Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Georg Friedrich Händel

Opery:

AdmetoAgrippinaAlcinaAlessandroAlessandro SeveroAlexander BalusAlexander's FeastAlmiraAmadigi di GaulaArianna in CretaAriodanteArminioAtalantaAthaliaBelshazzarBereniceBrockes PassionDeborahDeidamiaEstherEstherEzioFaramondoFlavioFloridanteGiustinoHerculesIl pastor fidoImeneoIzrael w EgipcieJephthaJoseph and his BrethrenJoshuaJuda MachabeuszJuliusz CezarLa ResurrezioneL'Allegro, il Penseroso ed il ModeratoLotarioMesjaszOrlandoOttonePartenopePoroRadamistoRiccardo PrimoRinaldoRinaldoRodelindaRodrigoSamsonSaulScipioneSemeleSerse, HWV 40SillaSiroeSolomonSosarmeSusannaTamerlanoTerpsicoreTeseoThe Choice of HerculesThe Occasional OratorioThe Triumph of Time and TruthThe Triumph of Time and TruthTheodoraTolomeo

Kantaty:

Aci, Galatea e PolifemoAgrippina condotta a morire or Dunque sarà pur veroAh! che troppo ineguali, HWV 230Ah, che pur troppo è vero, HWV 77Ah, crudel! nel pianto mio, HWV 78Allor ch'io dissi addio, HWV 80Alpestre monte, HWV 81Aminta e Fillide, HWV 83Apollo e DafneArmida abbandonata, HWV 105Aure soavi e lietiCarco sempre di gloria, HWV 87Care selve, aure grate, HWV 88Cecilia, volgi un sguardo, HWV 89Chi ben ama non paventaChi rapì la pace al core, HWV 90Clori vezzosa Clori, HWV 95Clori, degli occhi miei, HWV 91aClori, mia bella Clori, HWV 92Clori, ove sei?, HWV 93Clori, Tirsi e FilenoCrudel tiranno amor, HWV 97Cuopre tal volta il cielo, HWV 98Da sete ardente afflitto, HWV 100Dalla guerra amorosa, HWV 102aDeh! lasciate e vita e volo, HWV 103Del bell'idolo mioDiana cacciatrice, HWV 79Dimmi, o mio cor, HWV 106Ditemi, o piante, HWV 107Dolc' è pur d'amor l'affanno, HWV 109aDolc' è pur d'amor l'affanno, HWV 109bDolce mio ben, HWV 108E partirai, mia vita, HWV 111Echeggiate, festeggiate, HWV 119Figli del mesto cor, HWV 112Figlio d'alte speranze, HWV 113Filli adorata e cara, HWV 114Fra pensieri quel pensiero, HWV 115Fra tante pene, HWV 116Ho fuggito Amore anch'io, HWV 118Il delirio amoroso, HWV 99Il Gelsomino, HWV 164bIrene, idolo mio, HWV 120bLa bianca rosa, HWV 160aLa bianca rosa, HWV 160bLa bianca rosa, HWV 160cLanguia di bocca lusinghiera, HWV 123L'aure grate, il fresco rio, HWV 121aLook down, harmonious saint, HWV 124Lucrezia, HWV 145Lungi da me, pensier tiranno, HWV 125bLungi da voi, che siete poli, HWV 126cLungi dal mio bel nume, HWV 127aLungi dal mio bel nume, HWV 127bLungi n'andò Fileno, HWV 128Manca pur quanto sai, HWV 129Mentre il tutto è in furore, HWV 130Menzognere speranze, HWV 131Mi palpita il cor, HWV 132aMi palpita il cor, HWV 132bMi palpita il cor, HWV 132cNe' tuoi lumi, o bella Clori, HWV 133Nel dolce tempo, HWV 135aNel dolce tempo, HWV 135bNella stagion che di viole e rose, HWV 137Nell'africane selve, HWV 136Nice, che fa? che pensa?, HWV 138Ninfe e pastori, HWV 139aNinfe e pastori, HWV 139bNinfe e pastori, HWV 139cNisi Dominus, HWV 238No se emenderá jamás, HWV 140Non sospirar, non piangere, HWV 141Notte placida e cheta, HWV 142O lucenti, o sereni occhi, HWV 144Occhi miei che faceste?, HWV 146Olinto pastore, Tebro fiume, Gloria, HWV 143Partenza di G.B., HWV 168Partì, l'idolo mio, HWV 147Pensieri notturni di Filli, HWV 134Poichè giuraro amore, HWV 148Qualor l'egre pupille, HWV 152Qualor, crudele sì ma vaga Dori, HWV 151Quando sperasti, o core, HWV 153Quel fior che all'alba ride, HWV 154Sarai contenta un dì, HWV 156Sarei troppo felice, HWV 157Se pari è la tua fè, HWV 158aSe pari è la tua fè, HWV 158cSe per fatal destino, HWV 159Sento là che ristretto, HWV 161aSento là che ristretto, HWV 161bSiete rose rugiadose, HWV 162Solitudini care, amata libertà, HWV 163Spande ancor a mio dispetto, HWV 165Splenda l'alba in oriente, HWV 166Stanco di più soffrire, HWV 167aTorna il core al suo diletto, HWV 169Tra le fiammeTu fedel? tu costante?, HWV 171Udite il mio consiglio, HWV 172Un sospir a chi si muore, HWV 174Un'alma innamorataVedendo amor, HWV 175Venne voglia ad amore, HWV 176Zeffiretto, arresta il volo, HWV 177

Arie:

A languir ed a penar. Admeto. AdmetoA sprone, a fren leggiero. Clito. AlessandroAbbruggio, avampo e fremo. Rinaldo. RinaldoAbbruggio, avampo e fremo. Rinaldo. RinaldoAffanni del pensier, un sol momento. Teofane. OttoneAgitato il cor mi sento. Dardano. Amadigi di GaulaAh! cruda gelosia!. Arcane. TeseoAh! crudel! il pianto mio. Armida. RinaldoAh! crudel! il pianto mio. Armida. RinaldoAh! Spietato! e non ti muove. Melissa. Amadigi di GaulaAh! tu non sai, quant' il mio cor sospira. Matilda. OttoneAh, mio cor!. Alcina. AlcinaAh, non son io che parlo, è il barbaro dolore. Fulvia. EzioAh, si, morrò, e allor potrò. Admeto. AdmetoAi Greci questa spada sovra i nemici estinti. Achille. DeidamiaAl sen ti stringo e parto, ma forma. Il Rè di Scozia. AriodanteAl tardar della vendetta o la scorda. Fenice. DeidamiaAl varco, oh pastori!. Atalanta. AtalantaAll' alma fedel. Bradamante. AlcinaAll' orror d'un duolo eterno il mio amore. Matilda. OttoneAlla fama, dimmi il vero, troppe fè. Teofane. OttoneAlla sua gabbia d'oro suol ritornar talor. Rossane. AlessandroAlle sfere della gloria, alza i vanni. Sosarme. SosarmeAllegrezza! Claudio giunge. Lesbo. AgrippinaAlma mia, si, sol tu sei. Floridante. FloridanteAlza al Ciel pianta orgogliosa. Clodomiro. LotarioAlzo al volo di mia fama. Tiridate. RadamistoAma, sospira. Morgana. AlcinaAmarti si vorrei, il ciel lo sà. Agilea. TeseoAmor commanda, onore invita. Timante. FloridanteAmor è qual vento, che gira il cervello. Dorinda. OrlandoAmor è un tiranno, che ai sensi fà guerra. Ercole. AdmetoAmore contro amor combatte nel mio cor. Arsace. BereniceAndate, oh forti frà straggi. Mago. RinaldoAndate, oh forti frà straggi. Mago. RinaldoAngels, ever bright and fair. TheodoraApri le lucì, e mira gli ascosi. Dalinda. AriodanteArma lo sguardo d'un dolce dardo. Matilde. LotarioArmati, oh core, di cieco sdegno!. Trasimede. AdmetoAs When the Dove. Aci, Galatea e PolifemoAs with rosy steps the morn. TheodoraAugelletti, che cantate, zefiretti. Almirena. RinaldoAugelletti, che cantate, zefiretti. Almirena. RinaldoAure, fonti, ombre gradite. Rossane. AlessandroAvvertite mie pupille, non tradite l'onor mio. Berenice. BereniceAwake, Saturnia. SemeleBarbara: io ben lo sò. Oberto. AlcinaBarbaro! t'odio a morte, mà più. Elmira. FloridanteBarbaro, partirò. Polissena. RadamistoBasta che sol tu chieda. Claudio. AgrippinaBasta che sol tu chieda. Argante. RinaldoBasta che sol tu chieda. Argante. RinaldoBel labbro, formato per farmi beato. Adelberto. OttoneBel piacere e godere. Almirena. RinaldoBel piacere e godere. Almirena. RinaldoBel piacere e godere fido amor. Poppea. AgrippinaBella pur nel mio diletto. Poppea. AgrippinaBella, non mi negar, ch'io sol ti. Idelberto. LotarioBella, non t'adirar!. Orindo. AdmetoBen' io sento l'ingrata, spietata. Irene. AtalantaBench' io non sappia ancor. Atalanta. AtalantaBenchè mi sia crudele, benchè infedel. Teofane. OttoneBenchè tuoni e l'etra avvampi. Arcane. TeseoBramo te sola, non penso all' impero. Floridante. FloridanteBrilla nell' alma un non inteso