Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Hector Berlioz

Opery:

Béatrice et BénédictBenvenuto CelliniLes francs-jugesLes Troyens

Kantaty:

8 scènes de Faust, H 33Chant des chemins de fer, H 110Feuillets d'album, H 121Herminie, H 29Hymne à la France, H 97La menace des Francs, H 117La mort de Cléopâtre, H 36La révolution grecque, H 21Le cinq mai, H 74LélioL'enfance du ChristL'impériale, H 129Potępienie FaustaRoméo et JulietteTristiaVox populi, H 120

Arie:

Ah! je vais l'aimer. Bénédict. Béatrice et BénédictAh! qui pourrait me résister?. Fieramosca. Benvenuto CelliniAutrefois un roi de Thulé. Marguerite. Potępienie FaustaCertain rate, dans une cuisine. Brander. Potępienie FaustaChers Tyriens. Didon. Les TroyensD'amour, l'ardente flamme. Marguerite. Potępienie FaustaDevant la maison. Méphistophélès. Potępienie FaustaEntre l'amour et le devoir. Teresa. Benvenuto CelliniErrante sur les mers. Didon. Les TroyensIl m'en souvient. Béatrice. Béatrice et BénédictInutiles regrets. Enée. Les TroyensJe vais le voir. Héro. Béatrice et BénédictJe vais mourir. Didon. Les TroyensLa gloire était ma seule idole. Benvenuto Cellini. Benvenuto CelliniLe vin de Syracuse. Somarone. Béatrice et BénédictLes Grecs ont disparu…Malheureux roi!. Cassandre. Les TroyensMais qu'ai-je donc. Ascanio. Benvenuto CelliniMerci doux crépuscule. Faust. Potępienie FaustaNature, immense, impénétrable. Faust. Potępienie FaustaNon, je ne verrai pas. Cassandre. Les TroyensO blonde Cérès. Iopas. Les TroyensSur les monts les plus sauvages. Benvenuto Cellini. Benvenuto CelliniUne puce gentile. Méphistophélès. Potępienie FaustaVallon sonore. Hylas. Les TroyensVoici des roses. Méphistophélès. Potępienie Fausta
Wikipedia
Louis Hector Berlioz (ur. 11 grudnia 1803 w La Côte-Saint-André k. Grenoble, zm. 8 marca 1869 w Paryżu) – francuski kompozytor, twórca symfonii romantycznej, prekursor nowoczesnej kolorystyki, którego twórczość nadała kierunek rozwoju XIX-wiecznej symfonice; pisarz i krytyk muzyczny.
Ojciec Berlioza, doktor medycyny, przeznaczył syna do zawodu lekarskiego i początkowo nie przeszkadzał rozwijaniu wyraźnych zdolności muzycznych chłopca. 12-letni Berlioz śpiewał, grał na flecie, gitarze, uczył się harmonii, zaczynał nawet komponować. W 1821 został wysłany do Paryża do Szkoły Medycznej; dwa lata później rozpoczął systematyczne studia kompozytorskie u J.F. Lesueura, decydując się na porzucenie medycyny. Kontynuował naukę (1826–1828) w konserwatorium: harmonię i kontrapunkt u A. Reichy, kompozycję nadal u Lesueura. W 1829 powstała kantata oparta na scenach z Fausta, którą następnie kompozytor przerobił (1846) na „operę koncertową” Potępienie Fausta (La Damnation de Faust). W 1830 Berlioz napisał jedno ze swych największych dzieł, programową Symfonię fantastyczną. Za symfonię Harold w Italii (1834) Paganini przesłał Berliozowi podarunek w postaci 20 000 franków.
Obok twórczości Berlioz zajmował się także działalnością publicystyczną (od 1835 był stałym krytykiem muzycznym „Journal des Debats”). Walczył o swobodę i tolerancję dla nowej sztuki. Pierwsza jego opera, Benvenuto Cellini, wystawiona w 1838, nie zdobyła powodzenia, a życzliwe przyjęcie dramatycznej symfonii Romeo i Julia (1839) nie zmieniło nieufności do kompozytora. Także Potępienie Fausta, wykonane w Paryżu (1846), spotkało się z obojętnością słuchaczy – dopiero podróż koncertowa po Niemczech przyniosła Berliozowi sukcesy. Oratorium Dzieciństwo Chrystusa (L'Enfance du Christ) zdobyło wreszcie (1854) publiczność Paryża. Następnego roku Liszt, serdeczny przyjaciel Berlioza, zorganizował Festiwal Berliozowski w Weimarze. W listopadzie 1863 wystawiona została w Theatre Lyrique w Paryżu opera-dramat liryczny Trojanie (do libretta wg Eneidy Wergiliusza), ale jedynie we fragmentach (inscenizacja składała się z aktów 3-5, pod zastępczym tytułem Trojanie w Kartaginie). Sukcesom kompozytorskim towarzyszyły ciężkie przeżycia osobiste Berlioza: zmarła druga żona kompozytora, niedługo potem jedyny syn. Na rok przed śmiercią Berlioz odbył triumfalną podróż koncertową po Rosji. Prócz wymienionych dzieł ważne miejsce w twórczości Berlioza zajmują uwertury: Król Lear (1831) i Karnawał rzymski (1844), opera komiczna Beatrycze i Benedykt (1862), Requiem (1837), pisał też utwory na chór z orkiestrą, kantaty, pieśni na głos z fortepianem, kompozycje religijne. Hector Berlioz napisał także studium na temat instrumentów muzycznych pt. Grand traité d'instrumentation et d'orchestration modernes, zwane też w skrócie Traite d'instrumentation.
Pochowany został na Cmentarzu Montmartre w Paryżu. Autorem pomnika na grobie Berlioza był polski rzeźbiarz – Cyprian Godebski.
Jego pierwszą żoną była Harriet Smithson (1800–1854). Miał z nią syna Louisa (1834–1867).