Arie
Duety...
Opery
Kantaty
Kompozytorzy
Switch to English

Łucja z Lammermooru

Kompozytor: Donizetti Gaetano

Arie (nuty na głos i fortepian):

Edgardo (Tenor)

Tombe degl'avi mieiTu che a Dio spiegasti l'ali

Enrico Ashton (Baryton)

Cruda, funesta smaniaLa pietade in suo favore

Lucia di Lammermoor (Sopran)

Il dolce suono mi colpì di sua voceQuando rapito in estasiRegnava nel silenzioSpargi d'amaro pianto

Raimondo Bidebent (Bas)

Ah, cedi, cedi!Dalle stanze, ove Lucia

Partie wokalne

"Łucja z Lammermooru" PDF 8Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 16Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 18Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 23Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 23Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 24Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 34Mb
Scena ed aria: Ardon gl'incensi PDF 2MbAria finale: Fra poco me ricovero PDF 4MbCavatina: Regnava nel silenzio PDF 2MbMelodia: Io sperai che a me la vita PDF 1Mb

Partytury na orkiestrę

"Łucja z Lammermooru" PDF 11Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 12Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 12Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 18Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 23Mb "Łucja z Lammermooru" PDF 24Mb
Percorrete le spiagge vicineTu sei turbato? (Normanno)E n'ho ben d'onde (Normanno)Cruda, funesta smania. Enrico AshtonIl tuo dubbio e ormai (Normanno)Oh! giorno come vinti da stanchezzaLa pietade in suo favore. Enrico AshtonAncor non giunse (Lucia, Alisa)Regnava nel silenzio. Lucia di LammermoorEgli e luce a giorni mieiQuando rapito in estasi. Lucia di LammermoorEgli s'avanza la vicina soglia (Alisa)Lucia perdonna (Lucia, Edgardo)Sulla tomba che rinserra (Edgardo, Lucia)Deh! ti placa deh ti frena (Lucia, Edgardo)Qui di sposa eterna fede (Lucia, Edgardo)Verrano a te sull'aure (Lucia, Edgardo)Lucia fra poco a te verra (Normanno)Appressati LuciaIl pallor funesto orrende (Lucia)A ragion mi fe spietate (Lucia)Soffriva nel pianto languiva dolore (Lucia)Che fia suonar di giubilo (Lucia)Se tradirmi tu potrai (Lucia)Tu che vedi il piento mio (Lucia)Ebben di tua speranza (Lucia)Ah! cedi cedi o piu sciagureAl ben de tuoi qual vittimaGuidami tu reggimi (Lucia)Per te dimmenso giubiloPer poco fra le tenèbreDove Lucia qui giungere (Lucia)Ecco il tuo sposo (Lucia)Chi mi frena in tal momento (Lucia, Alisa, Edgardo)Chi trattiene il mio furore (Edgardo, Lucia, Alisa)T'allontana sciagurato (Edgardo)Esci fuggi il furor che n'accendeDio lo salva in si fiero momento (Lucia, Edgardo)Infelice deh ti salva (Alisa)Orride e questa notte (Edgardo)Ashton si fra queste (Edgardo)Qui del padre ancor respira (Edgardo)O sole piu ratto a sorger (Edgardo)Ah! cessate quel contentoDalle stanze, ove Lucia. Raimondo BidebentOh! qual funesto avvenimentoEccola o giusto cielo (Lucia)Il dolce suono (Lucia)Ahime sorge il tremendo fantasma (Lucia)Ardon gli incensi (Lucia)Alfin son tua alfin sei mio (Lucia, Normanno)S'avanza Enrico (Lucia)Non mi guardar si fiero (Lucia)Spargi d'amaro pianto. Lucia di LammermoorSi tragga altrove Alisa (Normanno)Tombe degli avi miei (Edgardo)Fra poco a me ricovero (Edgardo)Oh! meschina! oh fato orrendo! (Edgardo)Tu che a Dio spiegasti l'ali. Edgardo
Wikipedia
Łucja z Lamermooru – opera tragiczna w stylu bel canto w trzech aktach z muzyką Gaetana Donizettiego i librettem Salvatora Cammarano, opartym na powieści Waltera Scotta Narzeczona z Lammermoor.