ancor. Rossane. AlessandroCade il mondo soggiogato. Claudio. AgrippinaCangiò d'aspetto il crudo fato. Admeto. AdmetoCara sposa, amante cara, dove sei?. Rinaldo. RinaldoCara sposa, amante cara, dove sei?. Rinaldo. RinaldoCara sposa, amato bene, prendi spene. Radamisto. RadamistoCara, tu nel mio petto. Adelberto. OttoneCare selve, ombre beate. Meleagro. AtalantaCaro padre, a me non dei mammentar che padre sei. Fulvia. EzioCease to Beauty to be Suing. Polyphemus. Aci, Galatea e PolifemoCervo altier, poiche prostrò. Ottone. OttoneChe sarà quando amante accarezza. Alessandro. BereniceChe tirannia d'Amor! fuggir. Lisaura. AlessandroChe veggio? che sento?. Oronte. FloridanteChi è nato alle sventure. Trasimede. AdmetoChi m'insegna il caro padre?. Oberto. AlcinaChi possessore è del mio core. Angelica. OrlandoChi ritorna alla mia mente. Teseo. TeseoChi t'intende? o cieca instabile!. Berenice. BereniceCh'io lasci mai d'amare il caro mio tesoro. Oriana. Amadigi di GaulaChiudetevi, miei lumi. Admeto. AdmetoCieca notte, infidi sguardi, spoglie infauste. Ariodante. AriodanteCielo! Se tu il consenti. Orlando. OrlandoCol celarvi. Ruggiero. AlcinaCol peso del tuo amor. Poppea. AgrippinaCol raggio placido della speranza. Pallante. AgrippinaCol valor, colla virtù or si vada. Eustazio. RinaldoCol valor, colla virtù or si vada. Eustazio. RinaldoColl'ardor del tuo bel cor. Nerone. AgrippinaCombatti da forte. Almirena. RinaldoCombatti da forte. Almirena. RinaldoCome all' urto aggressor d'un torrente. Ulisse. DeidamiaCome alla tortorella langue al suo caro. Irene. AtalantaCome il candore d'intatta neve. Cleofide. PoroCome il candore d'intatta neve. Erissena. PoroCome nube che fugge dal vento. Nerone. AgrippinaCompagni nell' amore se tolerar non sai. Erissena. PoroCon gli strali d'amor cangia morte talor. Aristobaldo. BereniceCon la strage de' nemici sono avvezzo a trionfar. Tiridate. RadamistoCon l'ali di costanza alza il suo volo. Ariodante. AriodanteCon saggio tuo consiglio. Nerone. AgrippinaCon vana speranza pur trovo diletto. Tigrane. RadamistoConsider, Fond Shepherd. Damon. Aci, Galatea e PolifemoConsolami se brami, ch'io viva in te, mio ben. Deidamia. DeidamiaCoperta la frode di lana servile. Polinesso. AriodanteCor ingrato ti remembri. Rinaldo. RinaldoCor ingrato ti remembri. Rinaldo. RinaldoCoronato il crin d'alloro. Ottone. AgrippinaCosì giusta è questa speme, che se l'alma. Angelica. OrlandoCredete al mio dolore. Morgana. AlcinaCuor di madre, e cuor di moglie. Erenice. SosarmeDa tanti affanni oppressa. Antigona. AdmetoDa te più tosto partir vogl'io. Trasimede. AdmetoDa un breve riposo di stato amoroso. Alessandro. AlessandroDal cupo baratro venite, oh furie. Medea. TeseoD'amor nei primi istanti facili son gli amanti. Nerea. DeidamiaDeggio dunque, oh Dio, lasciarti. Zenobia. RadamistoDegno più di tua beltà, questo cor ritornerà. Fenice. DeidamiaDeh serbate, oh giusti Dei!. Agilea. TeseoDeh! fuggi un traditore. Tigrane. RadamistoDeh! non dir, che molle amante. Ottone. OttoneDeh! v'aprite, oh luci belle. Agilea. TeseoDel minacciar del vento si ride. Emireno. OttoneDel mio sol vezzosi rai. Lurcanio. AriodanteDell' onda a i fieri moti sottratto in porto. Ottone. OttoneDesterò dall' empia Dite ogni furia a farvi guerra. Melissa. Amadigi di GaulaDì ad Irene, tiranna, infedele. Aminta. AtalantaDi far le sue vendette. Matilda. OttoneDi lusinghe, di dolcezza non fatica non asprezza. Nerea. DeidamiaDi rendermi la calma prometti, oh speme infida. Erissena. PoroDi Sion nell' alta sede. Eustazio. RinaldoDi Sion nell' alta sede. Eustazio. RinaldoDi te mi rido. Ruggiero. AlcinaDi, cor mio, quanto t'amai. Alcina. AlcinaDica il falso, dica il vero. Rossane. AlessandroDice amor, quel bel vermiglio. Berenice. BereniceDiedi il core ad altra Ninfa. Aminta. AtalantaDigli, ch'io son fedele. Cleofide. PoroDimmi, oh spene! quando riede. Elmira. FloridanteD'inalzar i flutti al ciel fia che cessi. Adelberto. OttoneD'instabile fortuna non sempre. Berengario. LotarioDir li potessi vedi, crudele. Teofane. OttoneDiresti poi così? O pur mossa a pietà. Matilda. OttoneDite pace, e fulminate, crudi Cieli!. Elmira. SosarmeDolce bene di quest'alma. Radamisto. RadamistoDolce riposo, ed innocente pace!. Medea. TeseoDolce vita del mio petto. Oriana. Amadigi di GaulaDopo il nembo e la procella. Timante. FloridanteDopo l'ombre d'un fiero sospetto. Rossane. FloridanteDopo l'orride procelle. Polissena. RadamistoDopo l'orrore d'un Ciel turbato più vago. Ottone. OttoneDopo notte atra e funesta splende. Alessandro. PoroDopo notte, atra e funesta, splende in Ciel. Ariodante. AriodanteDove sei? dolce mia vita! senza te dovrò. Ottone. OttoneDov'è? s'affretti per me la morte. Poro. PoroDover, giustizia, amor m'accendono nel cor. Polinesso. AriodanteDue bell' alme inamorate, care, fide. Deidamia. DeidamiaDue parti del core tra'l figlio e'l consorte. Erenice. SosarmeD'un barbaro scortese non rammentar l'offese. Alessandro. PoroD'una torbida sorgente nasce il rio. Adelaide. LotarioE che ci posso far, se non ti posso amar. Antigona. AdmetoÈ gelosia. Bradamante. AlcinaE per monti e per piano e per selve. Antigona. AdmetoÈ prezzo leggiero d'un suddito il sangue. Gandarte. PoroÈ pur bello, in nobil core. Agilea. TeseoÈ si dolce il mio contento. Amadigi. Amadigi di GaulaÈ un foco quel d'amore. Poppea. AgrippinaÈ un folle, è un vile affetto. Oronte. AlcinaÈ un incendio frà due venti. Rinaldo. RinaldoÈ un incendio frà due venti. Rinaldo. RinaldoÈ un sospir che vien dal core. Rossane. FloridanteEcco alle mie catene, ecco a morir m'invio. Ezio. EzioEmpio, perverso cor!. Zenobia. RadamistoFà quanto vuoi, li scherni tuoi. Poppea. AgrippinaFalsa imagine, m'ingannasti. Teofane. OttoneFammi combattere mostri e tifei. Orlando. OrlandoFarò così più bella la bella fede mia. Alceste. AdmetoFatemi, oh cieli, almen (Polissena). Polissena. RadamistoFerite, uccidete, oh numi del ciel!. Radamisto. RadamistoFiaccherò quel fiero orgoglio. Segeste. AriodanteFinchè lo strale non giunge. Oronte. FloridanteFinchè per te mi palpita timido. Onoria. EzioFinchè un zeffiro soave. Fulvia. EzioForte in ciampo al suo furore. Erenice. SosarmeFrà le guerre e le vittorie. Alessandro. AlessandroFrà le stragi e frà le morti. Alessandro. AlessandroFra l'ombre e gl'orrori farfalla confusa. Altomaro. SosarmeFurie terribili! Circondatemi. Armida. RinaldoFurie terribili! Circondatemi. Armida. RinaldoGelo, avvampo, considero, e sento con doppio tormento. Selene. BereniceGelosia, spietate Aletto. Alceste. AdmetoGià che morir non posso. Zenobia. RadamistoGià l'ebro mio ciglio, quel dolce liquore. Orlando. OrlandoGià lo stringo, già l'abbraccio con la forza. Orlando. OrlandoGià mi sembra al carro avvinto. Lotario. LotarioGià risonar d'intorno al campidoglio io sento. Varo. EzioGioje, venite in sen. Oriana. Amadigi di GaulaGiunt' in porto è la speranza. Gismonda. OttoneGode l'alma consolata quella calma. Teofane. OttoneGode l'alma innamorata. Rossane. FloridanteGrave è'l fasto di regnar. Berengario. LotarioGrecia tu offendi, Troja