Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Tankred

Kompozytor: Rossini Gioacchino

Arie (nuty na głos i fortepian):

Amenaide (Sopran)

Come dolce all'alma miaGran Dio!…Giusto Dio che umile adoroNo, che il morir non é

Argirio (Tenor)

Oh Dio!…Ah! segnar invano io tentoPensa che sei mia figlia

Isaura (Mezzo)

Tu che I miseri conforti

Roggiero (Mezzo)

Torni alfin ridente, e bella

Tancredi (Mezzo)

Di tanti palpitiDove son io…Ah! che scordar non soPerche turbar la calma

Partie wokalne

Overture PDF 2MbAria: Oh patria! dolce, e ingrate patria (Act I Scene 2) PDF 1Mb

Partytury na orkiestrę

"Tankred" PDF 56Mb "Tankred" PDF 60Mb
Oh! patria dolce e ingrata (Tancredi)Pace, onore, fede, amore (Isaura)Come dolce all'alma mia. AmenaideOvertureTu che accendi questo core (Tancredi)Pensa che sei mia figlia. ArgirioEd ecco, o prodi Cavalier (Argirio, Orbazzano, Isaura)Più dolci e placideAmenaide sventurata (Isaura)D'Amenaide ecco il soggiorno (Tancredi, Roggiero)E voi nella gran piazza (Tancredi)Andate: al gran tempio invitate (Argirio, Tancredi, Amenaide)La morte! Della patria ogni nemico (Argirio)Che feci! Incauta! (Amenaide, Tancredi)L'aura che in torno (Amenaide, Tancredi)Che intesi! oh tradimento! (Roggiero)Amori scendeteOh canti! oh voti! (Tancredi, Roggiero)Alla gloria al trionfoAmici, cavalieri, al tempio (Argirio, Roggiero, Tancredi, Amenaide, Isaura)E morte infame (Orbazzano, Tancredi, Argirio, Amenaide, Isaura)Ciel! che intesi (Amenaide, Roggiero, Tancredi, Isaura, Argirio, Orbazzano)Padre amato (Amenaide, Argirio, Tancredi, Orbazzano)Ah se giusto, o ciel, tu sei (Amenaide, Argirio, Tancredi, Orbazzano)Vendetta, rigore (Amenaide, Argirio, Tancredi, Orbazzano, Isaura)Quale infausto orrendo (Amenaide, Roggiero, Tancredi, Isaura, Argirio, Orbazzano)Tu che I miseri conforti. IsauraOh! Dio! (Argirio)Oh Dio!…Ah! segnar invano io tento. ArgirioVedesti? - Vidi. (Orbazzano, Isaura)Io padre più non sono (Argirio, Isaura, Orbazzano)Gran Dio!…Giusto Dio che umile adoro. AmenaideGran Dio! (Amenaide)No, che il morir non é. AmenaideDi mia vita in felice (Amenaide)Trionfa, esulta, barbaro! (Isaura, Orbazzano)Torni alfin ridente, e bella. RoggieroOr che dici or che rispondi (Tancredi)Dove son io (Tancredi)Dove son io…Ah! che scordar non so. TancrediFermate! Io l'accusata donna (Tancredi, Amenaide, Argirio, Orbazzano)M'abbracia, Argirio (Tancredi, Argirio)Ah! se de' mali miei (Argirio, Tancredi)Ov'e? dov' e? Lasciatemi (Isaura, Amenaide)Il tuo campione (Argirio)Quante vicende omai (Isaura)Plaudite, o popoli (Tancredi)Le insegne mie raccogli (Tancredi, Roggiero, Amenaide)Infelice Tancredi! (Roggiero, Isaura)Regna il terrorEcco, amici, Tancredi. (Amenaide, Argirio, Tancredi)Perche turbar la calma. TancrediAh! ch'ei si perde! (Amenaide, Argirio)Quanti tormenti (Amenaide, Isaura)Figlia - Oh Padre! (Argirio, Amenaide, Tancredi)Tra quai soavi palpiti (Amenaide, Argirio, Isaura, Tancredi, Roggiero)Se ostinata ancor non cediTorni d'amor la faceFiero in contro!Lasciami non t'ascoltoDi tanti palpiti. Tancredi
Wikipedia
Tankred (wł. Tancredi) – opera seria w dwóch aktach. Libretto napisał Gaetano Rossi, a muzykę skomponował w 1813 roku Gioacchino Rossini.
