romanziera e l'uomo neroL'ajo nell'imbarazzoL'assedio di CalaisLe convenienze ed inconveniente teatraliLes martyrsL'esule di RomaLinda di ChamounixŁucja z LammermooruLucrezia BorgiaMaria de RudenzMaria di RohanMaria PadillaMaria StuardaMarino FalieroNapój miłosnyOtto mesi in due oreParisinaPia de' TolomeiPoliutoRitaRoberto DevereuxRosmonda d'InghilterraSancia di CastigliaTorquato TassoUgo, conte di Parigi

Kantaty:

Dalla Francia un saluto t'invia, In.255Gloria al Dio dei nostri padri, In.136Il conte Ugolino, In.371L'assunzione di Maria Vergine, A 685Questo è il suolo, In.550Saffo, A 146

Arie:

A si tremendo annunzio. Alamiro'. BelisarioA tanto amor. Baldassarre. FaworytaA te dirò negli ultimi singhiozzi. Roberto Devereux, Earl of Essex. Roberto DevereuxAh perchè dirmi crudel. Crispo. FaustaAh! mes amis, quel jour de fête!...Pour mon âme. Tonio. Córka pułkuAh! nel cor mi suona un grido. Conte di Vergy. Gemma di VergyAh! non avea piu lagrime. Corrado. Maria de RudenzAh! Non è non è tal nome. Adelia. AdeliaAh! Parea che per incanto. Smeton. Anna BoleynAh! quando all'ara sorgemi…Ah dal ciel discenda un raggio. Elisabetta. Maria StuardaAh! quando in regio ta lamo. Bianca. Ugo, conte di ParigiAh! rimiro il bel sembiante. Leicester. Maria StuardaAh! se un giorno da queste ritorte. Maria Stuarda. Maria StuardaAh, cedi, cedi!. Raimondo Bidebent. Łucja z LammermooruAh, un foco insolita. Don Pasquale. Don PasqualeAl dolce guidami castel natio. Anna Bolena. Anna BoleynAlimento alla fiamma si porga. Callistene. PoliutoAll' udir che il mio tesor. Norina. I pazzi per progettoAll'afflitto è dolce il pianto. Sara, Duchess of Nottingham. Roberto DevereuxAlma soave e cara. Riccardo. Maria di RohanAmbo nati in questa valle. Antonio. Linda di ChamounixAnge si pur (Spirto gentil). Fernand (Ferdinand). FaworytaAure di Roma!... Tacqui allor, l'abbandonai… Se ad altri il core. Settimio. L'esule di RomaBella cosa, amici cara. Don Annibale Pistacchio. Il campanelloBella e di sol vestita. Enrico. Maria di RohanBella siccome un angelo. Doctor Malatesta. Don PasqualeBello ardir di congiurati... Fosca notte, notte orrenda. Faliero. Marino FalieroBenigno il cielo arridere. Maria. Maria di RohanBuona gente. Marchese. Linda di ChamounixCari luoghi ov'io passai. Pierotto. Linda di ChamounixCercherò lontana terra. Ernesto. Don PasqualeChacun le sait. Marie. Córka pułkuChe val ricchezza e trono. Alina. Alina, regina di GolcondaCiel sei tu che in tal momento. Parisina. ParisinaCom'è bello. Lucrezia Borgia. Lucrezia BorgiaCom'è gentil. Ernesto. Don PasqualeCome innocente giovane…Non v'ha sguardo. Anna Bolena. Anna BoleynCome Paride vezzoso. Belcore. Napój miłosnyCorri, amica. Irene. BelisarioCredi che dorma, o incanto. Mocenigo. Caterina CornaroCruda, funesta smania. Enrico Ashton. Łucja z LammermooruCupa fatal mestizia... Ben fu il giorno avventurato. Maria. Maria di RohanDa che a sposa Caterina. Lusignano. Caterina CornaroDa quel dì che lei perduta… Ah! Cosi nei di ridenti. Percy. Anna BoleynDa quel di che l'innocente. Antonina. BelisarioDalle piume in cui giacea. Fernando. Il furioso all'isola di San DomingoDalle stanze, ove Lucia. Raimondo Bidebent. Łucja z LammermooruDea che siedi in terzo cielo. Fausta. FaustaDeh! Non voler costringere. Smeton. Anna BoleynDell' empia Cipro