difendi. Ulisse. DeidamiaGuarda pria se in questa fronte. Ezio. EzioGuerra e pace, Egizia terra, a te porto. Fabio. BereniceHeart, Thou Seat of Soft Delight. Galatea. Aci, Galatea e PolifemoHo un certo rossore. Dorinda. OrlandoHo un non sò che nel cor. Agrippina. AgrippinaHonor and arms. SamsonHow willing my paternal love. SamsonHush Ye Pretty Warbling Choir. Galatea. Aci, Galatea e PolifemoHymen, haste! thy torch prepare. SemeleIl cor mio, ch'è già per te. Alessandro. AlessandroIl mio crudel martoro crescer non può di più. Ginevra. AriodanteIl mio valore ch'albergo in petto. Sosarme. SosarmeIl nocchier, che si figura ogni scoglio. Massimo. EzioIl primo ardor è così caro. Dalinda. AriodanteIl Tricerbero humiliatò. Rinaldo. RinaldoIl Tricerbero humiliatò. Rinaldo. RinaldoIl tuo sangue, ed il tuo zelo, per la figlia. Lurcanio. AriodanteIl vostro maggio de' bei verdi anni. Sirene. RinaldoIl vostro maggio de' bei verdi anni. Sirene. RinaldoImagini funeste. Orlando. OrlandoImpara, codardo, ch'un anima forte. Matilde. LotarioImpara, ingrata, ad esser men crudele. Nicandro. AtalantaIn mille dolci modi al sen ti stringerò. Sosarme. SosarmeIn quella, sola in quella candida mano e bella. Alessandro. BereniceIngannata una sol volta. Poppea. AgrippinaInvida sorte avara misero in questo dì. Il Rè di Scozia. AriodanteIo di Roma il Giove sono. Claudio. AgrippinaIo già sento l'alma in sen. Melissa. Amadigi di GaulaIo godo, scherzo e rido, crudel, nel tuo dolor. Melissa. Amadigi di GaulaIo son qual Fenice risorta dal foco. Antigona. AdmetoIo sperai trovar riposo. Ottone. OttoneIo ti bacio, o mano augusta. Ginevra. AriodanteIo ti bacio, oh bella imago. Antigona. AdmetoLa bella mano, che mi piagò. Alessandro. BereniceLa bocca vaga. Ruggiero. AlcinaLa cervetta nei lacci avvolta. Lisaura. AlessandroLà dove gli occhi io giro. Alceste. AdmetoLa gloria sola, che ogn' or bramai. Ercole. AdmetoLa mia costanza non si sgomenta. Fulvia. EzioLa mia sorte fortunata. Pallante. AgrippinaLa sorte mia vacilla. Antigona. AdmetoLa sorte, il ciel, amor promettono. Tigrane. RadamistoLa speranza è giunta in porto. Gismonda. OttoneLa tigre arde di sdegno. Admeto. AdmetoLa turba adulatrice da me ritiri'l piè. Haliate. SosarmeL'alma mia frà le tempeste. Agrippina. AgrippinaL'amor, che per te sento. Lisaura. AlessandroL'armi implora dal tuo figlio. Rossane. AlessandroLasci, che nel suo viso, pria che da lei diviso. Adelberto. OttoneLascia Amor, e siegui Marte. Zoroastro. OrlandoLascia ch'io parta solo. Meleagro. AtalantaLascia ch'io pianga mia cruda sorte. Almirena. RinaldoLascia ch'io pianga mia cruda sorte. Almirena. RinaldoLascia pur amica spene le tue pene. Fraarte. RadamistoLasciami. Tu sei fedele? Vattene. Achille. DeidamiaLascioti, oh bella, il volto. Timante. FloridanteLassa! ch'io t'ho perduta. Atalanta. AtalantaLe luci del mio bene sono per me due stelle. Arcane. TeseoLe profonde vie dell' onde. Emireno. OttoneLe vincende della sorte hanno sempre un novo aspetto. Demetrio. BereniceLeave me, loathsome light!. SemeleL'ingrato non amar, mà rendi a un fido cor. Tigrane. RadamistoLord, to Thee each night and day. TheodoraLove in her eyes sits playing. Aci, Galatea e PolifemoLove in Her Eyes Sits Playing. Acis. Aci, Galatea e PolifemoLove Sounds the Alarm. Acis. Aci, Galatea e PolifemoLuci care, addio, posate!. Alceste. AdmetoLusinghe più care. Rossane. AlessandroLusinghiera mia speranza. Ottone. AgrippinaMà che vuoi più da me. Elmira. FloridanteMa chi sà, se mi riama il mio bene. Deidamia. DeidamiaMà non s'aspetti, nò! è colpa. Oronte. FloridanteMà pria vedrò le stelle. Elmira. FloridanteMa quando tornerai. Alcina. AlcinaMà un dolce mio pensiero. Rossane. FloridanteM'adora l'idol mio, gode il mio core. Agilea. TeseoM'ai resa infelice, che vanto n'avrai?. Deidamia. DeidamiaM'allontano, sdegnose pupille. Meleagro. AtalantaMen fedele, e men costante. Alessandro. AlessandroMenti eterne, che reggete de' mortali. Adelaide. LotarioMi lusinga il dolce affeto. Ruggiero. AlcinaMi palpita il core nè intendo perchè. Ginevra. AriodanteMi restanò le lagrime. Alcina. AlcinaMia bella, godo che son per te. Floridante. FloridanteMio bel sol, dove t'aggiri?. Alessandro. BereniceMio bel tesoro. Ruggiero. AlcinaMio ben, ricordati, se avvien ch'io mora. Gandarte. PoroMio cor, che mi sai dir?. Goffredo. RinaldoMio cor, che mi sai dir?. Goffredo. RinaldoMira virtù, che troppo và di se stessa altera. Poro. PoroMirerò quel vago volto. Fraarte. RadamistoM'opporrò da generoso all' indegna. Sosarme. SosarmeMorirò, mà vendicata. Medea. TeseoMostratevi serene. Orindo. AdmetoMy father! Ah! methinks I see. HerculesNasce al bosco in rozza cuna. Varo. EzioNasconde l'usignol' in alti rami il nido. Deidamia. DeidamiaNeghittosi or voi che fate?. Dalinda. AriodanteNel riposo e nel contento godo e sento. Lycomede. DeidamiaNel suo sangue, e nel tuo pianto. Matilda. OttoneNelle nubi intorno al Fato a' mortali. Lycomede. DeidamiaNò, che quest'alma scontenti non dà. Goffredo. RinaldoNò, che quest'alma scontenti non dà. Goffredo. RinaldoNò, che servire altrui, nò, quest'anima non sà. Berenice. BereniceNò, non piangete, pupille belle. Timante. FloridanteNò, non temere, oh bella! contenta. Emireno. OttoneNò, più soffrir non voglio. Lisaura. AlessandroNò, quella beltà non amo, che l'amor mio sprezzò. Ulisse. DeidamiaNò, soffrir non può il mio amore. Demetrio. BereniceNon a tempre per colpi si fieri. Ottone. OttoneNon disperi peregrino, se nel dubbio. Lotario. LotarioNon è da Rè quel cor. Egeo. TeseoNon fù già men forte Alcide. Orlando. OrlandoNon hò cor che per armarti. Agrippina. AgrippinaNon lasciar Oppressa della sorte. Coralbo. FloridanteNon pensi quell' altera. Berengario. LotarioNon potrà dirmi ingrata, nò, perchè restai piagata. Angelica. OrlandoNon sà temere questo mio petto. Amadigi. Amadigi di GaulaNon sarà poco, se il mio gran foco. Meleagro. AtalantaNon sarà quest'alma mia. Polissena. RadamistoNon sempre invendicata io resterò cosi. Adelaide. LotarioNon sò più che bramar. Teseo. TeseoNon ti credo, non mi fido, maggior prova al ver. Nerea. DeidamiaNon t'inganni la speranza. Clodomiro. LotarioNon vuò perdere l'istante, senza creder all' amante. Nerea. DeidamiaNotte amica dei riposi. Amadigi. Amadigi di GaulaNotte cara, deh!. Elmira. FloridanteNumi! lasciarmi vivere per darmi mille morti. Ariodante. AriodanteO rendetemi il mio bene. Amadigi. Amadigi di GaulaO ruddier than the cherry. Aci, Galatea e PolifemoO Ruddier Than the Cherry!. Polyphemus. Aci, Galatea e PolifemoO s'apre al riso. Morgana. AlcinaO scemami il diletto. Zenobia. RadamistoO sleep, why dost thou leave me?. SemeleO stringerò nel sen quel ben ch'adoro. Medea. TeseoOgni indugio d'un amante. Rinaldo. RinaldoOgni indugio d'un amante. Rinaldo. RinaldoOgni vento ch'al porto lo spinga. Agrippina. AgrippinaOh cara spene del mio diletto. Rossane. FloridanteOh care parolette, oh dolci sguardi!. Dorinda. OrlandoOh caro mio tesor, deh! presto torna a me. Oriana. Amadigi di GaulaOh dolce mia speranza. Rossane. FloridanteOh quanto