Libretto Gaetano Rossiego zostało oparte na tragedii Woltera pod tym samym tytułem, nie należących do szczególnych osiągnięć francuskiego pisarza. Wokół historycznej postaci księcia Tarentu i jednego z przywódców I krucjaty Wolter osnuł swobodną fantazję literacką inspirowaną epizodami z Jerozolimy wyzwolonej Tassa. tytułowy Tankred jest rycerzem bez skazy, bohaterskim obrońcą sycylijskich Syrakuz i honoru swej ukochanej Amenaidy, niesłusznie posądzonej o konszachty z nieprzyjacielem. U Woltera Tankred po zwycięskiej walce z Solamirem, wodzem Saracenów, ciężko ranny umiera na oczach zrozpaczonej Amenaidy. Idąc za oczekiwaniami publiczności operowej librecista zmienił zakończenie: po odparciu Saracenów, wśród cieszących się odzyskanym pokojem Syrakuzańczyków, Tankred poślubia Amenaidę.
Tankred został wystawiony 6 lutego w weneckim Teatro La Fenice, zaledwie w tydzień po nieudanej premierze Signor Bruschino. Premiera miała przebieg pechowy. Z powodu niedyspozycji dwóch wykonawczyń głównych ról: Adelajdy Malanotte (Tankred) i Elisabetty Manfredini (Amenaida) przedstawienie przerwano w połowie II aktu. To samo powtórzyło się nazajutrz i dopiero trzecie przedstawienie szczęśliwie sięgnęło końca. Opera została przyjęta życzliwie. Wystawiono ja 15 razy. Wyraźnie Tankred miał powodzenie, choć trudno mówić o tryumfie.
Wystawiając po raz kolejny operę, tym razem w Ferrarze, w kilka tygodni później, Rossini postanowił uzgodnić zakończenie opery z pierwowzorem literackim. Napisał więc nowy finał, w którym Tankred umiera na scenie. Innowacja ta nie spotkała się z życzliwym przyjęciem i w kolejnych przedstawieniach powrócono do wersji pierwotnej. Pod wpływem gorącego przyjęcia Tankreda w Ferrarze, a potem w innych teatrach włoskich, przekonali się do sztuki również Wenecjanie. Tankred zdobył wówczas tak wielką popularność, że jego melodie śpiewano zarówno w arystokratycznych salonach, jak i w gondolach, a Stendhal napisał, że gdyby nawet do Wenecji przybył wówczas Napoleon, nie zwrócono by na niego większej uwagi, tak bardzo wszyscy zajęci byli Tankredem.
W krótkim czasie opera opanowała sceny wszystkich głównych teatrów europejskich, wszędzie przyjmowana z ogromnym entuzjazmem. Była pierwszym dziełem Rossiniego wystawionym w Polsce (w 1818 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie). Najsławniejsze śpiewaczki epoki: Henrietta Sontag, Paulina Viardot-Garcia, Fanny Persiani podbijały publiczność rolami w Tankredzie, a Giuditta Pasta, jedna z najwybitniejszych sopranistek dramatycznych święciła tryumfy w roli tytułowej. Aż do lat 60. XIX wieku Tankred stanowił żelazną pozycję w repertuarze operowym.
Z powodu zagrażającego Syrakuzom najazdu Saracenów pod wodzą Solimara, Argirio zawiera przymierze ze swym odwiecznym wrogiem Obrazzanem. Rękojmią przymierza ma być ślub córki Argiria, Amenaidy z Obrazzanem. Amenaida jest zakochana w Tankredzie, który dawno temu został skazany na wygnanie z Syrakuz w wyniku oskarżenia Obrazzana. Amenaida pisze do Tankreda list z prośbą, by powrócił do Syrakuz i pomógł jej uciec z miasta. W liście z ostrożności nie ujawnia jednak imienia ukochanego. List nie dociera do adresata
Tymczasem Tankred incognito przybywa do Syrakuz, wierząc w miłość Amenaidy, chce prosić jej ojca o rękę ukochanej. Argirio chce sfinalizować ślub córki ze sprzymierzeńcem, Amenaida sprzeciwia się jednak oddaniu swej ręki Obrazzanowi. Ten urażony ujawnia list, który przechwycili jego słudzy i oskarża dziewczynę o konszachty z nieprzyjacielem, zarzucając jej, że napisała list do Solimara. Amenaida milczy nie chcąc narazić Tankreda. Opuszczona przez ojca zostaje skazana na śmierć i uwięziona. Nawet Tankred jest przekonany o jej winie.