Akcja opery rozgrywa się w Szkocji, pod koniec XVI w.
Łucja i Edgar, szkoccy kochankowie, pomimo waśni między ich rodami, zaręczają się. Jednak brat Łucji, lord Henryk Ashton podstępnie doprowadza do ślubu siostry z lordem Arturem Bucklawem. Edgar przekonany o zdradzie Łucji, nie chce jej znać. Zrozpaczona dziewczyna wpada w obłęd, zabija Artura i umiera. Kiedy Edgar dowiaduje się o tragedii również zabija się.
Rodziny Ashtonów i Ravenswoodów od lat toczyły zażarty spór. To Ashtonowie odnieśli w nim zwycięstwo, zabierając rywalom nawet rodzinny zamek. Zmiany polityczne zagrażają jednak utrzymaniu pozycji Ashtonów, toteż Henryk pragnie uzyskać protekcję polityczną, oddając swoją siostrę Łucję za żonę możnowładcy Arturowi Bucklawowi.
W ogrodach Ravenswood Norman razem z gwardzistami Ashtonów poszukują intruza, który wszedł potajemnie na teren posiadłości Ashtonów. Okazuje się, że jest nim Edgar, ostatni z Ravenswoodów, który powrócił w ruiny należnej mu posiadłości. Wiadomość, że Edgar potajemnie spotyka się z Łucją, w której z wzajemnością się zakochał, wywołuje wściekłość Henryka.
Łucja oczekuje Edgara, opowiadając swojej przyjaciółce Alisie o dziwnej wizji. Widziała w niej ducha dziewczyny zabitej z miłości przez jednego z Ravenswoodów. Alisa twierdzi, że jest to zły znak i radzi zakończyć znajomość z Edgarem. Łucja jest jednak pewna swoich uczuć. Gdy ukochany pojawia się na zamku z wieścią o rychłym wyjeździe do Francji, Łucja przysięga mu wieczną miłość mimo nieprzychylności brata. Edgar odwzajemnia przysięgę i odchodzi.
Zbliża się ślub Łucji i Artura. Henryk, obawiając się, że jego siostra odmówi poślubienia niekochanego mężczyzny, pokazuje jej sfałszowany list udowadniający niewierność Edgara, który miał znaleźć sobie we Francji kochankę. Rajmund, dawny nauczyciel i spowiednik Łucji, namawia ją, by w związku z tym zrezygnowała ze swojej miłości i poddała się woli rodziny.
Artur zjawia się na ceremonii ślubnej. Łucja zachowuje się dziwnie, lecz Henryk tłumaczy to jej żalem po śmierci matki i dochodzi do podpisania kontraktu ślubnego. Nagle pojawia się Edgar, jednak Henryk z triumfem pokazuje mu podpis Łucji na dokumencie. Edgar, uniesiony gniewem, wyrzuca obrączkę, którą niegdyś Łucja dała mu na znak miłości. Rajmund, powołując się na swój stan kapłański, zapobiega walce rywali i Edgar opuszcza zamek.
Henryk przybywa do Edgara, wyzywając go na pojedynek. Prowokuje go, mówiąc o tym, że Łucja właśnie przeżywa swoją noc poślubną. Wrogowie postanawiają walczyć o świcie wśród grobów Ravenswoodów.
Rajmund przerywa uroczystości weselne, by poinformować zebranych, że Łucja oszalała i zamordowała swojego męża. Wkrótce zjawia się i Łucja, która w obłędzie to wyobraża sobie swój ślub z Edgarem, to widzi zjawę dziewczyny rozdzielającą ją z ukochanym. Henryk oddaje siostrę pod opiekę Alisy i Rajmunda, a sam udaje się na spotkanie z Edgarem.
Edgar oczekuje Henryka u grobów Ravenswoodów. Na czele pochodu żałobnego pojawia się Rajmund i przekazuje Edgarowi wieść o śmierci Łucji. Edgar przebija się sztyletem.
Prapremiera dzieła miała miejsce 26 września 1835 w Teatro San Carlo w Neapolu. Cztery lata później kompozytor dokonał istotnych przeróbek przed wystawieniem opery w Paryżu. Francuska wersja sztuki w roku 1841 została również wystawiona w Stanach Zjednoczonych, poprzedzając włoską o kilka miesięcy. Premiera polska odbyła się w Teatrze Miejskim we Lwowie 29 grudnia 1838 (w języku niemieckim).