è caro amar, se inaspettato. Rossane. FloridanteOh! didst thou know the pains of absent love. Galatea. Aci, Galatea e PolifemoOmbra cara di mia sposa. Radamisto. RadamistoOmbre pallide. Alcina. AlcinaOr la tromba in suon festante. Rinaldo. RinaldoOr la tromba in suon festante. Rinaldo. RinaldoOr pensate, amanti cori, che le gioje più soavi. Ulisse. DeidamiaOrgogliosetto và l'augelletto. Matilde. LotarioOrrida a gl'occhi miei. Ginevra. AriodantePadre, germano, e sposo. Elmira. SosarmePena tiranna io sento al core. Dardano. Amadigi di GaulaPeni tu per un ingrata. Onoria. EzioPensa a chi geme d'amor piagata. Melisso. AlcinaPensa a serbarmi, oh cara. Ezio. EzioPensa ad amare, che dal tuo cor amor si chiede. Gismonda. OttonePensa, spietata madre. Matilda. OttonePensieri, voi mi tormentate. Agrippina. AgrippinaPer far, mia diletta, per te la vendetta. Orlando. OrlandoPer l'Africaine arene leon se vien cacciato. Poro. PoroPer salvarti, idolo mio, so ben io. Idelberto. LotarioPer si bella cagion m'è dolce la prigion. Demetrio. BerenicePer tutto il timore perigli m'addita. Valentiniano. EzioPerdere il bene amato che il fato e amor ti diè. Ulisse. DeidamiaPerfido, di a quell' empio tiranno. Radamisto. RadamistoPiù contento e più felice regno al mondo. Il Rè di Scozia. AriodantePiù non cerca libertà. Arcane. TeseoPregi son d'un alma grande. Leonato. AlessandroPresso ad occhi esperti già nei ministri. Fenice. DeidamiaProve sono di grandezza. Alessandro. AlessandroPugnerò contro del fato. Dardano. Amadigi di GaulaPupille amate, voi m'insegnate. Alessandro. AlessandroPur che regni il figlio amato. Gismonda. OttonePur ch'io ti stringa al sen. Ottone. AgrippinaPur ritorno a rimirarvi. Claudio. AgrippinaQual cervetta che cacciata più non sa. Emireno. OttoneQual nave smarrita trà sirti. Radamisto. RadamistoQual piacer a un cor pietoso. Nerone. AgrippinaQual portento. Ruggiero. AlcinaQual tigre e qual Megera t'impresse. Teseo. TeseoQuando accenderan quel petto. Deidamia. DeidamiaQuando invita la donna l'amante. Nerone. AgrippinaQuando mai spietata sorte finirà. Zenobia. RadamistoQuando spieghi i tuoi tormenti. Dorinda. OrlandoQuanto ch'a me sian care. Teseo. TeseoQuanto dolce amor saria. Lisaura. AlessandroQuanto godrà, allor che mi vedrà. Alceste. AdmetoQuanto ingannata è quella, mal consigliata bella. Nerea. DeidamiaQuanto mai felice siete, innocenti pastorelle. Onoria. EzioQuanto più forte è il valor. Lotario. LotarioQuel cor, che mi donasti. Adelaide. LotarioQuel finger affetto allor che non s'ama. Fulvia. EzioQuel superbo già si crede. Matilde. LotarioQuell' amor, ch'è nato a forza. Medea. TeseoQuell' oggetto, ch'è caro a chi adoro. Alessandro. BereniceQuesta qual sia beltà della sua libertà. Selene. BereniceQuesti ceppi, e quest' orrore. Floridante. FloridanteQuì d'amor nel suo linguaggio. Ariodante. AriodanteRammentati, cor mio, ciò che prometti. Lotario. LotarioRecagli quell' acciaro. Ezio. EzioRegno e grandezza, vassalli e trono. Berengario. LotarioRendi'l sereno al ciglio. Elmira. SosarmeRicordati, oh bella, che tu sol sei. Egeo. TeseoRiportai gloriosa palma. Atalanta. AtalantaRisolvo abbandonar la bella che mi sprezza. Alessandro. AlessandroRisplendete, amiche stelle. Clizia. TeseoRisveglia lo sdegno, rammenta l'offesa. Poro. PoroRitorna, o dolce amore, conforta questo sen. Ottone. OttoneRitornava al suo bel viso. Angelica. OrlandoS'adopri il braccio armato. Fraarte. RadamistoS'armi il fato, s'armi amore!. Teseo. TeseoSarò qual vento, che nell' incendio spira. Cleone. AlessandroScherza in mar la navicella. Adelaide. LotarioScherza infida, in grembo al drudo. Ariodante. AriodanteScorta rea di cieco Amore. Eustazio. RinaldoScorta rea di cieco Amore. Eustazio. RinaldoSe amor a questo petto non fosse ignoto affetto. Alessandro. PoroS'è delitto trar da' lacci un innocente. Idelberto. LotarioSe discordia ci disciolse. Haliate. SosarmeSe dolce m'era già viver, cor mio. Floridante. FloridanteSe fedel vuoi ch'io ti creda, fà che veda. Angelica. OrlandoSe fedele mi brama il regnante. Ezio. EzioSe giunge un dispetto. Poppea. AgrippinaSe il Ciel mi divide dal caro mio sposo. Cleofide. PoroSe il cor mai ti dirà, ch'io mi scordi di te. Medoro. OrlandoSe il mar promette calma. Clodomiro. LotarioSe il timore il ver mi dice infelice. Deidamia. DeidamiaSe la mia vita dono è d'Augusto. Ezio. EzioSe l'arco avessi e i strali. Trasimede. AdmetoSe l'inganno sortisce felice, io detesto. Polinesso. AriodanteSe mai più saro geloso. Poro. PoroSe mai turbo il tuo riposo. Cleofide. PoroSe mi rivolgo al prato. Dorinda. OrlandoSe nasce un rivoletto. Atalanta. AtalantaSe non ho l'idol mio, scettro. Demetrio. BereniceSe pensi amor tu solo per vezzo e per beltà. Achille. DeidamiaSe possono tanto due luci vezzose. Poro. PoroSe povero il ruscello mormora lento, e basso. Massimo. EzioSe risolvi abbandonarmi, tortorella. Rossane. FloridanteSe tanto piace al cor il volto tuo, Signor. Ariodante. AriodanteSe troppo crede al ciglio colui che và per l'onde. Cleofide. PoroSe tu brami di godere, lascia pur. Melissa. Amadigi di GaulaSe tu la reggi al volo. Valentiniano. EzioS'è tuo piacer, ch'io mora. Aminta. AtalantaSe un bell'ardire può innamorarti. Varo. EzioSe viver non poss' io lungi da te, mio bene. Gandarte. PoroSe vuoi pace, o volto amato. Agrippina. AgrippinaSegni di crudeltà dal fiero sposo avrai. Tigrane. RadamistoSeguir di selva in selva la fuggitiva belva. Achille. DeidamiaSemplicetto! a donna credi?. Oronte. AlcinaSempre dolci, ed amorosenon vi voglio. Berenice. BereniceSempre fido e disprezzato. Tassile. AlessandroSen vola lo sparvier. Antigona. AdmetoSento il cor che lieto gode. Altomaro. SosarmeSento la gioja, ch'in sen mi brilla. Amadigi. Amadigi di GaulaSenza nudrice alcuna, qual pargoletto in cuna. Arsace. BereniceSenza procelle ancora si perde quel nocchiero. Poro. PoroSenza te sarebbe il mondo meno scaltro. Aristobaldo. BereniceSerbati a grandi imprese. Alessandro. PoroSerenatevi, oh luci belle!. Egeo. TeseoS'estinto, è l'idol mio, morire io voglio ancor. Oriana. Amadigi di GaulaShepherd! What Art Thou Pursuing?. Damon. Aci, Galatea e PolifemoSi che ti renderai, quando il mio cor. Tiridate. RadamistoSi dolce lusingar, si forte incatenar. Rossane. AlessandroSi poco è forte dunque tua fede. Selene. BereniceSì, caro, sì, ti stringo al fin così. Alceste. AdmetoSì, che desio quel che tu brami maggior legami. Nerea. DeidamiaSi, coronar vogl' io col nobil serto. Elmira. FloridanteSì, m'appaga, sì, m'alletta quella vaga collinetta. Achille. DeidamiaSì, m'è caro imitar quel bel fiore. Lisaura. AlessandroSì, minaccia, e vinta. Melo. SosarmeSì, morrò; ma l'onor mio meco, oh Dio!. Ginevra. AriodanteSì, sì, mel raccorderò. Meleagro. AtalantaSi, t'amo, oh caro, quanto un di t'amai. Agilea. TeseoSì, tra i ceppi, e le ritorte. Demetrio. BereniceSi: son quella. Alcina. AlcinaSiam prossimi al porto. Eustazio. RinaldoSiam prossimi al porto. Eustazio. RinaldoSibillando, ululando atterrate la rival. Medea. TeseoSibillar gli angui d'Aletto. Argante. RinaldoSibillar