Argirio jest rozdarty pomiędzy miłością do córki a poczuciem obowiązku. Tymczasem pojawia się tajemniczy rycerz (Tankred), który w obronie czci Amenaidy wyzywa na Sąd Boży Obrazzana. Obrazzano ginie w pojedynku, Amenaida zostaje uwolniona od podejrzeń. Przekonany o jej niewierności Tankred idzie jednak szukać śmierci za murami miasta, któremu zagrażają Saracenowie Solimara. Argirio i możni Syrakuzańczycy śledzą z murów przebieg bitwy. Do Amenaidy i jej służącej dochodzi tylko szczęk oręża. Bitwa kończy się zwycięstwem. Syrakuzańczycy świętują swoje ocalenie. Umierający Solimar zaświadcza o niewinności Amenaidy. Tankred prosi ukochaną o przebaczenie, po czym oboje padają sobie w ramiona.
Akt pierwszy
Akt drugi
Tankred należy jeszcze w pełni do stylu opery seria końca XVIII wieku, gdzie piękno dźwięku górowało zdecydowanie nad pierwiastkiem dramatycznym. W czasach Rossiniego dużo większą wagę przywiązywano do klarowności, płynności i melodyjności muzyki niż do wyrazu dramatycznego opery. Goethe w liście do Zeltera z 3 grudnia 1834 roku wyznawał, że nie dostrzegł wcale w Tankredzie pierwiastka bohaterskiego, ale piękną "baśń" miłosną. Artur Schopenhauer w Die Welt als Wille Und Vorstellung (1819) pisał: Jeśli się chce dostosować zbyt ściśle muzykę do tekstu i naginać ją do akcji, zmusza się ją do mówienia obcym jej językiem. Żaden muzyk nie okazał się równie dalekim od tej wady jak Rossini. Podobny pogląd wyraził Hegel w swych pośmiertnie wydanych Lekcjach estetyki (1835): Słuchając z uwagą jego (Rossiniego) melodii zauważa się, że muzyka ta jest bogata w uczucie, przepojona duchem i opanowująca duszę i ciało, pomimo że element charakterystyki, tak drogi niemieckim poglądom na muzykę, jest w niej mało znaczący.
Dalszy rozwój opery jako gatunku spowodował, że dzisiaj szczególnie razi w Tankredzie właśnie brak współbrzmienia słowa i muzyki, a także bardzo swobodny stosunek kompozytora do prawdy psychologicznej postaci. Opera jest zresztą artystycznie nierówna, obok ustępów niewątpliwie cennych zawiera też partie konwencjonalne i nieciekawe. Tankred nawet jeśli nie jest dziełem rewolucjonizującym operę przynosi niewątpliwie szereg elementów nowych. Nowością na tle ówczesnej twórczości jest bogactwo kolorystyki dźwiękowej, symfoniczne potraktowanie orkiestry i obfitość partii solowych powierzanych poszczególnym instrumentom. W partyturze po raz pierwszy bodaj od czasów Glucka, pojawia się rożek angielski. Poważnie ograniczona została rola recitativo secco. Wiele ustępów urzeka szlachetnością dramatyczną, której próżno by szukać w operach Tankredowi współczesnych.
Chociaż dzieło powstało na zamówienie, a Rossini nie miał wpływu na wybór libretta i jego kształt, temat wyraźnie mu odpowiadał i muzykę do niego pisał z głębokim zaangażowaniem. Być może nie bez wpływu zawartych w tekście inspiracji z Tassa, którego Rossini był szczerym admiratorem od czasów studiów w Liceo Musicale. Z poszczególnych części Tankreda największą popularność zdobyła aria Di tanti palpiti, na temat której Paganini napisał słynne wariacje skrzypcowe. Do dzisiaj w repertuarze koncertowym utrzymuje się również, napisana do opery komicznej Kamień probierczy, uwertura do Tankreda.
Świeżość inwencji, oryginalność języka oraz głębia uczucia zapewniają Tankredowi, mimo wad i usterek, wysoką rangę w dorobku Rossiniego. Stendhal, w książce pisanej przed powstaniem Wilhelma Tella, uważa Tankreda za najznakomitszą operę seria Rossiniego. Dzisiejsi autorzy zgodni są co do tego, że muzyka Tankreda stanowi najbardziej sugestywną i płomienną ilustrację uczuć miłosnych, na jaką kiedykolwiek zdobył się Rossini.