il popolo. Mocenigo. Caterina CornaroDella crudele Isotta. Adina. Napój miłosnyDi che amore io t'abbia amato. Bianca. Ugo, conte di ParigiDi mia patria o' bel soggiorno... Un solo conforto. Fernando. Marino FalieroDi pescatore ignobile. Gennaro. Lucrezia BorgiaDi quai soavi lagrime... Perchè di stolto giubilo. Paolina. PoliutoDi tua beltade immagine... No, l'acciar non fu spietato. Severo. PoliutoDi un cor che more. Maria Stuarda. Maria StuardaDio tremendo onnipossente. Noè. Il diluvio universaleD'un alma troppo fervida. Poliuto. PoliutoDunque invan mi lusingai. Seide. Alina, regina di GolcondaE fia ver?. Daniele. BetlyÈ la voce che primiera. Carlo. Linda di ChamounixEcco a tuoi piedi io cado. Adelia. AdeliaEcco il pegno ch'io le porsi. Conte di Vergy. Gemma di VergyEccomi a voi. Murena. L'esule di RomaElla è un giglio di puro candore. Marchese. Linda di ChamounixEntra nel circo. Murena. L'esule di RomaEra anch'io di quella schiero. Israele. Marino FalieroEra desso il figlio mio. Lucrezia Borgia. Lucrezia BorgiaEra pura come in cielo. Arnoldo. AdeliaFasti? Pompe? Omaggi? Onori?. Gianni. Gianni di CalaisForse in quel cor sensibile. The Duke of Nottingham. Roberto DevereuxForse un destin, che intendere. Parisina. ParisinaFu macchiato l'onor mio!. Poliuto. PoliutoFui presaga ah tu lo vedi. Adelia. AdeliaGemea di tetro carcere... Se ancor m'è dato stringerti. Enrico. Maria di RohanI destini del soldato. Max. BetlyIl dolce suono mi colpì di sua voce. Lucia di Lammermoor. Łucja z LammermooruIl faut partir mes bons compagnons d'armes. Marie. Córka pułkuIl segreto per esser felici. Maffio Orsini. Lucrezia BorgiaIn quell' arca rispettate. Noè. Il diluvio universaleIn questo semplice, modesto asilo. Betly. BetlyIo l' udía ne' suoi bei carmi. Eleonora. Torquato TassoIo posposto ad un Torquato. Don Gherardo. Torquato TassoIo sentù tremar la mano. Ugo. ParisinaIo sognai che disperato. Belfiore. Alina, regina di GolcondaIo ti veggio, or vegli e tremi... Questa è l'ora. Fernando. Marino FalieroIo trar non voglio campi e onori… Morte, morte, fur troppi gl'insulti. Gerardo. Caterina CornaroLa morale in tutto questo. Norina. Don PasqualeLa pietade in suo favore. Enrico Ashton. Łucja z LammermooruL'amor suo mi fe beata. Elisabetta, Queen of England. Roberto DevereuxManca alcuno. Massimiano. FaustaMesci, mesci e sperda il vento. Enrico. Il campanelloM'ingannò la mia speranza. Oliviero. AdeliaMo che si scopierto a vamma. Monsieur Piquet. Il giovedì grassoM'odi, ah m'odi. Lucrezia Borgia. Lucrezia BorgiaMostro iniquo tremar tu dovevi. Maria. Maria de RudenzNella fatal di Rimini. Maffio Orsini. Lucrezia BorgiaNella stanza, che romita. Guido. Gemma di VergyNon mi tra dir, speranza. Ada. Il diluvio universaleNon turbarti a questi accenti. Lusignano. Caterina CornaroO luce di quest'anima. Linda. Linda di ChamounixO mon Fernand (O mio Fernando). Léonore de Guzman (Leonora di Gusman). FaworytaOdo il suon di chi sprezza i perigli. Israele. Marino FalieroOh nube! che lieve per l'aria ti aggiri...Nella pace del mesto riposo. Maria Stuarda. Maria StuardaOh! Come dolce all'anima. Volmar. Alina, regina di GolcondaOr che l'annoda Imene. Nina. Il giovedì grassoOui, ta voix m'inspire (Si, che un tuo solo accento). Fernand (Ferdinand). FaworytaPar che mi dica ancora. Fausta. FaustaPar