gli angui d'Aletto. Argante. RinaldoSignor, lo credi a me. Meraspe. AdmetoSincero affetto dolci preghiere. Melo. SosarmeS'io cadrò per tuo consiglio. Haliate. SosarmeS'io dir potessi al mio crudele. Teofane. OttoneSò che Ciel ben spesso gode. Melo. SosarmeSò ch'è vana la speranza. Tigrane. RadamistoSò chi t'accese: basta per ora. Valentiniano. EzioSoffri in pace il tuo dolore. Irene. AtalantaSol prova contenti di gloria l'amante. Mercurio. AtalantaSolo dal brando. Goffredo. RinaldoSolo dal brando. Goffredo. RinaldoSommi Dei! che scorgete i mali miei. Polissena. RadamistoSon confusa pastorella, che nel bosco a notte oscura. Erissena. PoroSon contenta di morire, crude stelle. Zenobia. RadamistoSon lievi le catene a un petto forte. Farasmane. RadamistoSorge infausta una procella, che oscurar. Zoroastro. OrlandoSorge nel petto certo diletto. Goffredo. RinaldoSorge nel petto certo diletto. Goffredo. RinaldoSospiro, è vero; ma se voui saper. Rossane. FloridanteSotto il lauro che hai sul crine. Nerone. AgrippinaSovra balze scoscesi e pungenti. Goffredo. RinaldoSovra balze scoscesi e pungenti. Goffredo. RinaldoSparite, oh pensieri, se solo volete. Admeto. AdmetoSpera allor, che in mar turbato. Antigona. AdmetoSpera si mi dice il core. Teofane. OttoneSpera si, mio caro bene. Alceste. AdmetoSpererò, poichè mel dice. Narciso. AgrippinaSpero per voi, sì, begli occhi, in questo dì. Polinesso. AriodanteSpero placare quel caro volto. Fraarte. RadamistoSpirto amato dell' idol mio. Cleofide. PoroSposo ingrato, parto si. Polissena. RadamistoStà nell'Ircana pietrosa tana. Ruggiero. AlcinaStimulato dalla gloria. Orlando. OrlandoStragi, morti, sangue ed armi. Tiridate. RadamistoSù, Megera, Tisifone, Aletto!. Demetrio. BereniceSulla ruota di fortuna và girando. Eustazio. RinaldoSulla ruota di fortuna và girando. Eustazio. RinaldoSussurrate, onde vezzosa. Amadigi. Amadigi di GaulaSventurato, godi, oh core. Floridante. FloridanteTacerò, pur chè fedele. Ottone. AgrippinaTacerò; mà non potrai. Floridante. FloridanteT'amai, quant' il mio cor già seppe amarti. Amadigi. Amadigi di GaulaTanti affanni ho nel core, ch'il dolore. Ottone. OttoneT'appresta forse amore sol gioje e sol piacer. Ormonte. OttoneTempesta e calma sento nell' alma. Rossane. AlessandroTengo in pugno l'idol mio. Teseo. TeseoTergi l'ingiuste lagrime. Massimo. EzioThus when the sun. SamsonThy glorious deeds inspired my tongue. SamsonTi credo, si, ben mio. Clizia. TeseoTi pentirai, crudel! d'avermi offesa un di. Oriana. Amadigi di GaulaTi vo' giusta e non pietosa. Ottone. AgrippinaTiene Giove in mano il folgore. Altomaro. SosarmeTiranna, la sorte a l'alma mia forte. Poro. PoroTiranna, mà bella, m'uccide e m'alletta. Lotario. LotarioTornami a vagheggiar. Alcina. AlcinaTorrente cresciuto per torbida piena. Alessandro. PoroTortorella, che rimira presa al laccio la compagna. Selene. BereniceTotal eclipse!. SamsonTra caligini profonde. Zoroastro. OrlandoTra queste care ombre gradite. Teofane. OttoneTra speme e timore. Oronte. AlcinaTraditore, traditore! così vago di sembiante. Berenice. BereniceTrema, tiranno, ancor dice a ti il fato allor. Gismonda. OttoneTroppo sofferse già questo mio petto (Polissena). Polissena. RadamistoTroppo sofferse già questo mio petto (Zenobia). Zenobia. RadamistoTu ben degno sei dell' allor. Agrippina. AgrippinaTu mia speranza, tu mia conforto. Dardano. Amadigi di GaulaTu preparati a morire, se mentire. Ariodante. AriodanteTu puoi straziarmi, puoi tormentarmi. Adelberto. OttoneTu solcasti il mare infido agitata navicella. Meleagro. AtalantaTu vivi, e punito rimange l'eccesso. Lurcanio. AriodanteTu vuoi ch'io parta, io parto. Polissena. RadamistoTuo ben è'l trono, io non. Poppea. AgrippinaTutta raccolta. EzioUn disprezzato affetto, un misero sospetto. Ottone. OttoneUn guardo solo, pupille amate, conforto al duolo. Ulisse. DeidamiaUn lampo è la speranza, fà lume. Admeto. AdmetoUn lusinghiero dolce pensiero. Rossane. AlessandroUn momento di contento. Oronte. AlcinaVà, dal furor portata. Massimo. EzioVà, perfido! quel cor mi tradirà. Deidamia. DeidamiaV'accendano le tede i raggi delle stelle. Giunone. AgrippinaVado al campo a combatter col pianto. Erenice. SosarmeVado, corro al mio tesoro. Amadigi. Amadigi di GaulaVaga e bella ogn' or vedrai. Fraarte. RadamistoVaghe fonti, che mormorando. Ottone. AgrippinaVaghe perle, eletti fiori. Poppea. AgrippinaVaghe pupille, nò, non piangete, nò. Orlando. OrlandoVanne a colei che adori. Matilde. LotarioVanne lungi dal mio petto. Melissa. Amadigi di GaulaVanne, sorella ingrata. Radamisto. RadamistoVano amore, lusinga, diletto. Alessandro. AlessandroVedi l'ape ch'ingegnosa. Fabio. BereniceVedrai con tuo periglio. Poro. PoroVedrò frà poco, se l'idol mio cangiò desio. Alceste. AdmetoVedrò più liete e belle, oh vago. Lotario. LotarioVeni, o figlio, e mi consola, che se il viver. Gismonda. OttoneVenti, turbini, prestate le vostre ali. Rinaldo. RinaldoVenti, turbini, prestate le vostre ali. Rinaldo. RinaldoVerdi allori, sempre unito. Medoro. OrlandoVerdi piante, erbette liete, vago rio. Angelica. OrlandoVerdi prati e selve amene. Ruggiero. AlcinaVezzi, lusinghe, e brio. Ginevra. AriodanteVi fida lo sposo, vi fida il regnante. Valentiniano. EzioVi sento, sì, vi sento, rimorsi. Berengario. LotarioVibra, cortese Amor, un' altro strale. Tassile. AlessandroVieni, oh cara. Claudio. AgrippinaVieni, oh cara, a consolarmi. Argante. RinaldoVieni, oh cara, a consolarmi. Argante. RinaldoVieni, torna, idol mio. Agilea. TeseoVil trofeo d'un alma imbelle. Alessandro. PoroVile! se mi dai vita. Radamisto. RadamistoVinto è l'Amor da sdegno. Matilda. OttoneVivere per penare, nò, che non voglio. Elmira. FloridanteVo' far guerra, e vincer voglio. Armida. RinaldoVo' far guerra, e vincer voglio. Armida. RinaldoVoglio stragi, e voglio morte. Egeo. TeseoVoi che udite il mio lamento. Ottone. AgrippinaVola l'augello del caro nido, mà sempre fido. Elmira. SosarmeVolate, amori, di due bei cori. Ginevra. AriodanteVoli colla sua tromba. Il Rè di Scozia. AriodanteVolo pronto, e lieto il core. Narciso. AgrippinaVorrei poterti amar il cor ti vorrei dar. Medoro. OrlandoVorrei vendicarmi. Bradamante. AlcinaVorrei, nè pur saprei. Elmira. SosarmeVuol ch'io serva amor la bella. Tigrane. RadamistoWhere Shall I seek the Charming Fair?. Acis. Aci, Galatea e PolifemoWhere'er you walk. SemeleWould you gain the tender creature. Aci, Galatea e PolifemoWould You Gain the Tender Creature. Damon. Aci, Galatea e Polifemo
Wikipedia
Georg Friedrich Händel (ang. George Frideric Handel; pol. Jerzy Fryderyk Händel [wym. Hendel], ur. 23 lutego 1685 w Halle, zm. 14 kwietnia 1759 w Londynie) – niemiecki kompozytor późnego baroku, który dokonał syntezy barokowych osiągnięć muzycznych, zwłaszcza niemieckich, włoskich i angielskich. W 1727 roku stał się poddanym Wielkiej Brytanii. Jest narodowym kompozytorem tego kraju. Komponował liczne gatunki muzyki baroku, między innymi opery i oratoria. Händel zaliczany jest do najwybitniejszych twórców muzyki późnego baroku.
Händel urodził się w 1685 roku w niemieckim mieście Halle w rodzinie bez tradycji muzycznych. Jego ojciec, Georg Händel, był cyrulikiem na miejscowym dworze w Weissenfels. W wieku sześćdziesięciu lat – po śmierci pierwszej żony – ożenił się ponownie ze znacznie młodszą kobietą, która urodziła czwórkę dzieci, w tym Georga Friedricha Händla. Talent muzyczny ich syna objawił się wcześnie. John Mainwaring, autor pierwszej biografii kompozytora, wydanej kilka lat po śmierci Händla, pisał o chłopcu grającym potajemnie na klawikordzie na strychu domu w Halle. Mało prawdopodobne, by rzeczywiście działo się to bez zgody ojca. Wiadomo, że Georg senior lekceważył muzykę i sztukę kompozytorską jako sposób zarabiania pieniędzy, lecz przypadkowy popis syna w grze na organach zrobił wielkie wrażenie na lokalnym władcy. Nalegał on, by ojciec pozwolił synowi na edukację muzyczną. Ojciec przystał na to pod warunkiem, że młodzieniec będzie również studiował prawo. Händel rzeczywiście zaczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Halle od 1702 roku, jednak po pewnym czasie zrezygnował. Również w 1702 roku został mianowany organistą kościoła katedralnego w Halle. Gry na organach uczył Händla od 1696 roku Friedrich Wilhelm Zachau, utalentowany muzyk i kompozytor. W 1701 roku młody Händel poznał Georga Philippa Telemanna, z którym utrzymywał przyjazne kontakty przez wiele lat. Dzięki niemu Händel poznał operę, Telemann bowiem był poważnie zaangażowany w rozwój tej dziedziny sztuki w Lipsku. W 1704 roku przyszły kompozytor postanowił zrezygnować z kariery organisty i opuścił rodzinne Halle, by udać się do Hamburga.
XVII-wieczny Hamburg był wówczas centrum sztuki operowej w Niemczech. W 1678 roku powstała tu pierwsza w tym kraju instytucja opery publicznej, Oper am Gänsemarkt, gdzie Händel został zatrudniony jako skrzypek i klawesynista, a wkrótce rozpoczął pisanie oper. Źródłem inspiracji do napisania jego hamburskich dzieł była muzyka Reinharda Keisera – słynnego niemieckiego kompozytora i dyrektora hamburskiej opery. W 1704 doszło do pojedynku między Händlem a jego kolegą, kompozytorem i śpiewakiem, Johannem Matthesonem. Podczas przedstawienia opery Matthesona, Cleopatry, Händel zastępował Matthesona przy klawesynie, gdy ten ostatni śpiewał jako solista, ale po zejściu Matthesona ze sceny nie odstąpił mu miejsca klawesynisty. Wzburzony Mattheson natarł na Händla z wyciągniętą szpadą, a ten zasłonił się partyturą Cleopatry. Według innej wersji (podanej przez samego Matthesona) kompozytorzy stoczyli pojedynek pod wpływem podekscytowanych kłótnią słuchaczy, a Händla miał uratować mosiężny guzik jego surduta. Już tego samego wieczoru obaj muzycy byli pogodzeni i spożywali wspólną wieczerzę w jednej z hamburskich oberż. W 1705 roku Händel wystawił w Hamburgu swoją pierwszą operę, Almirę. Słuchacze docenili tę kompozycję – została powtórzona dwadzieścia razy. W tym samym roku odbyła się premiera kolejnej opery Händla Nero, tym razem bez sukcesu, przede wszystkim ze względu na wady libretta.
W 1706 roku Händel wyjechał z Hamburga i udał się do Włoch. Podczas czteroletniego pobytu w Italii poznał słynnych włoskich kompozytorów – Arcangela Corellego, Domenica Scarlattiego i jego ojca Alessandra. Händel urodził się w tym samym roku, co Domenico Scarlatti i Johann Sebastian Bach. We Florencji wystawił z sukcesem swoją pierwszą włoską operę Rodrigo (1707). Popularność zdobyła także późniejsza opera Agrippina z 1710 roku, którą wystawiano aż dwadzieścia siedem razy z rzędu. Wcześniej, w 1707 roku, Händel skomponował dzieło oparte na psalmie Dixit Dominus. Do dziś pozostaje ono dowodem na to, jak szybko kompozytor osiągnął dojrzałość artystyczną. Händel w czasie pobytu we Włoszech napisał także kilka innych kompozycji sakralnych, między innymi Nisi Dominus, Salve Regina. Te religijne kompozycje ukazują, jak skutecznie młody Händel przyswoił sobie specyfikę i osiągnięcia włoskiej muzyki religijnej. W czasie czteroletniego pobytu w Italii Händel skomponował liczne kantaty świeckie, w tym na głos solowy i basso continuo. Traktował je jako okazję do nauki i przyswojenia sobie włoskich arii. Istotne są też skomponowane wtedy dwa oratoria – pierwsze to świeckie oratorium Il Trionfo del Tempo e del Disinganno (Triumf Czasu i Rozczarowania) (1707), napisane do tekstu kardynała Benedetta Pamphiliego, natomiast drugie (La Resurrezione) z 1708 roku porusza tematykę religijną. Oratoria te mają podobną budowę, zbliżoną do konstrukcji oper Händla, z dominacją partii solowych. Händel w swojej włoskiej twórczości nawiązywał bowiem do opery neapolitańskiej, reprezentowanej między innymi przez Alessandra Scarlattiego. W późniejszych, angielskich oratoriach Händla chór spełnia zdecydowanie większą rolę.
Po powrocie z Italii Händel został w 1710 roku muzykiem na dworze Jerzego Ludwika, elektora Hanoweru (późniejszego króla Jerzego I Hanowerskiego). Elektor zatrudnił go na dogodnych warunkach – Händel mógł na życzenie wyjechać z Hanoweru na długi okres w dowolne miejsce. Kompozytor już po kilku miesiącach skorzystał z tego uprawnienia i w 1711 roku wyjechał do Anglii, gdzie z powodzeniem zaprezentował operę Rinaldo (1711); wystawiana była przez piętnaście wieczorów. Pod koniec sezonu Händel powrócił do Hanoweru, ale po kilku miesiącach ponownie poprosił elektora o zgodę na wyjazd do Anglii. Zachęcony angielskim sukcesem Rinalda Händel w 1712 roku postanowił przeprowadzić się tam na stałe, co wiązało się z niedotrzymaniem obietnicy danej Jerzemu Ludwikowi. Kompozytor musiał się liczyć z tym, że elektor Hanoweru, zgodnie z ustaleniami Act of Settlement, może po śmierci królowej Anny zostać królem Wielkiej Brytanii. Brytyjczycy spragnieni byli świeckiej muzyki, ponieważ od śmierci Henry’ego Purcella nie było w tym kraju dobrych kompozytorów operowych. Händel nie był jedynym muzykiem, który uświadomił sobie istnienie zapotrzebowania na opery. Zdawał sobie z niego sprawę także Giovanni Battista Bononcini; obaj byli głównymi kompozytorami Royal Academy of Music i z czasem zaczęli ze sobą rywalizować. W tym okresie Händel, poza pisaniem oper, skomponował kilka dzieł, które nawiązywały do angielskich tradycji muzycznych, w tym Odę na urodziny królowej Anny na początku 1713 roku oraz Utrecht Te Deum z okazji podpisania Traktatu Utrechckiego, wykonane 7 lipca 1713 roku w katedrze św. Pawła.
Do czasu założenia Royal Academy of Music Händel przebywał (od 1717 roku) w nowo wybudowanym pałacu Cannons na dworze księcia Chandos jako kompozytor-rezydent. Stanowisko dyrektora muzycznego pełnił tam już od dłuższego czasu Johann Pepusch. W tym czasie Händel skomponował cykl 11 hymnów Chandos Anthems oraz Chandos Te Deum. Hymny te wyrażają händlowskie skłonności eklektyczne – do jego stylu przyczyniła się muzyka niemiecka, włoska i angielska (z tej ostatniej zwłaszcza kompozycje Purcella). W Cannons kompozytor napisał również dwie maski – utrzymaną w pastoralnym stylu Acis and Galatea oraz Esther, o tematyce religijnej. W późniejszym okresie Händel przekształcił drugą maskę w oratorium (1732). Ponadto w 1717 roku Händel wystawił na barce na Tamizie Water Music dla króla Jerzego I Hanowerskiego.