le rang et par l'opulence. Marie. Córka pułkuPer non istare in ozio. Armando Di Gondi. Maria di RohanPer questa fiamma indomita. Giovanna. Anna BoleynPer veder sù quel bel viso. Duke Azzo. ParisinaPerchè dell' aure in sen. Torquato Tasso. Torquato TassoPerche Gemma. Tamas. Gemma di VergyPerchè nell' alma inquesto loco. Sela. Il diluvio universalePiacer si nuovo e grato. Norina. I pazzi per progettoPietà, Signore, ti muovano. Caterina Cornaro. Caterina CornaroPour me rapprocher de Marie. Tonio. Córka pułkuPreghiera: Havvi un Dio che in sua clemenza. Maria. Maria di RohanPrendi, per me sei libero. Adina. Napój miłosnyProva mi dai, lo sento. Luigi. Ugo, conte di ParigiQuando il cor da lei piagato... A te, divina immagine. Riccardo. Maria di RohanQuando rapito in estasi. Lucia di Lammermoor. Łucja z LammermooruQuanto è bella, quanto è cara. Nemorino. Napój miłosnyQuel guardo, il cavaliere...So anch'io la virtù magica. Norina. Don PasqualeQuel tuo sorriso altero. Roberto Geraldini. Torquato TassoQuella vita a me funesta. Elisabetta. Maria StuardaRayons dorés (Dolce zeffiro, il seconda). Inès (Inez). FaworytaRegnava nel silenzio. Lucia di Lammermoor. Łucja z LammermooruSalut a la France. Marie. Córka pułkuSe ai voti di quest'alma... Affrettati vola momento beato. Fernando. Il furioso all'isola di San DomingoSe crudele il cor mostrai. Betly. BetlySe di regnar desio. Constantino Il Grande. FaustaSe il valor vostro, o prodi. Alina. Alina, regina di GolcondaSe pietoso d'un obblio copri. Eleonora. Il furioso all'isola di San DomingoSe tanto inica agli uomini. Carlo. Linda di ChamounixSe valor, rispetto e fede. Seide. Alina, regina di GolcondaSenza colpa mi se acciaste. Sela. Il diluvio universaleServi gente. Teodoro. Il giovedì grassoSi, del chiostro penitente. Maria. Maria de RudenzSin la tomba è a me negata!. Antonina. BelisarioS'io finor, bell'idol mio. Settimio. L'esule di RomaSogno talor di correre. Parisina. ParisinaSon leggero, è ver, d'amore. Armando Di Gondi. Maria di RohanSpargi d'amaro pianto. Lucia di Lammermoor. Łucja z LammermooruTaci il voglio. Colonnello. Il giovedì grassoTalor nel mio delirio. Enrico. Maria de RudenzTardi tardi il pie la volgi. Argelia. L'esule di RomaTi vedo, ti bacio, terreno natio. Max. BetlyTombe degl'avi miei. Edgardo. Łucja z LammermooruTu che a Dio spiegasti l'ali. Edgardo. Łucja z LammermooruTu che voli, già spirto beato. Fausta. FaustaTutto or morte, oh Dio!... Fra due tombe fra due spettri. Elena. Marino FalieroUdite, udite, o rustici. Doctor Dulcamara. Napój miłosnyUn ange, une femme inconnue (Una vergine, un angel di Dio). Fernand (Ferdinand). FaworytaUn fatal presentimento. Guido. Gemma di VergyUna furtiva lagrima. Nemorino. Napój miłosnyUna voce al cor d'intorno. Gemma. Gemma di VergyUn'altare, ed una benda. Gemma. Gemma di VergyVedea languir quel misero. Eleonora. Il furioso all'isola di San DomingoVieni o tu, che ognor io chiamo. Caterina Cornaro. Caterina CornaroVieni! la mia vendetta. Alfonso d'Este. Lucrezia BorgiaVivi ingrato, a lei d'accanto. Elisabetta, Queen of England. Roberto DevereuxVivi tu, te ne scongiuro… Nel veder la tua costanza. Percy. Anna Boleyn
Wikipedia
Domenico Gaetano Maria Donizetti (ur. 29 listopada 1797 w Bergamo, zm. 8 kwietnia 1848 tamże) – kompozytor włoski I poł. XIX w.