W 1719 roku angielska arystokracja z poparciem króla Jerzego I założyła Royal Academy of Music, towarzystwo muzyczne, w którym Händel został „mistrzem orkiestry z pensją”. Po kilku latach Akademia ta zbankrutowała (1728), jednak lata dwudzieste były okresem największych triumfów oper Händla. W 1724 roku powstały dwie opery kompozytora, które odniosły wówczas duży sukces: Juliusz Cezar w Egipcie i Tamerlano. W 1725 roku Händel napisał operę Rodelinda z charakterystyczną arią: Vivi tiranno. W lutym 1727 roku król Jerzy I złożył podpis pod aktem naturalizacji Händla. W tym samym roku Händel skomponował z okazji koronacji króla Jerzego II Hanowerskiego cztery Coronation Anthems. Jeden z nich – Zadok the Priest – jest wykonywany podczas każdej kolejnej uroczystości koronacyjnej monarchów brytyjskich.
W 1728 roku brytyjscy twórcy próbowali reanimować angielską sztukę operową przez wystawienie Opery żebraczej do libretta Anglika Johna Gaya, jednak z muzyką kompozytora niemieckiego Johanna Pepuscha. To nietypowe dzieło, wystawiane wielokrotnie i będące między innymi reakcją na opery Händla i Porpory, zniechęciło część publiczności do oper włoskich. W 1733 roku pojawił się na polu kompozytorskim konkurent Händla w osobie Nicola Porpory. Prowadził on towarzystwo muzyczne Opera of the Nobility. Porpora stanowił dla Händla zagrożenie nie tylko z racji swego talentu kompozytorskiego i dysponowania w zespole wielkimi śpiewakami (Farinelli, Senesino), lecz także z powodu poparcia udzielonego mu przez księcia Walii Fryderyka Ludwika oraz opozycyjnych wobec króla arystokratów i polityków. Kwestie polityczne bowiem również wpływały na wybór opery przez publiczność. Pierwszą operą, którą Porpora wystawił w Londynie, była Arianna in Nasso (1733), później napisał Polifema (1735). Händel, starając się przyciągnąć słuchaczy, skomponował między innymi operę Alcina o tematyce czarodziejskiej (1735), a potem operę Serse (1738) ze znaną arią Ombra mai fu. Ta ostatnia nie odniosła jednak sukcesu. W 1734 roku Händel zerwał kontrakt z Johnem Heideggerem – dyrektorem teatru King’s Theatre przy Haymarket, w którym dotychczas kompozytor wystawiał swoje opery – i przeniósł się do nowo wybudowanego Theatre Royal w Covent Garden. Po kilku latach jednak odnowił współpracę z Heideggerem. W 1737 roku Opera of the Nobility zbankrutowała, a Porpora opuścił Londyn.
W kwietniu 1737 roku zdrowie kompozytora znacząco się pogorszyło. Ówczesne gazety pisały o paraliżu prawej ręki Händla (London Evening Post, 14 maja), który uniemożliwiał mu przez kilka miesięcy wykonywanie własnych kompozycji. We wrześniu Händel pojechał na terapię do Akwizgranu; okazała się ona skuteczna, i już w listopadzie powrócił do Londynu. Wcześniej, bo w marcu 1737 roku, odbyła się premiera przerobionej i poszerzonej wersji włoskiego oratorium Händla (Tryumf Czasu i Rozczarowania) pod nowym tytułem Il Trionfo del Tempo e della Verita (Triumf Czasu i Prawdy). W tym okresie Londyn odwiedził Francesco Geminiani, z którym Händel już w 1715 roku – podczas poprzedniej wizyty Włocha – zawarł przyjaźń. Geminiani wydał w Londynie swoje Concerti Grossi, co zainspirowało Händla do wydania w 1739 roku własnych Concerti Grossi op. 6. Przy Brook Street 25 (obecnie jest tam muzeum Händla), gdzie mieszkał on od 1724 roku do końca życia, jego sąsiadem był Maurice Greene – kompozytor angielski, mniej znany od Händla, co nie przeszkadzało im utrzymywać stosunków dobrosąsiedzkich. Greene pisał muzykę, której – jak miał stwierdzić Händel – „brakowało powietrza”.
Do 1741 roku, do momentu premiery ostatniej w dorobku artysty opery, Händel skomponował kilka oratoriów; stanowiły one zapowiedź tego okresu w działalności kompozytora, w którym komponował przede wszystkim oratoria. W 1736 roku odbyła się premiera ody Händla Alexander’s Feast, wykonywanej później wielokrotnie. Również istotne były wykonania kolejny choratoriów (po Esther, Deborze, Athalii) – Saula oraz Izraela w Egipcie w 1739 roku. Oratorium Izrael w Egipcie londyńska publiczność przyjęła z dystansem. W kompozycji przeważają partie chóralne, partie solowe są nieliczne. Już nigdy później Händel w oratorium nie zredukował tak radykalnie roli solistów na rzecz chóru.
Georg Friedrich Händel zauważył, że Anglicy pragną słuchać dzieł wokalnych śpiewanych po angielsku. Dlatego już w 1732 roku wystawił w Londynie swoje pierwsze angielskie oratorium Esther, które skomponował w czasie pobytu w Cannons, a później znacząco przekształcił, dodając między innymi hymn koronacyjny Zadok the Priest. W 1733 roku w Oksfordzie wystawił trzecie (po Esther i Deborze) angielskie oratorium, Athalia. W następnych latach również komponował oratoria (np. Saula), a od lat czterdziestych całkowicie zaniechał komponowania oper na rzecz oratoriów. Jego ostatnią operą była Deidamia, wystawiona w 1741 roku; wystawiona była tylko trzy razy. Händel porzucił pisanie oper ze względu na spadek popularności opery włoskiej. Kompozytor zauważył bowiem, że oratoria w języku angielskim są bardziej cenione przez londyńską publiczność niż włoska opera seria. Najsławniejszym z jego oratoriów jest Mesjasz, najpierw wystawiony w Irlandii w 1742 roku, a następnie w 1743 roku w Londynie. Najbardziej znanym fragmentem kompozycji jest chór Hallelujah, a według tradycyjnego przekazu król Jerzy II wstał z miejsca podczas jego wykonywania. Pomimo zalet artystycznych Mesjasz został przyjęty przez londyńską publiczność chłodniej niż w Dublinie. Pozostałe Händlowskie oratoria przedstawiają również wysoki poziom artystyczny, zarówno w ariach, jak i w partiach chóralnych. W 1743 roku w Londynie odbyła się premiera kolejnego oratorium Händla, Samson, które odniosło duży sukces ze względu na wyrazistą warstwę muzyczną i dramatyczną akcję. Zarówno entuzjastyczne przyjęcie jego dzieł w Irlandii, jak i powodzenie Samsona w Anglii zachęciło kompozytora do dalszego pisania oratoriów. Również w 1743 roku Händel skomponował podniosłe Dettingen Te Deum z okazji zwycięstwa angielskiej armii pod Dettingen.
Oratoria Mesjasz i Izrael w Egipcie spotkały się z krytyką ówczesnych środowisk protestanckich, które sprzeciwiały się wystawianiu w teatrze dzieł zawierających słowa Pisma Świętego. Muzykę innych oratoriów, jak na przykład Saula (1739), Samsona (1743), Judy Machabeusza (1747), Salomona (1749), Jeftego (1752) kompozytor pisał do tekstów poetyckich opartych na Biblii. Niektóre oratoria Händla poruszają tematykę mitologiczną – Semele (1744), Herkules (1745).
Najsławniejszym librecistą Händla był Charles Jennens, który napisał między innymi libretto do Mesjasza.
Charakterystycznym elementem wykonań oratoriów Händla były jego koncerty instrumentalne, grane w przerwach między aktami (np. koncerty organowe). W 1749 roku Händel skomponował Muzykę dla Królewskich Ogni Sztucznych z okazji podpisania traktatu w Akwizgranie.
W ostatnich latach życia Händel wydał dwa oratoria – Jefte (1752) oraz The Triumph of Time and Truth (Triumfu Czasu i Prawdy; 1757). O ile muzyka pierwszego dzieła była nowa i stanowiła podsumowanie muzycznego dorobku Händla, to Triumf Czasu i Prawdy jest jedynie rozszerzoną wersją młodzieńczego oratorium, jednak już z tekstem angielskim. Dla miłośników muzyki Händla znaczące jest, że oratorium o właśnie takim tytule jest jego ostatnią kompozycją. W 1751 roku, gdy Händel komponował oratorium Jefte, jego wzrok znacząco się pogorszył, przez co musiał przerwać pracę nad kompozycją. Wyjechał wówczas do wód w Bath i Cheltenham, jednak leczenie nie przyniosło rezultatu. Z trudem ukończył to oratorium. Pomimo utraty wzroku w lewym oku i pogarszającego się stanu prawego oka, kompozytorowi udało się zaprezentować prawykonanie nowego oratorium w 1752 roku. Pod koniec tego roku, po dalszym pogorszeniu wzroku, Händel postanowił poddać się operacji. Wykonał ją chirurg księcia Walii, William Bromfield. Na pewien czas kompozytor odzyskał wzrok, ale już w styczniu całkowicie go stracił. Pod koniec życia Händel jeszcze raz podjął próbę wyleczenia wzroku; poprosił o wykonanie zabiegu sławnego wędrownego okulistę, Johna Taylora, który operował również Bacha. Podobnie jak w przypadku Bacha, wzrok Händla się nie polepszył. Zmarł 14 kwietnia 1759 roku w Wielką Sobotę. Został pochowany 20 kwietnia w Opactwie Westminsterskim. Na jego pogrzebie było około 3000 osób.
Händel był sławny za życia w całej Europie i sława ta przetrwała do czasów obecnych. Uznawany jest, wraz H. Purcellem, za brytyjskiego kompozytora narodowego. Jako człowiek Händel cechował się poczuciem humoru. Nigdy się nie ożenił. Znany był ze swojego zamiłowania do jedzenia i wina, a także z działalności charytatywnej.
Händel jest uważany za jednego z największych kompozytorów epoki barokowej. W jego kompozycjach pojawia się większość ówczesnych gatunków muzycznych, w tym opery (w stylu włoskiego gatunku opera seria) i oratoria. W utworach Händla rola polifonii została zredukowana na rzecz faktury łączącej polifonię z homofonią. W jego dziełach można jednak spotkać także kunsztowne wykorzystanie głosów, np. w poczwórnej fudze z Alexander’s Feast. Melodyka dzieł Händla charakteryzuje się wyrazistością. Wpłynęły na nią muzyczne style krajów, w których przebywał. Ponadto na kompozycje Händla w silny sposób oddziałała muzyka taneczna. Na podkreślenie zasługuje również wykorzystywanie orkiestry w dziełach chóralnych Händla oraz instrumentacja jego kompozycji. W operze Juliusz Cezar w Egipcie oraz w oratorium Alexander Balus – w związku z dalekowschodnią tematyką – kompozytor wprowadził harfy i mandoliny. W oratorium Saul włączył do zespołu instrumentalnego rzadko używany wówczas carillon, który szczególnie słychać w momencie „tańca kobiet izraelskich”.
Händel znany jest przede wszystkim ze swoich licznych oratoriów. Rozwinął nowy, barokowy gatunek muzyczny, jakim było właśnie oratorium. Późniejsi twórcy oratoriów, jak np. Joseph Haydn, nawiązywali do twórczości Händla. Przyczynił się także do rozwoju angielskiej muzyki sakralnej, zwłaszcza anthemu (hymn). Napisał on dwa cykle anthemów (Chandos Anthems i Coronation Anthems). W swoich hymnach Händel, choć nawiązywał do wcześniejszych dzieł angielskich twórców, to jednak rozwinął tradycyjne anthem kantatowe. W znanych dziełach Water Music (1717) i Muzyka dla Królewskich Ogni Sztucznych (1749) Händel znacząco rozbudował sekcję instrumentów dętych, co stanowiło rzadkość dla barokowej muzyki instrumentalnej. Było to związane z wykonaniem wspomnianych dzieł na wolnym powietrzu. Również dokonania Händla z zakresu oper są istotne.W jego niektórych operach bowiem, jak np. w Orlando, nastąpił wzrost składnika dramatycznego, co poprzedzało reformę operową Glucka. Ponadto część arii operowych Händla, np. z opery Agrippina, została skomponowana w stylu monofonicznym, z silnym wyakcentowaniem jednej linii melodycznej, co stanowiło zapowiedź nowego stylu muzycznego galant.
Jedną ze specyficznych cech muzyki händlowskiej są częste zapożyczenia, zarówno z kompozycji własnych, jak i cudzych. Większość zapożyczeń Händla pochodzi z jego własnych dzieł. W ówczesnych czasach praktyka zapożyczeń była powszechnie stosowana przez kompozytorów. Własne kompozycje Händel nierzadko wykorzystywał ponownie lub przekształcał, na przykład jeden z koncertów z cyklu Concerti a due cori jest instrumentalną kompilacją jego wcześniejszych dzieł (np. Ody na urodziny królowej Anny, Mesjasza). Jednak bardziej kontrowersyjne wydają się liczne zapożyczenia z utworów innych kompozytorów (np. Carissimiego, Telemanna, Stradelli, Keisera, Muffata, Uria). Na przykład w Dettingen Te Deum Händel wykorzystał Te Deum Uria, które mógł kupić podczas pobytu w Italii, w The Occasional Oratorio Händel dosłownie zacytował ustęp z Musique de Table Telemanna. Jednak nie wszystkie zapożyczenia Händla z cudzych utworów były dosłowne – często przerabiał on i udoskonalał zapożyczony materiał muzyczny. Fragmenty dzieł innych kompozytorów, jakie Händel wykorzystywał, nie zaburzały stylu jego kompozycji, ponieważ korzystał tylko z tych utworów, które postrzegał jako bliskie własnej muzyce.
Bardzo często dokonuje się porównania muzyki Händla i Bacha, ponieważ kompozytorzy ci należeli do twórców późnobarokowych, a także urodzili się w tym samym roku (1685). Kompozytorzy jednak nigdy się nie spotkali. Pomimo to niemiecki muzykolog Paul Barz napisał sztukę teatralną Kolacja na cztery ręce, która przedstawia wymyślone przez autora spotkanie dwóch muzyków w 1747 roku w Hotelu Turyńskim. Manfred Bukofzer, znany badacz muzyki barokowej, dokonał porównania muzyki Bacha i Händla. Zaznaczył, że styl obu kompozytorów jest odmienny, zarówno w stosowanej technice kompozytorskiej, jak i w melodyce. Händel w swoich utworach zredukował rolę polifonii, natomiast u Bacha polifonia ma o wiele większe znaczenie. Bukofzer stwierdził: Händel traktuje kontrapunkt jedynie jako środek do uzyskania określonego wyrazu dramatycznego, o czym świadczą nagłe zmiany faktury w jego utworach chóralnych, Bach natomiast uważa kontrapunkt za cel sam w sobie, co oznacza konieczność konsekwentnego stosowania tej techniki. Ponadto melodyka Händla jest zupełnie różna od melodyki Bacha – u Händla jest ona bardziej „prosta”, natomiast melodyka Bacha bardziej „złożona”. Bukofzer, podsumowując swoje porównanie, zauważył: Odznaczająca się swobodnym układem głosów polifonia Händla oraz ściśle linearna, instrumentalna polifonia Bacha stanowią dwa bieguny w muzyce późnego baroku.
Muzykę Händla znali Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart i Ludwig van Beethoven. Haydn był obecny w Anglii w 1791 roku, gdzie słyszał wykonania podniosłych dzieł Händla. Według relacji Williama Shielda, który wówczas mu towarzyszył, Haydn był pod wielkim wrażeniem kompozycji Händla. Mozart, choć przerabiał partytury kompozycji händlowskich, uznawał go jednak za wybitnego twórcę: Händel wie lepiej niż ktokolwiek z nas, co wywoła efekt. Kiedy chce, uderza niczym grom. Beethoven także wyrażał uznanie dla muzyki Händla. W 1823 roku powiedział Edwardowi Schulzowi, że Händel jest największym kompozytorem, jaki kiedykolwiek żył. Odkryłbym głowę i uklęknął przy jego grobie!. Ponadto w 1724 roku do Londynu przyjechał kompozytor szwedzki Johan Helmich Roman, który wykorzystał sposobność rozmowy z Händlem i słuchania jego muzyki. Styl händlowski wpłynął na Drottingsholmsmusiken (1744) Romana. W 1745 roku Händla odwiedził Christoph Willibald Gluck, znany ze swoich planów wczesnoklasycystycznej reformy, które później urzeczywistnił. Händel był dla niego uprzejmy i udzielił mu rad, o jakie ten prosił, ale prywatnie w rozmowie ze swą wielbicielką Susanne Cibber stwierdził, że Gluck nie wie więcej o kontrapunkcie niż mój kucharz, Waltz, który zarazem był śpiewakiem współpracującym z Händlem.
Postać kompozytora zaznaczyła się w kulturze popularnej; między innymi w roku 2007 nakręcono film Georg Friedrich Händel – Das Geheimnis eines Genies. Do kultury masowej przenikają także jego utwory lub ich fragmenty, choć odbiorcy nie muszą mieć świadomości ich autorstwa. Najbardziej znanym przykładem jest dokonana w roku 1992 przez Tony’ego Brittena adaptacja muzyki z kantaty koronacyjnej Händla Zadok the Priest, która stała się oficjalnym hymnem rozgrywek Ligi Mistrzów UEFA. Również w znanych filmach historycznych – Szaleństwie króla Jerzego bądź Młodej Wiktorii jest częściowo wykorzystywany Zadok the Priest. Ponadto niektóre utwory kompozytora, zwłaszcza chór Hallelujah z Mesjasza bądź ustępy z Muzyki dla Królewskich Ogni Sztucznych, są wykorzystywane przez twórców kultury popularnej, dzięki czemu twórczość Händla znana jest szerokiemu odbiorcy.