Gaetano był jednym z sześciorga dzieci Andrei, dozorcy domu, w którym mieszkali oraz Dominiki z domu Nava – szwaczki.
W 1805 r. jako ośmioletnie dziecko zaczął uczęszczać na Muzyczne Kursy Dobroczynne, prowadzone przez Johanna S. Mayra, na których pozostawał przez dziesięć lat, zyskując sympatię i uznanie nauczyciela. Mayr towarzyszył mu przez całe życie, będąc jego protektorem i przyjacielem. To dzięki staraniom Mayra, który zdawał sobie sprawę z talentu Gaetana, mógł on rozpocząć naukę w sławnym Liceo Filharmonico w Bolonii (dzisiejsze Konserwatorium im. G.-B. Martiniego), którego dyrektorem był Stanislao Mattei. Stypendium przyznane przez Towarzystwo Dobroczynne zapewniło mu spokojny codzienny byt. W liceum Donizetti otrzymał gruntowne wykształcenie muzyczne. Podczas pobytu w Bolonii w 1816 r., napisał swoją pierwszą operę Pigmalion, opartą na starogreckim micie o rzeźbiarzu zakochanym w swoim posągu (została wystawiona dopiero w 1960 w Bergamo). Zainteresowania kompozytora nie kończyły się na operze. Pisał także utwory symfoniczne, kościelne i kameralne. Pierwszy kwartet smyczkowy skomponował dla amatorskiego zespołu w latach 1818/1819. Ogółem napisał 19 kwartetów i 3 kwintety.
W 1818 r. Donizetti nawiązał kontakt z Bartolomeo Merellim, kolegą ze szkoły Mayra, który przekazał mu libretto do dwuaktowej opery semiseria Henryk Burgundzki. Została ona wystawiona w Wenecji, odnosząc sukces. Dzięki temu Donizetti podpisał kontrakt na następne opery z sycylijskim impresario Paolo Zanclą. Niestety, ani Szaleństwo karnawałowe czyli Mówiący portret, ani Cieśla łotewski czyli Piotr Wielki, car Wszechrosji, ani też Wesele w willi nie miały większego powodzenia. Spowodowało to dwuletnią przerwę w pisaniu oper. Donizetti zajął się tworzeniem kompozycji wokalnych i instrumentalnych.
W 1821 r. przyjechał do Rzymu z listem polecającym od Mayra, do librecisty Jacopo Ferretiego, który wprowadził go w świat artystyczny miasta. Tam też pracował nad swoją dziewiątą operą do libretta Merelliego. Była to opera seria w dwóch aktach pod tytułem Zoraida z Grenady, dzięki której wkroczył w główny nurt włoskiej twórczości operowej. Premiera odbyła się w 1822 r. w Teatro Argentina.
W Rzymie spędził cztery miesiące, nawiązując kontakt z impresario i dyrektorem teatrów muzycznych Domenico Barbają, z którym podpisał umowę na operę do wystawienia w Neapolu. Wyjechał tam i oprócz pisania oper, komponował kantaty, a także asystował Rossiniemu w przygotowaniu oratorium Atalia mistrza Mayra. Powstały opery Cyganka – ciesząca się dużym powodzeniem oraz List anonimowy – również gorąco przyjęty. W 1822 r. podpisał kontrakt na operę w słynnej La Scali w Mediolanie. Zaczął tam współpracę z librecistą Felice Romani, który w efekcie napisał dla niego dziewięć librett. Opera Klara i Serafina czyli Piraci poniosła porażkę i tym sposobem La Scala zamknęła swoją scenę przed Donizettim na osiem długich lat. Zdeprymowany kompozytor wrócił do Rzymu.
W 1823 przebywał w Neapolu, gdzie napisał kantatę i dwie opery Alfred Wielki oraz Szczęśliwe oszukanie, które niestety nie cieszyły się powodzeniem. Natomiast Nauczyciel w kłopotach do libretta Ferrietiego, wystawiony w Teatro Valle, odniósł ogromny sukces.
Po kiepskim przyjęciu Emili z Liverpoolu, wystawionej w Teatro Nuovo, nastąpiła półtoraroczna przerwa w twórczości operowej kompozytora, spowodowana zamknięciem teatrów rzymskich i neapolitańskich.
Podczas pobytu w Rzymie Donizetti zakochał się w 17-letniej córce adwokata Vassellego, Virginii. Napisał dla niej scherzo na skrzypce i fortepian, duet na dwa soprany. Oświadczył się, lecz na razie rodzice nie wyrazili zgody na małżeństwo. Nie była to jednak definitywna odmowa, chodziło raczej o brak stabilizacji finansowej kompozytora. Z tego powodu Donizetti podpisał kontrakt na trzy lata z Barbają, w którym zobowiązał się do komponowania czterech oper rocznie. Dzięki temu kontraktowi rok później Donizetti wziął ślub z Virginią.
Na uwagę zasługuje jednoaktowa farsa Stosowności i niestosowności teatralne, do której kompozytor sam napisał tekst – było to niespotykane jak na ówczesne czasy zjawisko. Opera była ciętą satyrą na ówczesny teatr; wystawiona w Teatro Nuovo odniosła duży sukces.
W 1829 r. urodził się pierwszy syn kompozytora, który umarł niedługo po porodzie, podobnie zresztą jak dwoje następnych dzieci. Donizetti wystawiał opery w Rzymie, Neapolu, Mediolanie. Powstała Anna Boleyn, ciesząca się ogromnym powodzeniem, zapewniając autorowi wielkie uznanie.
Znaczącym wydarzeniem stało się napisanie opery komicznej w dwóch aktach Napój miłosny do libretta Romaniego, na zamówienie mediolańskiego Teatro della Canobbiana. Wystawiona w 1832 r. odniosła ogromny sukces. Mimo wielu scen komicznych, opera zawierała element zadumy nad ludzkimi słabościami i namiętnościami, z przepiękną arią Nemorina Ukryta łza wzruszającą ekspresją, zapadając głęboko w pamięć słuchacza.
W 1834 r. Donizetti otrzymał nominację na profesora kontrapunktu i kompozycji Królewskiego Konserwatorium w Neapolu. Było to ogromne wyróżnienie, które poza prestiżem dało kompozytorowi stały dochód. Zaraz po tym otrzymał od Rossiniego zaproszenie do Paryża, gdzie miał napisać operę dla Teatru Wielkiego.
Podczas poszukiwań tematu do następnej opery, natrafił na powieść Waltera Scota pod tytułem Narzeczona z Lammermoor (ang. The Bride of Lammermoore). Na podstawie tej książki Salvatore Cammarano napisał libretto. Dwuaktowa opera seria Łucja z Lammermoor zapisała się w historii muzyki operowej jako jedno z największych dzieł. Wystawiona została w 1835 r. w Teatro San Carlo. Łucja z Lammermoor do dziś zachwyca nie tylko pięknem muzyki, ale i wstrząsa siłą dramatycznego napięcia. Jednym z najbardziej poruszających fragmentów opery jest scena obłędu Łucji.
Kiedy umarł Vincenzo Bellini w 1835 r., Donizetti napisał na jego cześć mszę żałobną Messa da Requiem na sola, chór i orkiestrę, która – obok oper – stała się jednym z jego najwybitniejszym dzieł. Do wykonania tego utworu doszło w kościele w Bergamo w 1870 r.
W tym samym 1835 r. zmarł ojciec, a dwa miesiące później matka kompozytora. Do nieszczęść doszła jeszcze śmierć nowo narodzonej córeczki i choroba Virginii. Przyznanie mu przez króla Ludwika Filipa krzyża kawalerskiego Legii Honorowej było jedynym miłym akcentem w tym czasie.
30 lipca 1837 zmarła jego 28-letnia żona, co spowodowało rozpacz kompozytora. Nie otrzymał także nominacji na dyrektora Konserwatorium, na którą liczył. W tej sytuacji postanowił opuścić Neapol i udał się do Paryża. Tam wystawił operę komiczną Córka pułku, a także Faworytę – grand operę w czterech aktach, która zaliczana jest do arcydzieł tego gatunku. Była to 63. opera kompozytora i najwybitniejsze jego dzieło od czasów Łucji.
Podczas pobytu w Wiedniu wystawił Lindę z Chamounix, która podbiła naddunajską stolicę. Kompozytor stał się najpopularniejszą postacią wiedeńskiego życia artystycznego.
Następna opera komiczna skomponowana w rekordowym tempie, bo w ciągu 10 dni – Don Pasquale – została wystawiona w Paryżu w 1843. Jej ogromny sukces był też w dużej mierze zasługą wielkich wykonawców operowych: Giulietta Grisi, Giovanni hrabia di Candia, Luigi Lablache, czy Antonio Tamburinii. Opera nie potrzebowała dużo czasu, aby podbić świat.
W 1845 r. uporczywe bóle głowy oraz ogólne osłabienie coraz bardziej dokuczały kompozytorowi. Zaczęły pojawiać się pewne oznaki zaburzeń umysłowych. Siostrzeniec umieścił go szpitalu dla umysłowo chorych w Ivry pod Paryżem. Kompozytor był tam w rzeczy samej więziony i dopiero interwencja barona de Lannoy u Giuseppe Donizettiego spowodowała, że po 16 miesiącach opuścił szpital. Został tymczasowo ulokowany w apartamencie w Paryżu, gdzie mogli odwiedzać go przyjaciele. Następnie został przewieziony do Bergamo, gdzie po wylewie krwi do mózgu 8 kwietnia 1848 r. zmarł. W pogrzebie uczestniczyli liczni przyjaciele, chcący oddać cześć wielkiemu kompozytorowi.
Odznaczony papieskim Orderem Złotej Ostrogi oraz Legią Honorową.
Lista obejmuje zachowane (także tylko we fragmentach) opery Donizettiego oraz te, które nie zachowały się, ale o ich istnieniu świadczą dokumenty z epoki. W literaturze niektóre opery występują pod tytułami alternatywnymi, a niektóre opracowania bywają traktowane jako odrębne utwory.
W twórczości Donizettiego największe znaczenie mają opery kontynuujące pod względem stylistycznym tradycje opery włoskiej XVIII wieku. Wykorzystują one wpływ S. Mayra (oszczędna instrumentacja, faworyzowanie instrumentów dętych drewnianych) oraz G. Rossiniego (typ melodyki, sposoby osiągania elementów komicznych). Najważniejszym środkiem wyrazu w operach Donizettiego jest melodyka. Może być ona koloraturowa (przeważa we wcześniejszych operach), kantylenowa o cechach lirycznych, albo w stylu "popolaresco" – spokrewniona z pieśniami neapolitańskimi (np. serenada Ernesta z ostatniego aktu opery "Don Pasquale", albo aria Gennara z prologu do opery "Lucrezia Borgia"). W późniejszych dziełach Donizetti często operował melodyką stanowiącą syntezę elementów koloraturowych, kantylenowych i "popolaresco". Rytmikę Donizettiego cechuje duża częstotliwość rytmów punktowanych i tanecznych.
Dla twórczości operowej Donizettiego charakterystyczna jest skłonność do parodii, satyry oraz mistrzowskie łączenie elementów komicznych i lirycznych. Język muzyczny Donizettiego posiada cechy indywidualne, niemniej Donizetti operuje także środkami konwencjonalnymi widocznymi choćby w harmonice, czy też w schematach architektonicznych powszechnie stosowanych w operze włoskiej XIX wieku. Donizetti wyróżniał się świetną znajomością i wyczuciem specyfiki sztuki teatralnej oraz dramaturgii operowej. Był autorem kilku librett. Śpiewne, często sentymentalne arie, posiadające łatwą do zapamiętania melodię stawały się przebojami. Kompozytor umożliwiał śpiewakom wszechstronne ukazanie możliwości i umiejętności wokalnych. Wykonawcami oper Donizettiego byli tacy śpiewacy jak: Giuditta Pasta, G.B. Rubini, F. Persiani, G.L. Duprez, G. Mario, C. Grisi, A. Patti, C. Lablache, często tak znakomici śpiewacy przyczyniali się do wzrostu popularności oper Donizettiego.